Het zijn drukke en zware weken op de Deelgemeente. Om te beginnen hebben we een paar weken geleden het zware voornemen geuit om de subsidierelatie met de grootste opbouwwerkorganisatie te gaan beëindigen. Zo'n beslissing neem je niet zomaar, en het is iedere keer weer belangrijk om uit te leggen waarom we dat hebben gedaan. Al jaren is de relatie tussen de opbouwwerkorganisatie BDF en de deelgemeente moeizaam. In 2003 heeft het toenmalige DB al het voornemen geuit om de subsidierelatie te beëindigen, maar de toenmalige raad heeft daarop gezegd het BDF nog één laatste kans te geven. Die kans is in de ogen van het DB en de Raad dus onvoldoende benut. En waar gaat het dan over? Niet om de kwaliteit van het opbouwwerk, niet om de dagelijkse aansturing van het opbouwwerk, maar wél om de zakelijke relatie die we met het BDF willen hebben: een transparante bedrijfsvoering.

Maar goed: we hebben de steun van de raad gekregen om de subsidierelatie per 2009 te beëindigen, en dat betekent dat we een volgende stap ingaan. Enorm belangrijk daarbij is dat we de periode van onzekerheid voor het personeel, de bewonersorganisaties en de andere organisaties van bewoners zo kort mogelijk houden.

Het debat, afgelopen dinsdagavond, duurde tot woensdagochtend 00.30 uur, dus het was maar goed dat ik vorige week even uitgeziekt ben. De volgende had ik gelukkig een leuk uitje: samen met medewerkers van Stadstoezicht een rondje maken. Erg leerzaam. Niet alleen om te zien wat ze tegenkomen (we liepen bijvoorbeeld tegen de resten van een wietplantage aan, helaas zonder visitekaartje), maar ook om te zien hoe deze mensen in het leven staan. Zij voeren immers uit wat wij als maatschappij willen: een schone en veilige straat, maar het zou overdreven zijn om te stellen dat ze daar alléén maar positieve geluiden over horen. "Ze hebben het tegen m'n uniform, niet tegen mij", hoor je dan. Ik vind dat we deze mensen vaker de eer moeten geven die ze verdienen!

Er waart een groepje door Nederland, en die heeft mij nu ook in de klauwen. Gisteren toch nog maar naar de commissievergadering gegaan, maar om een aantal redenen had ik dat beter niet kunnen doen. Enfin, nu lig ik in bed, en heb tijd om rustig de krant te lezen en wat sites te bezoeken, waaronder de nieuwe site van Cineac Feijenoord, met onder andere deze leuke documentaire over Lastplak.

Gisteren uitstekende radio op Hotspot Radio van Radio Rijnmond: wethouder Dominic Schrijer presenteerde een uur radio, met als hoofdgast journalist, fotograaf, schrijver en betrokken Hillesluizer Johan Herman (zie foto). Twee van mijn favoriete partners met een heel uur reclame voor Hillesluis! En dat wordt meteen opgepikt: kersverse minister Ella Vogelaar begint haar tour langs 30 wijken die dringend moeten verbeteren in Rotterdam, en mij lijkt Hillesluis een perfect startpunt!

Ongeveer vier jaar geleden vielen de Verenigde Staten Irak binnen. Een paar dagen daarna werd ik geinstalleerd als Statenlid, en bracht de SP een motie in stemming tégen die inval. Ik heb daar toen tegengestemd omdat ik vond (en vind) dat de Provinciale Staten zich ook tamelijk bescheiden in hun buitenlandbeleid zouden kunnen opstellen. Vandaag realiseer ik me dat als een dergelijke motie in een buiten-Europees land aangenomen was, men zich had uitgesproken tegen het sturen van troepen naar Europa.

En dat vind ik wat bezwaarlijk. Het regime van Saddam was misdadig, en hoeveel ellende er nu ook is, er kan gewerkt worden aan een land met een redelijk regime. En dat is al heel wat, in deze wereld. En dat zeg ik zonder de aanslagen waar we dagelijks kennis van nemen te willen bagatelliseren.

Omdat ik deze week speciaal op de buitenruimte wilde letten, heb ik vanochtend een wandelingetje gemaakt om te kijken of er nu werd schoongemaakt. Inderdaad kwam ik om 8.00 uur dit team van de ROTEB tegen, die ik wat van hun werk afhield voor een praatje en een foto. Dat deze mensen hard werken kan niet vaak genoeg gezegd worden. Ik heb enorm veel respect voor hun optimisme en doorzettingsvermogen, want vaak is een straat die ze 's ochtends hebben schoongemaakt, 's middags alweer vies.

Gisteravond was mijn laatste avond op de Beukelaarstraat, en ik ga samen met een aantal raadsleden een avondwandeling maken door de buurt. We drinken hier en daar wat, en verbazen ons over de enorme hoeveelheid coffeeshops in de buurt. We hebben de wandeling niet afgemaakt, dus binnenkort moeten we ons weer opofferen voor een nachtelijke wandeling. Ik heb overigens wel wat drugshandel gezien, maar verder voelde ik me prima op m'n gemak.

Vanochtend was ik op bezoek bij de O.G. Heldringschool, en maak een foto van de ingang van de school:

De ingang van de coffeeshop bevindt zich pal naast de ingang van de school. En niet zo maar een school: een school voor speciaal onderwijs. Het nieuwe beleid om coffeeshops en scholen niet dicht bij elkaar in de buurt te hebben, wordt door mij van harte ondersteund. En of het snel kan, want de achterkant van de coffeeshop grenst aan het schoolplein van deze school, dus op het speelplein ruik je de wietdampen. Daar word ik nou toch zo boos van. Hoe kán dit nou toch weer?

Verder vandaag: de afsluiting van de actieweek die we in Vreewijk hielden. Stadstoezicht, Roteb, de wijkonderhoudsploeg, de politie, Thuis Op Straat, het opbouwwerk, de Bewonersorganisaties en natuurlijk bewoners hebben een week lang extra Vreewijk schoongehouden. 160 kilo afval extra, tientallen boetes op verkeerd huisvuil aanbieden en honden laten poepen. Zo doen we dat! Over twee weken hebben we weer zo'n actie, en dan in een andere wijk.

Gisteravond had ik een afscheidsetentje van de commissie die het verkiezingsprogramma heeft geschreven. Veel discussies over het afscheid van de staten, eerder die dag, waarin veel aardige dingen werden gezegd (en we kregen een penning en bloemen en boeken). Maar natuurlijk ook over politiek. We waren het erover eens dat "de kiezer" niet bestaat, maar toch kwamen we haar tegen: toen we een dame vroegen of ze een foto van ons wilde maken, zei ze dat ze PvdA had gestemd. Haar eigen foto staat hier boven. 

Zo'n afscheid is toch nog wel wat hoor, na 4 jaar. Ik zal er een andere keer een beschouwing op loslaten.

In Hillesluis is alles rustig. De fiets aan de overkant van de straat is voorzien van een plakkertje waarop staat dat 'ie is aangemeld als wrak. Na thuiskomst een wandelingetje gemaakt. De straten zijn redelijk schoon, al blijf ik me verbazen over het kleine zwerfafval dat je toch overal ziet liggen. Wat me vooral opvalt is dat het weinigen lijkt te deren. Anders is dat met plashoekjes.

Buitenruimte is een mooi woord. We hopen dat de buitenruimte ook mooi wordt. Daarom hebben we in Rotterdam een servicenummer: 0800-1545. Als je viezigheid op straat ziet, vuil dat verkeerd wordt aangeboden, of fietswrakken, kan je dat nummer bellen. In de meeste gevallen is het dan binnen 3 dagen geregeld. Gisterochtend heb ik gebeld voor een fietswrak in "mijn" straat, maar vanochtend was het nog niet weggehaald. Als het gebeurd is, zal ik een foto maken als bewijs.

Gisteravond kwam de hele familie ook logeren op de Beukelaarstraat. We hebben gegeten op de Beijerlandselaan (onvriendelijke bediening trouwens, en vervelend dat er zo veel gerookt werd), boodschappen gedaan bij Dunya (altijd een plezier) en als bewoners een bewonersavond bezocht. Omdat Asher (1) moest slapen, zijn we maar kort gebleven. In het gastenboek schreef Rebecca: "de tuin is romelig".

Ik word net als andere dagen tussen 6 en 7 uur wakker, maar nu in een huis zonder internet of krant. Dat is wel problematisch. Er zijn ook geen boeken (behalve het Rotterdams Kookboek van Linda Roodenburg, die ik nog uit Leiden ken), dus eet ik op mijn achterbalkon Turkse yoghurt met corn flakes. Aan de achterkanten van de huizen kan je goed zien wat voor enorme puinbak het hier was, en hoe hard er gewerkt wordt om het weer beter te krijgen.  Ik rijd even langs het Varkenoordepark waar ik de poepscooter de hondenuitlaatzone zie schoonmaken. Omdat ik me deze week vooral wil richten op de buitenruimte, meld ik vanochtend meteen een fietswrak aan de overkant bij het servicenummer 0800-1545. Als het niet binnen 3 dagen weggehaald is, wordt de servicenorm niet gehaald.

Gistermiddag, toen ik de sleutel nét had, heb ik de buurman ontmoet. Dat is een student die voor een klein bedrag een kluswoning heeft gekocht, en zo handig is, dat hij het huis zelf kan opknappen. Verder een wandelingetje gemaakt over de Beijerlandselaan en de Groene Hilledijk, en nieuwe kleren gekocht. En natuurlijk inkopen gedaan bij Turkse supermarkt Dunya. Gisteravond was ik tegen tienen thuis, na een goede vergadering bij de BOB. Ik maak een wandelingetje in de buurt, eigenlijk op zoek naar een gezellige kroeg. Die vind ik niet. Ieder café waar ik in kijk zie ik een paar mannen rond tafeltjes kaarten.

Internetreacties kunnen een bron van vermaak én van droefenis zijn. Mijn oude geschiedenisleraar Ton Kohlbeck reageert als één van de eersten met twee terechte opmerkingen op mijn vorige post. ten eerste heb ik zélf ook een katholieke achtergrond, en ten tweede heb ik naam zélf óók naam gevestigd als strijder voor rechten van dieren. Het is waar. Helaas leiden reacties op reacties zelden tot fundamentele discussies. Sterker nog: het is meestal een kwestie van tijd voordat één van de partijen in een internetdiscussie een ander een nazi noemt. Dat heet Godwin's Law.

Maar goed, laat ik nog eens een poging wagen. Op de site van de PvdA van Leiden is een discussie over de RGL. Waar het mij in die discussie om gaat, is dat er veel beslissingen zijn, die weliswaar ten koste (kunnen) gaan van bepaalde groepen mensen, maar waarbij - als je het breder bekijkt - een grotere groep mensen er profijt van heeft. Soms gaat het maatschappelijk belang boven het particulier belang, soms moeten er twee soorten andere belangen tegen elkaar afgewogen worden. Je moet drie dingen afvragen:

1. wat zijn de negatieve gevolgen voor de ene groep
2. wat zijn de positieve voor de andere
3. wegen ze tegen elkaar op

Wat je niet wil, is dat een kleine groep mensen altijd alles kan tegenhouden. Dagelijkse kost voor bestuurders is "nee" zeggen tegen een schier eindeloze stroom van mensen die last hebben of zeggen te hebben, van beslissingen. Hondenbezitters, autorijders, andere vertegenwoordigers. Zo veel mogelijk laten zien dat je ze als mens respecteert, hun mening respecteert, maar het oneens bent met hun eisen, of een andere afweging maakt.

In het geval van de Rijn-Gouwelijn acht ik de eventuele negatieve gevolgen voor de ene groep (die overigens naar mijn mening zwaar overdreven worden) minder belangrijk dan de positieve gevolgen voor de andere. Vandaar dat ik vóór de aanleg van de RGL ben. En het belang van een goede bereikbaarheid van de binnenstad voor de hele regio, en de bereikbaarheid van de regio belangrijker vind dan de argumenten die de tegenstanders opwerpen.

Naar aanleiding van plannen van een vrouw die vroeger minister was om onderscheid te maken tussen de éne soort Nederlanders, en de andere, schreef ik dat ik een probleem had met Limburgers. Dat werd door sommigen serieus opgevat, en leverde de nodige hoeveelheid hate-mail op. Sommige mensen klagen namelijk liever eerder dan dat ze nadenken over wat iemand bedoelt. Zo ook met de reacties op Geert Wilders. Wat er voor waarheid in zijn opmerkingen zit, wordt door weinig mensen benoemd, namelijk dat sommige landen eisen stellen aan staatsburgers, die niet sporen met verwachtingen die we hebben van Nederlanders. Vandaar dat de PvdA (!) ook al enige tijd bezig is met te onderzoeken wat er aan het dubbele staatsburgerschap gedaan kan worden. Wat Wilders natuurlijk helemaal fout doet, is het op de persoon spelen. Dat is makkelijk: de integriteit van iemand is namelijk buitengemeen makkelijk in twijfel te trekken. Daar hoef je alleen maar vragen voor te stellen. Zie daarvoor ook het Dagboek van Anton Dingeman in Trouw (léés die krant!) van vandaag. Ik hoop dat Micha Kat ín Trouw gaat schrijven in plaats van óver het NRC. Maar dat is weer wat anders. De integriteit van Wilders, als we het toch over de persoon hebben, is ook makkelijk in twijfel te trekken:

• Hij komt uit Venlo. Limburgers hebben soms meer met België dan met Nederland.
• Hij verft zijn haar. Hij verbergt dus zijn eigen identiteit als bruin-, blond- of grijsharige.
• Van oorsprong is hij Rooms-Katholiek. Rooms-Katholieken zijn trouw aan de paus. Dat kan voor problemen zorgen als de Paus iets wil wat Nederlanders niet willen.
• Hij heeft zich uitgesproken tegen de Europese Grondwet en onttrekt zich daarmee aan de Europese Normen en Waarden.
• Hij heeft vanochtend op Radio 1 gezegd dat Jan Peter Balkenende alleen technisch zijn premier is.
• Hij heeft samen met Gert Jan Oplaat 10 stellingen geschreven. Oplaat zingt in zijn vrije tijd Duitse Schlagers. Die vormen een bedreiging van de Nederlandse smartlap.

Het slaat natuurlijk nergens op, maar je "mag het toch wel zeggen". Ja, dat mag. Maar niet alles wat je mag zeggen, moet je ook zeggen. Als er problemen zijn met de loyaliteit of betrouwbaarheid van bestuurders moet je dat onmiddelijk aan de kaak stellen, maar voor verdachtmakingen zou een zero-tolerance-beleid moeten gelden.

Van maandag 12 t/m vrijdag 16 maart woon ik op de Beukelaarstraat in Hillesluis. Deze woning is onderdeel van de zogeheten woon-experience: twee woningen op Zuid waar bestuurders en ambtenaren kunnen ervaren hoe het is om in een bepaalde wijk te wonen. De woning op de Beukelaarstraat is volledig ingericht door studenten van Hout- en Meubileringscollege in Rotterdam. Ik wil deze week in Hillesluis vooral benutten om te letten op het schoonmaken en houden van de buitenruimte. Verder hoop ik deze week veel bewoners uit Hillesluis te ontmoeten. Bewoners en anderen die een afspraak met me willen, kunnen bellen met (010) 291 6074.

Zo. De verkiezingen zijn weer achter de rug, en ik mag me nog tot 14 maart statenlid noemen. De uitslagen zijn natuurlijk niet goed, maar het kon slechter. Omgerekend gaat de statenfractie van de PvdA van 13 naar 10 zetels. Onbegrijpelijk is natuurlijk de uitslag van het referendum in Leiden. Om te beginnen is het merkwaardig dat Leiden een regionale ontwikkeling (waar ze zich al jaren aan gecommiteerd hadden) zó op de schop zet. Veel wordt er gesproken over slagvaardigheid in het bestuur, maar als het erop aankomt, gooien mensen graag zand in de machine. En dan de argumenten! Het meest ben ik geschrokken van de mensen die doen alsof er een HSL door de Breestraat (en dwars door de hofjes, en de rest van het centrum) komen suizen. Wat een apekool. Kijk nou eens naar al die fatsoenlijke steden met trams, en wat een behoorlijke ontsluiting met openbaar vervoer kan doen voor de bedrijvigheid. De provincie zou er goed aan doen de ontwikkeling van de RGL gewoon door te zetten.

Eén van de beste grappen die ik ooit maakte in de Staten, was, op een mededeling van een statenlid dat de Muskusratten onder de habitatrichtlijn zou moeten vallen, dat hetzelfde zou moeten gebeuren met het miereneuken. Het kwam in de buurt bij de grap die ik vanavond maakte: ik liep langs de nogal aanwezige delegatie van de Partij van de Cavia's terwijl de bitterballen en kaassoufleetjes langskwamen. De hongerige roedel stortte zich op de soufleetjes, maar toen ik zei "er zit kip in!", gooiden ze het allemaal weer rap terug op de schaal. Aangevroten en al.

Lachen met die mensen is het beste wat je kan doen, maar het is natuurlijk zorgwekkend dat deze mensen zoveel aandacht en steun krijgen. Ach natuurlijk, de rechten van het dier moeten beschermd worden, en het is veel politieke partijen aan te rekenen dat niet genoeg duidelijk gemaakt wordt wat men ervan vindt. Maar wat me enorm tegenstaat is het enorme Morele Gelijk dat de PvdC-figuren aan hun kant vinden. Mensen met Moreel Gelijk hoeven zich niets meer af te vragen, en waar dat toe kan leiden staat prachtig beschreven in For Whom the Bell Tolls. Mensen die dat boek gelezen hebben, weten waar ik het over heb, en mensen die het niet gelezen hebben, moeten het onmiddelijk bestellen. In ieder geval moet je mensen die zich niets meer afvragen altijd mijden.

Nu ben ik vanavond natuurlijk niet helemaal compos mentis. Hoewel het een verstandige beslissing is om te stoppen met het statenwerk, ben ik toch wat treurig. Het waren vier fantastische jaren, de fractie was over het algemeen gezellig, ik heb vrienden gemaakt (en een paar vijanden erbij gekregen), maar bovenal mocht ik volksvertegenwoordiger zijn, en me "naar eer en geweten" (en die woorden hebben veel voor me betekend) inzetten voor het goede van de provincie. Een collega die vanavond ook afscheid nam zei: "als je niet verdrietig bent bij zo'n afscheid, ben je te lang blijven zitten". Prachtig.

Kortom: de weemoed overheerste vandaag, maar dankzij een geslaagde practical joke ga ik toch vrolijk naar bed.

Morgen statenverkiezingen. Zodra de nieuwe Staten geinstalleerd worden, ben ik geen statenlid meer. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant waren het vier fantastische jaren en is het "time to move on".

Volstrekt off-topic, maar toch, omdat ik weet dat een aantal school- en klasgenoten deze site wel eens bezoeken, wil ik melden dat het Agnes College (ook wel bekend als de RK Scholengemeenschap St Agnes) op 15 september aanstaande cultureel reunieert. Daar is een website voor in het leven geroepen. Ik herinner me mooie chansons als

• Ik ben Nel de del uit de kelder (door de week staan mijn ogen nog helder)
• Heimwee naar die tijd (waar is de katholiciteit)
• Het vrijheidslied (van Dick Borstlap, die ook "mijn" bomlied componeerde)
• En veel meer. 

Tijd voor een reunie van schoolbands (ik speelde zelf neusfluit in de band "Teoflux Nihil"), en ander cultureel geweld.Lijkt me. Meld je aan! Ik ben inmiddels begonnen met een special edition van de schoolkrant O.A.S.E. Weet iemand waar je een stencilmachine en wrijfletters kan vinden?

Zo zie je maar: goede herinneringen komen altijd terug. Vroeger of later.