Er zijn goede grappen te maken over de situatie waar het CDA zich in bevindt, en ik doe er in het geniep dan ook graag aan mee. In het openbaar, echter, past gepaster gedrag want er zijn goede redenen om je zorgen te maken en de situatie met ernst te bekijken. Niet alleen omdat het Ellul is, zelfs niet omdat het Ramadan is (beiden goede redenen voor gematigdheid en introspectie), maar uit fatsoen en uit zorg voor de inrichting van politiek Nederland.

In het traditionele driestromenland hebben de christendemocratische, liberale en sociaaldemocratische stromen elkaar generaties lang in balans (en, toegegeven, aan de macht) gehouden. Makkelijk was dat nooit: want de verschillen zijn groot en ook binnen de drie stromen is er grote diversiteit. Er zijn (waren?) brede volkspartijen waarin verschillende bevolkingsgroepen het met elkaar moesten vinden. Archetypisch zijn ze zichtbaar: de VVD kent de oerconservatief en de liberaal; de PvdA de havenarbeider, de kartonarbeider en de grotestadsintellectueel en het CDA, behalve de drie bloedgroepen en zowel mensen uit de stad als van het platteland natuurlijk een grote groep Brabanders en Limburgers. Aan alle partijen is het om die groepen niet van elkaar te vervreemden. "De boel bij elkaar houden" is dan ook voor alle partijen een uitdaging, en in iedere partij komen regelmatig de interne spanningen zichtbaar naar boven. De drie partijen houden elkaar in balans en werken, zeker op lokaal niveau, vaak en vaak goed samen.

Het CDA neemt daarin een bijzondere plaats in. Het is een bestuurderspartij, waarbij traditioneel de lokale bestuurders en mensen die actief zijn in het maatschappelijk middenveld een belangrijke rol innemen in de ordening van het land. Het is ook een politieke middenpartij: een partij die beurtelings het sociale gezicht van de PvdA of het op liberale normen en waarden gerichte gezicht van de VVD harder doet stralen.

Nederland heeft zo'n sterke middenpartij nodig, en het is dus voor het vertrouwen in de politiek alleen al belangrijk dat het CDA er weer bovenop komt. De enige manier om er snel bovenop te komen, is door deel te nemen aan de regering. Met aansprekende figuren in het Kabinet.

Waarom mijn eerste keus (VVD/CDA/PvdA) of tweede keus (Paars+) er waarschijnlijk niet komt hoop ik ooit in de geschiedenisboeken te lezen, maar de schuld daarvan alléén bij de andere partijen te leggen, zoals sommigen nu doen, is een vorm van politiek calimerogedrag waar iedereen doorheen prikt. Het huidige geruzie schaadt niet alleen het CDA, maar levert ook een belangrijke bijdrage aan het verder afnemen van het aanzien van en vertrouwen in de politiek.

Feit is dat Maxime Verhagen niet alleen de centrale rol speelt in het formeren van een kabinet, maar tegelijkertijd het meest uitgesproken en consequent is in wat hij wél en wat hij niet van de PVV tolereert. Hij is zo ongewild niet alleen een symbool van de zwakte van het CDA, maar ook van de kracht ervan. Het zou mooi zijn als het CDA weer de sterke middenpartij wordt met de aandacht voor het maatschappelijk veld, het bestuurlijke netwerk én het vermogen om zowel met de VVD als met de PvdA te regeren.

O Falladah, die du hangest!
Ein Pferd klagt an.

Bertold Brecht (1898 - 1956)

Ich zog meine Fuhre trotz meiner Schwäche.
Ich kam bis zur Frankfurter Allee.
Dort denke ich noch: O je!
Diese Schwäche! Wenn ich mich gehenlasse
Kann's mir passieren, dass ich zusammenbreche.

Zehn Minuten später lagen nur noch
meine Knochen auf der Strasse.

Kaum war ich da nämlich zusammengebrochen
(Der Kutscher lief zum Telefon)
Da stürzten sich aus den Häusern schon
Hungrige Menschen, um ein Pfund Fleisch zu erben
Rissen mit Messern mir das Fleisch von den Knochen

Und ich lebte überhaupt noch und war
gar nicht fertig mit dem Sterben.

Aber, die kannte ich doch von früher die Leute!
Die brachten mir Säcke gegen die Fliegen doch
Schenkten mir altes Brot und ermahnten noch
Meinen Kutscher, sanft mit mir umzugehen.
Einst mir so freundlich und mir so feindlich heute!

Plötzlich waren sie wie ausgewechselt!
Ach, was war mit ihnen geschehen?

Da fragte ich mich: Was für eine Kälte
Muss über die Leute gekommen sein!
Wer schlägt da so auf sie ein
Dass sie jetzt so durch und durch erkaltet?

So helft ihnen doch! Und tut es in Bälde!
Sonst passiert euch etwas, was ihr nicht für möglich haltet!

Het Haagse VVD-raadslid Arjen Lakerveld heeft zelf gehoord dat sommige (vriendelijk lachende vrouwelijke) zwartrijders niet, en andere zwartrijders wél beboet worden en daarmee een groot onrecht ontdekt. Schandalig natuurlijk, want daarmee ontstaat rechtsongelijkheid. De liberaal is heel erg boos. Hij zegt: „Ik neem deze zaak zwaar op. Als VVD staan we pal voor gelijke behandeling. Op één en dezelfde overtreding moet ook één en dezelfde straf staan. Een controleur moet zelfs zijn eigen moeder beboeten als hij tijdens zijn werk constateert dat ze zwartrijdt. Als er verzachtende omstandigheden zijn, kun je altijd in beroep gaan tegen een boete".

Opmerkelijk aan deze liberale actie is niet alleen het wantrouwen dat eruit spreekt ten aanzien van de conducteurs, die in de ogen van dit raadslid blijkbaar niet zelf kunnen beslissen om op enig moment van de regels af te wijken, maar ook het feit dat de beste man in zijn bio juist zegt dat er "meer ruimte voor eigen keuze, betere service en minder bureaucratie" moet komen. maar dan niet bij de HTM, waar hij wil dat "Als er ruimte is voor deze ongelijkheid, (...) die regels zo snel mogelijk worden aangepast".

Vast onderdeel van liberale borrelpraat is de wetgeving ten aanzien van snelheidsbeperkende maatregelen. Er zijn legio verhalen in dit circuit over mensen die maar 0,3 kilometer te hard reden en tóch een boete kregen, en dat je 's nachts niet harder dan 100 mag is natuurlijk helemaal een teken van de overbodigheid van regels.

Het is de tragiek van de huidige politieke sfeer in een notendop. Politici reageren met daadkracht op hun eigen waarnemingen. De daadkracht bestaat uit het voorstellen van meer en strengere regels, en vervolgens wordt er meegehuild met de wolven in het bos over het feit dat er teveel regels zijn.

Wat het ergst is, is dat steeds vaker politici dingen die eigenlijk tussen mensen onderling geregeld zouden moeten kunnen worden bij wet willen vastleggen. Hoe je je kleedt, wie je een hand geeft, welke taal je spreekt en voor wie je een oogje dichtknijpt.

Deze pseudodaadkracht leidt zo niet alleen tot meer regelgeving, maar ook tot steeds verder opkruipend totalitarisme.

UPDATE: niet alleen vriendelijk lachende vrouwen, maar ook allochtone zwartrijders krijgen geen boete!

Vandaag had ik een moment last van introspectie. Ik vind die Gay Pride dus echt he-le-maal niets, en vroeg me af of ik nu homofoob ben of last heb van intolerantie of dat er andere erge dingen met me aan de hand zijn. Ik was in het buitenland, dus heb het alleen via internet kunnen volgen, maar het eerste wat me opviel was de enorme segregatie waar homo's blijkbaar aan leiden: politieagenten, joden, afrikanen hadden allemaal een aparte boot. Net als alle politieke partijen die meededen. "Kan dat nou niet bij elkaar?", denk ik dan. Het tweede wat ik me afvroeg was wat halfnaakte sportschoolfiguren die suggestieve bewegingen makend die bootjes deden schommelen nu bijdraagt aan de verbetering van de positie van homo's (ik moet geloof ik LHBT zeggen: lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuele mannen en vrouwen en transgenders). Ik bedoel: als ik hoofd van een school met een bijbel zou zijn, zo dit me niet enorm extra motiveren.

Nee, natuurlijk, ook mijn beste vrienden zijn homo, en natuurlijk is het vaak vast niet makkelijk voor hen, maar als je iets wil doen voor homorechten lijkt me een demonstratie in Iran een betere, en getuigt van nét dat tikkeltje iets meer lef.

In Nederland is de hip burgerlijk geworden. Homodiscriminatie komt alleen in uitzonderlijke situaties nog voor, en deze tocht met een hoog "kijk eens wat ik durf"-gehalte doet nog het meest denken aan de mensen die ná de oorlog in het verzet gingen. Of de mensen die iets riepen over rotmarokkanen in de tijd dat iedereen het over rotmarokkanen had.

Gay is nu dus politiek correct en Gay Pride is een bloemencorso.

Jitske Voogd: 19-06-1967 - 08-08-08

Foto genomen op de reünie van het Agnes.

Mijn overgrootvader, Abraham Baruch vestigde zich in 1902 vanuit Bellingwolde in Göttingen. Hij woonde op de Gröner Strasse 5/6 (1902), Königsallee 8 (1903), Papendiek 30 (1904), Johanisstrasse 2 (1905), Groner Tor 28 (1912) en de Düstere Strasse 10/11 (1913-1933). De Joodse gemeente van Göttingen telde rond de jaren '30 van de vorige eeuw zo'n 400 zielen; na 1933 waren er nog maar zo'n 100 over. Niet alleen had Göttingen een burgemeester die al in de jaren '20 actief NSDAP-er was; ook op de universiteit waren nogal wat docenten Nazi's.

In aanloop naar de officiële boycot van Joodse winkels op 1 april 1933, ontstonden er rellen. Onder andere aangewakkerd door een hoogleraar die had uitgevonden dat Joden niet een geloof waren, maar een ras met een ideologie. Vanuit het Braunes Haus (Jüdenstrasse 12) werd al op 28 maart een pogrom georganiseerd en werd onder andere bij Abraham Baruch de ruiten ingegooid.

Een student aan de Universiteit van Göttingen, Achim Gercke, had al vanaf 1925 bijgehouden wie Joods was en waar de Joden woonden, dus men wist precies waar men zijn moest. Huisvlijt loont. In 1933 sloten 20 Joodse bedrijven, waaronder de Slagerij van Abraham (die zich in Duitsland Adolf noemde) Baruch, die naar Deventer en even later naar Twello verhuisde waar hij in loondienst ging werken, totdat hij ook daar ontslagen werd, werkloos bleef, uiteindelijk opgepakt werd en via Vught naar Sobibor werd gestuurd. Het transport vertrok op 11 mei 1943 en duurde drie dagen; Abraham en zijn vrouw, Bertha Baruch - Jacobsohn, zijn op 14 mei vergast.

In het huis Düstere Strasse 10/11 bevindt zich nu een Thaise Massagesalon. Ik schrijf dit vanuit kamer 133 van Hotel Central, Jüdenstrasse 12, vroeger het Braunes Haus, het hoofdkantoor van de Kreisleitung van de NSDAP.

Maria Weinberg ist am 3.7.1887 in Leipzig unter dem Familiennamen Hoyer geboren worden. Über Ihre Eltern fanden wir keine Hinweise. Leider konnten wir einen Geburtseintrag für die o. G. in den Leipziger Geburtslisten nicht finden. Ihr Wohnort war später Dresden, von wo sie am 11.1.1944 auch nach Theresienstadt deportiert worden ist.

Im Konzentrationslager Theresienstadt war sie bis zum 8. Mai 1945 inhaftiert. Körperlich und seelisch gebrochen nahm sie am 1. November 1945 ihren ständigen Wohnsitz in Iserlohn, Wasserstraße 13. Wegen der furchtbaren Drangsalierungen und Schikanen im Konzentrationslager Theresienstadt wurde sie mit dem Leben nicht mehr fertig und sie verübte am 4. November 1946 in ihrer Wohnung Selbstmord.

De Wasserstrasse 13 betaat niet meer. Terwijl ik op de plek waar het huis stond een roos neerleg, zegt een mevrouw "Einsamen Rose". Toepasselijk. Mijn overgrootmoeder, zelf een buitenechtelijk kind, groeit op bij de familie Hoyer. Zij trouwt met haar stiefbroer Otto Paul Hoyer, en krijgt van hem twee kinderen.

Terwijl Otto Paul als soldaat deelneemt aan de Eerste Wereldoorlog, wordt ze zwanger van Hans Kirschstein, een Dresdener industrieel. Ze scheidt van Otto Paul, maar krijgt later nog wel drie kinderen van hem. Eerst met zes, dan met vijf, dan met vier kinderen (twee kinderen sterven jong) knoopt ze eindjes aan elkaar. Vanaf 19 september 1941 moet ze een Jodenster dragen. Van 1941 tot 1942 wordt ze tewerkgesteld bij de Zeiss-Ikonwerke, daarna in Chemisch Laboratorium Willi Schlüter in Dresden en vervolgens Kartonagenfabrik Bauer & Co in Dresden. Op 8 januari wordt ze door de Gestapo in Dresden opgepakt en komt op 11 januari 1944 in Theresienstadt aan, waar ze op 8 mei 1945 door het Russische leger bevrijd is.

Niets beter dan 's ochtends naar de radio luisteren. Met een beetje geluk word je op de hoogte gebracht van het nieuws en de achtergronden daarvan. Vanochtend dus vette pech, want eerst werd ik uitgebreid op de hoogte gebracht van een bezoek aan een jongetje dat gepest werd, en vervolgens was er iets op een boerderij met kippen.

En dat terwijl er toch wel nieuws was waar serieuze journalisten hun tanden in kunnen zetten. Bij  NOVA bleek gisteravond

-  dat de PvdA het feit dat de coalitie die nu ontstaat geen meerderheid in de Eerste Kamer heeft niet als probleem beschouwt terwijl dat gisterochtend nog wel een probleem was,

- dat Noten denkt dat dat Kabinet er wel zal komen, terwijl de PvdA wel mee gaat schrijven aan een alternatief regeerakkoord dat dat nu juist moet voorkomen en

- dat de oplossing waar de PvdA nu tegen is (namelijk dat kabinet), eerder juist onderzocht moest worden terwijl we toen niet wilden wat wat we nu wel willen (namelijk een kabinet VVD-PvdA-CDA).

Kortom: business as usual.

Gisteren naar Inception geweest. Zonde van mijn tijd. Daarentegen geniet ik nog steeds van A Serious Man, en dan vooral van de wijze les daaruit: Accept the mystery!

Jaren geleden kreeg ik van mijn vriend Ward Weiland het boek "Politiek als Beruf" van Max Weber. het bevat prachtige waarschuwingen voor mensen die van Politiek hun werk willen maken, zoals "politiek betekent krachtig en langzaam in harde planken boren, met passie zowel als onderscheidingsvermogen. Het is volkomen waar (...) dat men het mogelijke niet bereikt zou hebben als er in de wereld niet steeds naar het onmogelijke gereikt zou zijn.".

Maar bij een beroep hoort ambachtelijkheid. Net zoals iedereen wel een stoel kan maken, maar slechts weinigen, en dan na zeer lange oefening één die mooi én goed is en waar je nog enige tijd kan blijven zitten, net zoals iedereen vlees kan snijden, maar slechts weinigen kunnen uitbenen, en net zoals velen het alfabet kennen maar slechts weinigen een mooi sonnet kunnen schrijven, kan iedereen in Den Haag rondlopen en een mening verkondigen, maar kan niet iedereen op zo'n manier politiek bedrijven dat er goede beslissingen worden genomen of een debat wordt gevoerd, of goed bestuurd wordt. Dit zijn zo'n beetje de drie functies van politiek.

En als ik dan naar mijn eigen politieke kiesvereniging kijk, raak ik vaak teleurgesteld. Allemaal goede en aardige mensen met prima bedoelingen, maar het wordt toch duidelijk dat de organisatie eromheen weinig ambachtelijk is.

Het congres waar het programma vastgesteld moest worden was een blamage. Zoals gebruikelijk geen discussie, maar om het debat los te krijgen mochten mensen inbrengen leveren van 30 seconden om vervolgens door ellenlange verhalen van het bestuur niet serieus genomen te worden. Er volgde een slecht, weinig inhoudelijk en niet herkenbaar programma, dat achteraf nog een paar keer veranderd moest worden en een dramatisch slechte campagne. Na de verkiezingen kan ik me niet voorstellen wat onze inzet geweest is, behalve dat de PvdA voor Paars-Plus was, en tegen een middenkabinet. Waarom weet ik niet. Dat wordt namelijk niet gezegd. Nu zijn we vooral tegen het kabinet dat nú de informatie ingaat, maar andere dan procedurele gronden worden niet gegeven. Communicatie is op zijn best beknopt, maar zelden inhoudelijk, en meestal defensief.

Politiek gaat over inhoud en waarden. Procedures zijn gegeven, en worden standaard misbruikt. Een partij die geen standpunten uit kan brengen, moet nagaan of ze die nog wel heeft. En als dat niet het geval is, hebben we met z'n allen toch wel een klein probleempje.

En een partij die wel een mening heeft, maar die niet op een volwassen manier kan ventileren, een partij die wel wat wil maar iedere keer anderen de schuld geeft van wat er misgaat en een partij die zich opstelt als speelbal van de krachten... Die partij leidt wel aan een enorm gebrek aan zelfvertrouwen. En de enige manier om die te herwinnen is door het ambacht weer op te bouwen.

Tienduizend keer getwitterd. Als iedere tweet me ongeveer 20-30 seconden kost, dan ben ik dus zo'n 3 dagen zoet geweest ermee. Dat valt nogal mee, als je ziet wat je ervoor terugkrijgt.