Toen bleek dat de waterschapsverkiezingen van Delfland in het water vielen, heb ik samen met Hilde Noordtzij vragen gesteld aan GS over de verantwoordelijkheid van de provincie hierbij. De vragen zijn al op 2 november beantwoord, maar ik zag ze vandaag pas. Je kan ze hier downloaden.  Het belangrijkste is dat bij het het proces van waterschapsverkiezingen er geen rol is weggelegd voor Gedeputeerde Staten. Dat is uitsluitend een aangelegenheid van de desbetreffende waterschappen. De rol van de provincie beperkt zich tot de vaststelling van het Waterschapskiesreglement door Provinciale Staten en in algemene zin het toezien
op de juiste naleving daarvan. GS hebben wel aangedrongen op een onderzoek.

Vanochtend een werkbezoek gehad in Dordrecht. Met een aantal mannen van de afdeling Handhaving bezocht ik een groot bedrijf om te controleren in welke mate aan de voorwaarden van (milieu-) vergunningen werd voldaan. Het bedrijf is één van de 8 grootste bedrijven van Zuid-Holland (uitgezonderd de regio Rijnmond, waar aparte regels voor gelden), en er gelden veel aparte regels voor. Alle bedrijven die vergunningplichtig zijn worden bezocht. Tegelijk met de Provincie bezoekt de Arbeidsinspectie en de Brandweer het bedrijf. Zo blijft de overlast voor het bedrijf beperkt, en kunnen mensen vanuit een verschillende achtergrond overleggen. Bij complexe bedrijven niet een overtollige luxe.

's Avonds "brandende kwesties" in Den Haag: een uitstekend georganiseerde en bezochte partijbijeenkomst waar we spraken over "de wereld na Van Gogh". Felle discussies met soms treurige dieptepunten (zoals ene "Ali" die de moord op Van Gogh goedsprak omdat Van Gogh immers de Islam had beledigd en yadada dadada', maar over het algemeen toch het gevoel dat Nederlanders van verschillende afkomst elkaar niet los willen laten. Onbevredigend is dat de conclusies niet veel verder reiken dan dat.

Vervolgens een presentatie van Wethouder Marnix Norder over de plannen die hij heeft met Den Haag Zuid-West. Het is voor iedereen duidelijk dat daar iets moet gebeuren; en het is goed te zien dat Marnix de zaken aanpakt met dezelfde voortvarendheid als hij in de Provincie dingen aangreep. Snelheid, en een gedegen visie op hoe er in de toekomst gewoond gaat worden: meer gemengd, meer evenwicht , meer groen, meer kwaliteit. Ook dat levert een bijdrage aan veiligheid en "elkaar niet los laten".

Langzaam gaat het allemaal de goede kant op.

Ondanks het feit dat de moordenaar van Theo van Gogh nou niet bepaald vriendelijke woorden over had over Joden, en dan vooral de Joodse politici, worden zij nu door sommigen gemakhalve maar op één hoop met hen geschoven. Tekenend is het plaatje en de discussie vandaag bij www.volkomenkut.com:

Wat maar weer laat zien dat de klachten over het zogenaamde wangedrag van het Islamitische deel der natie voor sommigen vooral voorkomen uit algemene angst of woede over alles wat anders is. Makkelijk te ridiculiseren, zoals je ook kan zien bij doorgaans intellectueel ogende mensen als www.bareuh.nl.

Ter verdediging van hen die vrouwen geen hand willen geven: iedereen die wel eens iemand heeft proberen te versieren weet hoe sensueel en suggestief een eenvoudige aanraking als een handdruk kan zijn.  Er zijn mensen die daarom helemaal geen lichamelijk contact willen met hen onbekende vrouwen. Op zich valt dat te respecteren.  Kunst is om daarbij uit te leggen wáárom je zo iets doet, of vooral degene wiens hand je afwijst te laten merken dat het niets persoonlijks is. De Nederlandse taal spreken helpt daarbij.

Ik erger me bijvoorbeeld aan de zoencultuur: iedereen loopt mekaar maar af te lebberen. Onsmakelijk, vaak ongepast, en als je niet meedoet voelen sommigen zich afgewezen. Over lage tolerantiegrens gesproken!

Ik ben het niet eens mijn gewaardeerde fractiegenote Marian Kuijper die vindt dat er een wettelijk verbod moet komen op het slaan van kinderen. Zo'n wet voegt niets toe omdat 'ie niet te controleren is. Bovendien: door éénzijdig alleen het slaan van kinderen te verbieden zeg je impliciet dat het geestelijk lichtjes mishandelen van kinderen van een andere orde is dan slaan. En daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Met de strekking van Marians verhaal ben ik het natuurlijk eens. Het uitbannen van geweld tegen kinderen moet prioriteit hebben. En daar heeft iedereen een rol bij, en sommigen moeten die rol met meer power gaan vervullen. Ik ben zelfs vóór het verwisselen van meldrecht voor meldplicht bij mishandeling. Maar de nadruk leggen op wetgeving is hier niet aan de orde. We zijn Lousewies van der Laan niet!

With great powers come great responsibilities
                                                              Spiderman

De ren staat weer open. Leiden (heel Nederland dit keer) is in last, en iedereen moet een mening hebben. Stoer of bedreigd zijn strekt daarbij tot voordeel. Dat leidt soms tot vermakelijke situaties: www.geenstijl.nl (een website waar politici op bedreigd werden) spreekt zich fel uit tegen het bedreigen van politici, en minister Verdonk test in haar queeste voor respect de lage tolerantiegrens  van een imam door geen begrip op te brengen voor zijn handdrukweigering. Hirsi Ali, die van het in de openbaarheid verschijnen haar beroep heeft gemaakt, is kwijt, en Jozias van Aartsen Wilders ook, maar wil hem wel graag terug. Als Wilders het initiatief maar neemt. Kortom: er gebeurt weer eens wat in Nederland.

Vandaag ben ik trots op het partijtje van de Arbeid (zoals Mandela onze club noemt) die de de rede nog het meest een kans geeft. Wouter Bos zei in het debat over de moord op Theo van Gogh dat dit kabinet het gevaar dat uitgaat van een internationaal georganiseerde en gefinancierde politieke beweging reduceert tot een integratieprobleem op polderformaat. Daarmee geeft hij precies weer wat het probleem is.

Het probleem is niet de integratie of het gebrek eraan, en het schofferen van andersdenkenden lost niets op. Als er een probleem is met de radicale politieke islam en het daaruit voortvloeiende terrorisme, (en dat is er), moet dát aangepakt worden. We hebben een rechtsstaat om dát te doen. Onderdeel van die rechtsstaat was tot voor kort ook dat je mensen die er anders uitzien dan jij in hun waarde laat. De PvdA is dus keihard voor respect, en voor een keiharde aanpak van het internationale terrorisme.

Als abonnee van Trouw mag ik twee proefabonnementen van twee weken weggeven. Wie interesse heeft kan me mailen.

Het is echt ongelooflijk dat de Haagsche Courant aandacht voor normen en waarden vraagt in een artikel geschreven door Peter Noordanus, je weet wel de voormalige wethouder die hele wijken saneerde en de afbraak van de Zwarte Madonna als zijn laatste daad voor Den Haag zag. Deze zelfde Noordanus is tegenwoordig bestuursvoorzitter van projectontwikkelaar Are Makelaars. En dat terwijl hij jarenlang verantwoordelijk was voor de 'planning' van de stad. Sinds wanneer krijgen projectontwikkelaars de gelegenheid om opiniërende stukken in de Haagsche Courant te schrijven?

Denhaag.org maakt zich boos over een artikel van voormalig wethouder Noordanus. Nu is in de ogen van sommigen alles wat met stedelijke vernieuwing te maken heeft vies en voos.  Denhaag.org zegt dan ook op alle manieren dat ze tegen de sloop van de Zwarte Madonna zijn, dus dat is niets nieuws.  Wel is nieuws is, dat Noordanus, nu hij een andere baan heeft, van denhaag.org niet meer opinierende stukken mag schrijven. Onzin natuurlijk.

In Uruguay was dat wel anders. Daar mag iedereen over politiek schrijven, want politiek is voetbal, en voetbal is van iedereen. De nieuwe president van Uruguay, Tabaré Ramón Vázquez Rosas,  is er eentje van links.  Heeft als opdracht om Uruguay uit het slop te krijgen. De schuld van 12 mld dollar en de lage industriele activiteit maken dat niet makkelijk. Hij heeft een grote aanhang bij de Uruguayaanse vakbonden, die van hem hopen dat hij de staat re-industrialiseert.

Groeten uit Uruguay. Ik bevind mij in het business center van hotel Balmoral. Dat bestaat uit een een oude PC die in een gang staat, met een inbelverbinding die telkens wegvalt. Het goede nieuws is, dat er een inbelverbinding is: mijn GSM heeft hier, in tegenstelling tot Buenos Aires, waar ik nog was geen bereik.

In Buenos Aires kreeg ik een rondleiding van een oudere vriend van me. Hij vertelde mij dat hij 30 was toen op een dag de militairen met paarden de universiteit waar hij werkte binnenstormden en een paar collega´s doodschoten. In de jaren daarna verdwenen er ook nog een paar. De ene dag voor de klas: de volgende dag verdwenen. Daarna spraken ze niet meer over politiek. Ze deden hun werk en keken voor zich uit.

Buenos Aires is een stad waar je voor een euro of 7 een biefstuk van anderhalve kilo kan eten. Lange rijen mensen staan voor lange rijen grote restaurants, die die 50% van de bevolking bedienen die niet onder de armoedegrens leeft.  Puerto Madeiro is een prachtig stuk wereld dat de armoede van 100 meter verderop bijna doet vergeten.

Met een aantal Porteños (zo noemen de inwoners van Buenos Aires zich) gesproken over wat er aan de hand is in dit prachtige land dat alles heeft. Grondstoffen, een redelijk opgeleide bevolking: de belangrijkste voorwaarden zijn er. Het schort wel eens aan een gebrek aan corruptie, zeker onder de politieke elite.

"Ik ben groot voorstander van een krachtige diverse stad waar voor iedereen een plaats is. Maar een diverse stad kan alleen gedijen als we ook overeenstemming hebben over wezenlijke kernwaarden die voor ons allen gelden. Voor mensen die deze gezamenlijke kernwaarden niet delen, is er geen plaats in een open samenleving als de Nederlandse. De vrijheid van religie, de vrijheid van meningsuiting en het anti-discriminatiebeginsel zijn de belangrijkste onderdelen daarvan. Een ieder die deze waarden niet deelt, doet er verstandig aan zijn conclusies te trekken en te vertrekken.

Op de Marokkaanse gemeenschap rust een buitengewoon zware taak om mee te werken aan het herstellen van de rust en mee te werken aan het produceren van “tegengif” voor onverdraagzaamheid en intolerantie. De taak rust op de schouders van ouders, opvoeders, leiders binnen de groepen, geloofsgemeenschappen en vele anderen. Die taak is te zwaar om door deze gemeenschap alleen gedragen te worden. Steun van de gehele samenleving is noodzakelijk om deze opdracht te kunnen vervullen. Het maken van tegengif begint al thuis door de kinderen van jongs-af-aan een opvoeding mee te geven die hen in staat stelt met woorden dragers van andere meningen tegemoet te treden."

Ik heb Theo van Gogh een paar keer ontmoet. De eerste keer was toen ik Michel Korzec hielp, die een film maakte over de Poolse politicus Jerzy Urban. De laatste keer toen ik aanwezig was bij een interview dat Theo afnam van Bart Tromp. Bij afscheid gaf hij mij zijn boekje "Sla ik mijn vrouw wel hard genoeg?",  en schreef daarin  "Kom, socialisten sluit de rijen".

Het is een vreemd en verdrietig idee dat iemand waarmee je de hand hebt geschud, vermoord is.

Nog voordat de hekken van de straat waren verdwenen waar hij vermoord was, werd de moord al politiek geclaimd. "Zie je wel: de Islamieten zijn niet te vertrouwen", roept de één.  "Het is de daad van één enkele gestoorde gek", de ander. Ik wantrouw iedereen die zegt het te weten.

Er zijn me te veel mensen zijn die deze moord aangegrijpen voor hun eigen politieke gewin. De website "geenstijl" misbruikt de moord op Van Gogh door weer eens te roepen dat het in Nederland levensgevaarlijk is om voor je mening uit te komen, en dat je je maar het beste anoniem op het web kan voortbewegen. Inderdaad zijn ik en anderen door hun toedoen wel eens bedreigd, maar hoe ze zich denken te kunnen vergelijken met Van Gogh is mij, vooral nadat ik ze heb zien optreden bij B&W,  een raadsel.

Dit staat niet in de weg dat je feiten moet kunnen noemen. Er is in Nederland een probleem met de politieke fundamentalistische Islam. Die moet hard aangepakt worden. We kunnen niet tolereren dat er mensen zijn die vinden dat de wereld onderworpen moet worden aan hun manier van denken. Voor mensen die vinden dat hun tegenstanders maar om zeep geholpen moeten worden is in Nederland geen andere plaats dan de gevangenis of het gekkenhuis.

Mensen die nu zeggen dat het "weliswaar heel erg is, maar dat ze zich kunnen voorstellen dat je je door (...vult u maar in...) zó onderdrukt voelt dat je dit wel móest doen" hebben het niet goed begrepen.De AEL en dat soort schimmige clubjes zijn weinig succesvol, en de modem-mujahedin durft zich alleen anoniem te uiten. Het is te hopen dat er weinig gekken rondlopen die de daad bij het woord voegen, en we moeten hen en hun vriendjes, en de mensen die hen opstoken keihard aanpakken.

Er is in Nederland geen probleem met "de moslims". Niet de moslims veroorzaken het probleem, maar gekken die zich beroepen op de Islam. Dat is een groot verschil.

Mensen die stangen zijn er teveel. Of ze nu roepen dat je je als moslim niet vrij kan bewegen vanwege de anti-moslimstemming, of dat je in Nederland niet je mening kan geven zonder gevaar te lopen voor je leven, bedreigd door het islamitische of rode gevaar: ze zijn alleen maar bezig met stemmingmakerij.

Eén van de dingen waar je snel aan went als Statenlid is dat niets vast staat. Voordat een vergadering plaatsvindt is er vaak al een agenda of twee verstuurd, en bijeenkomsten lopen altijd anders dan gepland, worden verschoven, zijn voorzien van de verkeerde hapjes, of er is geen koffie. Vandaar dat ik blij verrast ben dat de Eerste Kamer ons nu alvast uitnodigt voor 6 april 2005 (over 156 dagen), en vóór 15 november wil weten of ik kom, zodat ze rekening kunnen houden met voldoende eten.