Die arme jongens van de tuigcommissie komen niet zo vaak aan de noordkant van de maas, maar uiteindelijk kwam hun roestige renault toch trillend en pruttelend tot stilstand in de buurt van de studio van Radio Rijnmond. iemand opgewonden vertellen dat er een volledig gepimpte paarse Hummer voor de deur stond, en dat was dan alleen nog maar Moorder, die kwam vertellen dat de andere heren wegens "zaken" later zouden komen. Een half uur later stond de restvan de tuigcommissie, met hun bodyguards midden in de studio van Radio Rijnmond.

Vandaag de laatste keer deze week dat ik "Met Wie?" presenteerde, en het moest e en feestje worden. Dat werd het ook, maar de man van de techniek zei aan het eind van het uur dat hij nog nooit zo'n chaotische uitzending van "Met Wie?" had meegemaakt. De heren van de Tuigcommissie (Cryptisch, Moorder, Tra de Wakamang en Tali zonder baan) spraken overal doorheen, en konden het niet laten om af en toe een beat te droppen en te gaan freestylen, maar het was verder toch vet lauw. Leipe shit ouwe, zou ik bijna zeggen.

Overigens hebben we ook nog wel serieus geprobeerd te praten. HipHop is van oudsher een muziekstroming die tamelijk rauw is, maar die wel alle culturen met elkaar kan verenigen. Een beller uit Pendrecht had wat kritiek op de Tuigcommissie: ik geloof dat hij het maar stoerdoenerij vond. Nu is het natuurlijk zo dat veel muziekmakers stoere verhalen ophangen. André Hazes, bijvoorbeeld, die naar mijn weten nog nooit heeft vastgezeten, zingt verschillende liedjes alsof hij in de gevangenis zit. PE (wat ik nog steeds één van de prettigste bands vind) zingen stoer, maar ook Johnny Cash. Die naam had ik niet moeten noemen, want er waren maar weinigen in het huis die wisten wie dat was. André Hazes was een stuk bekender, maar ik had misschien niet een lied van hem moeten proberen te zingen.

Enfin, het was een geslaagde avond.

Meer tuigcommissie in je fissie. En hier.

Vanavond zat ik in de studio van Radio rijnmond met Gosia Grubba. Zij is een kunstenares die projecten doet met kinderen; in 2005 en 2006 met kinderen van asielzoekers die in uitzetcentra zaten. Meer over raise it up lees je hier. Kinderen die "terug" moeten naar een land dat ze niet kennen, leren gebouwen kennen van dat land, en van een land dat ze niet wil hebben. Ongeloofelijk in wat voor situaties deze kinderen zich bevinden (bevonden) in een zich "fatsoenlijk" noemend land.

Balen balen balen. Gisteren had ik op Radio Rijnmond noch zó reclame gemaakt voor Circus Duimdrop op het Polderplein, kom ik zelf aan als ze al aan het inpakken zijn. Morgen nog één kans, want dan staan ze in Vreewijk.  Ik was wat vertraagd, want tussendoor was ik even naar het Maasveld geweest. De bewonerscommissie daar maakt zoch zorgen over de inrichting van de inrit naar de pretorialaan. Omdat de Maashaven op een dijk ligt, loopt die naar beneden. Dat wás al zo, maar bij de herinrichting is het stijler geworden en is een hek verwijderd, waardoor mensen bang zijn dat ze zich bij vies of glad weer niet vast kunnen houden. Ook zijn er wat andere oneffenheidjes geconstateerd. Gaan we mee aan de slag.

Gisteravond had ik Johan Herman bij me in de studio van Radio Rijnmond. Hij had zijn dochter Brigitte en zijn vriend de fotograaf Niko Wielders meegenomen. Alledrie zijn ze actieve wijkbewoners van Hillesluis. Johan is journalist voor De Sluis en doet van alles rond het polderplein. Zijn dochter doet vrijwilligerswerk en Niko geeft les en fotografeert voor De Sluis. Het was een gezellig gesprek over de vooroordelen over Hillesluis. Je kan er prima over straat en mensen gaan gewoon met elkaar om. Soms gebeurt er wel eens wat, en sommige mensen vinden het vervelend dat je geen karbonaatje meer bij een Hollandse slager kan kopen, maar over het algemeen waren we het aan het eind van de uitzendig nog steeds eens met de stelling "ik voel me eige thuis in Hillesluis".

Vervolgens, na een korte stop in het kippencrematorium, een bewonersavond in Bloemhof. Bewoners van de omgeving van de Korenbloemstraat en Hortensiastraat maken zich zorgen om toegenomen criminaliteit. Mogelijk als gevolg van scherper cameratoezicht op de Beijerlandselaan en de Dordtselaan. Ik maak het vaak mee dat mensen vragen om hekken, cameratoezicht en meer politietoezicht. Samen met de woningbouwcorporaties, de politie en iedereen die er verder mee te maken heeft, denken we daar natuurlijk serieus over na, maar ik ben er geen groot voorstander van. We kunnen niet heel Rotterdam volbouwen met hekken, camera's en overal politie-agenten en beveiligers neerzetten, hoewel we daar waar het de spuigaten uitloopt wel moeten optreden. Maar: er is nog wat anders. wat wetsovertreders het liefst hebben, is dat mensen zich niet met hen bemoeien. Dat ze de andere kant op kijken. Wat ze niet graag zien, is dat mensen opletten, met elkaar praten, en met elkaar de overtreders aanspreken. Nu is het onverstandig om dat te doen als het hard-core criminelen zijn, maar die sukkelige dealertjes en sloebers van junks laten zich juist door oplettende en samenwerkende straatbewoners vaak makkelijk wegsturen. Sommige wijkbewoners vinden het vervelend als ik zeg dat straatbewoners óók zélf wat kunnen doen. "Waar betaal ik dan belasting voor!", "zie je wel, de overheid doet niets!" zijn veelgehoorde commentaren. Ik word daar soms wel eens boos over. We werken ons allemaal de blubber, zelfs de overheidsdienaren. Samen met de Roteb, de Werf, Stadstoezicht, de Politie, bewonersorganisaties, vrijwilligersorganisaties én "gewone" mensen moeten we Rotterdam er weer bovenop krijgen. Daar worden fouten bij gemaakt, het gaat langzamer dan we willen, we komen tegenslagen tegen, maar die stad wordt weer van ons! En het is té makkelijk om te zeggen dat "de overheid niets doet". Gelukkig was aan het eind van de avond (bijna) iedereen het daar mee eens.

Een paar weken geleden was ik in Bloemhof, bij Chris. Chris had een terechte klacht: door de woningbouwvereniging wordt aan de bewoners gevraagd om de tuintjes bij te houden, maar kijk eens hoe hun eigen heggen erbij staan! Samen met Ilona van WBR ben ik gaan kijken, maar de heggen waren al gesnoeid. Met de WBR hebben we afgesproken dat ze vaker gaan snoeien, zodat het er ook langer netjes uit blijft zien. Petra is van de Bewonersorganisatie Bloemhof (BOB) en let op of ik m'n werk wel goed doe. Chris en Petra kunnen weer lachen.

Anders is dat met Til. Til zorgt voor schone toiletten op de Afrikaandermarkt. Ik schreef al eerder over haar: de oplevering van het marktkantoor duurde langer dan gewenst, waardoor zij langer met de tijdelijke wc's moest werken. Ik heb d'r toen een bosje bloemen gegeven. Vandaag vroeg ze me waar de toegezegde vuilnisbak bleef. Die is er namelijk nog steeds niet. Kijk maar eens op de foto hoe verdrietig ze daarover is! Ik heb zo'n idee dat zij binnenkort ook weer kan lachen...

Vandaag had ik Farah Benguedda in de uitzending; het ging erover dat bij hoogopgeleide allochtonen twee keer zo vaak sprake is van werkloosheid als bij hoogopgeleide autochtonen, en wat daaraan gedaan kan worden. Op zich gaat het snel met deze groep; in 2003 waren nog vier keer zoveel allochtonen als autochtonen werkloos. WIN (Werk in Netwerken) maakte een analyse van de situatie, en kwam erachter dat veel allochtonen weinig geschoold zijn in dingen die voor een werkgever nu juist interessant zijn: nevenfuncties, cv-building, jezelf leren presenteren. WIN organiseert netwerkbijeenkomsten voor werkgevers en werkzoekenden, en traint hoogopgeleide allochtonen. Leuke club, leuke meid, leuk gesprek, en naar ik hoop, leuke radio. Bij een media-training kreeg ik overigens als feedback dat ik het woord "leuk" minder moest gebruiken. Je kan je aanmelden bij WIN door een mail te sturen naar info@werkinnetwerken.nl

Gisteren had ik Ahmet Karacan in de uitzending van Omroep Rijnmond, waar ik een week lang het programma "met wie?" presenteer. Het was een interessant gesprek. Ahmet volgt de Turkse politiek nauwgezet, en gaf een heldere uiteenzetting van wat daar nou het afgelopen weekend is gebeurd. Verder natuurlijk veel gesproken over de rol van de Moskee in de wijk en de rol van jongeren in de Moskee. Je ziet dat de Moskeeën uitgroeien tot culturele centra waar jongeren steeds vaker een actieve rol in nemen.  Ik kan me goed voorstellen dat juist jongeren iets zoeken in de Moskee; daar komen toch vooral mensen met dezeldfe achtergrond. Dat betekent overigens weer niet dat je hetzelfde over alles denkt als de anderen, maar ik kan me voorstellen dat het wel een band schept. Conclusie: niet spastisch doen over moskeeën, en vooralsnog ook niet over de winst van de Islamitische partij in Turkije.

Uitstekend artikel van Steeph op Sargasso: Een paar maanden geleden waren er rellen bij een vriendschappelijke wedstrijd met Marokko. De PVV kwam meteen met kamervragen. Steeph voorspelde dat ze over een "gewone" Nederlandse wedstrijd geen vragen zouden stellen. Hij had ongelijk. Maar wel wordt duidelijk dat de PVV met twee maten meet.

Wat een reacties kreeg ik op mijn post over Ella Vogelaar en het Joods-Christelijke in Nederland! Mensen zijn goed gaan nadenken over welke bevolkingsgroepen nog meer dingen achter hebben gelaten. Helaas is niet alles plaatsbaar. Een paar pareltjes: zwartharige Zeeuwen van de Spanjaarden, het Poldermodel van de Duitsers, Migraine komt van de Franse overheersing, Grieks-Romeins worstelen van de klassieke filosofen, en natuurlijk vlaai en carnaval van de Limburgers.  Ik bedacht me trouwens dat we voor een groot gedeelte al in een Islamitisch land wonen: de kennis over de Aristoteles en zijn volgelingen komt toch echt tot ons via de grote Islamitische filosofen uit de middeleeuwen: Al-Kindi, Al-Razi, Al-Farabi, Avicenna (Ibn Sina), en de grote Averroes (Ibn-Rushd), die op zijn beurt weer de Joodse en Christelijke filosofen beïnvloedde. Dat "Joods-Christelijke" zou dus best al voor een groot gedeelte Islamitisch kunnen zijn....

Volgende week zit heel Rotterdam 's avonds tussen 18.00 en 19.00 uur aan de radio: dan presenteer ik van maandag tot vrijdag het programma "met wie?". Ieder dag heb ik een andere gast. Allemaal mensen waarvan ik vind dat ze iets bijzonders doen in of voor Rotterdam.

• Maandag: Ahmet Karacan. Ahmet is accountant en bestuurslid van één van de grootste Moskeeën in Nederland: de Koca Tepe moskee aan het Afrikaanderpark.
• Dinsdag: Farah Benguedda. Farah is lerares en voorzitter van WIN (Werk In Netwerken), een netwerkorganisatie voor hoogopgeleide allochtone jongeren.
• Woensdag: Johan Herman. Johan is journalist (voor wijkkrant De Sluis), schrijver en betrokken buurtbewoner van Hillesluis. Hij heeft mij al een paar keer geinterviewd, en nu is het eens andersom.
• Donderdag: Gosia Grubba. Gosia is kunstenares. Vorige week werd een boek van haar project met vluchtelingenkinderen gepresenteerd.
• Vrijdag: Tali, Earl, Cryptisch en Moorder. Cryptisch en Moorder zijn rappers. Zij zijn leden van het eerste uur van de Tuigcommissie. Onlangs werd een plein bij Hunter Douglas naar de oprichter van de Tuigcommissie, Helderheid, vernoemd. Meer Tuigcommissie vind je hier.

Tijdens de uitzending kan je bellen.

Naar aanleiding van deze post werd ik gebeld én gemaild door UPC: ze gaan de kastjes repareren. Na de zomer zal ik nog wat foto's plaatsen van hoe ze gerepareerd zijn. Net als de deelgemeente worden ze natuurlijk goed ziek van het feit dat er zoveel gesloopt wordt, en zijn ze nieuwe kastjes aan het ontwikkelen.

In 2005 vertelde ik op dit weblog dit oude mopje:

Een pastoor en een rabbijn staan met elkaar te praten. "Ik had laatst een visioen van de joodse hemel," zegt de pastoor. "En, hoe was het er?" vraagt de rabbijn. "Man, wat een chaos. Overal troep, overal kabaal, overal schreeuwende en gebarende mensen. Dat was niet mooi meer...," zegt de pastoor. "Grappig," zegt de rabbijn, "want ik had laatst een visioen van de christelijke hemel." "Vertel eens," zegt de pastoor. "Nou, heel anders," zegt de rabbijn: "Het was er oogverblindend mooi. Het staat daar vol met kathedralen van goud en zilver en edelstenen. Alles even proper en netjes en oases van rust ook..." "En de mensen?" vraagt de pastoor. "Mensen?" zegt de rabbijn, "mensen? Nee, die waren er niet.

Ik moest hier -helaas- aan denken toen ik vanmiddag in het Afrikaanderpark was. Het was een stralende dag. Duizenden mensen die dingen kochten op de markt, maar het park zag er uit als de katholieke hemel uit het mopje:

Er is de afgelopen maanden hard gewerkt om het park er goed uit te laten zien. En het ziet er beter uit dan vorig jaar. Dit ondanks het feit dat bijna alles wat we planten bijna onmiddelijk gesloopt wordt. In ieder geval ligt het gazon er keurig bij. Binnenkort komt er een fontein, een picknickbank (de barbecueplaatsen zijn er al) en verplaatsbare doelen. En aan de kant van de Koca Tepe moskee gaan we de vijver ook bijwerken. Nu nog mensen erin.

Later vandaag was ik in Vreewijk om certificaten uit te reiken aan mensen die de cursus voor buurtbemiddelaar hadden gevolg, en ook als zodanig ingezet gaan worden. Ik ben een groot voorstander van buurtbemiddeling. Ten eerste omdat we dankzij buurtbemiddeling weer zélf onze problemen gaan oplossen: we leren weer dat we moeten praten met elkaar. Ten tweede bespaart het de overheid veel geld: veel dingen die bij de politie en bij besturen terecht komen, kunnen makkelijk en beter door bewoners zelf worden opgelost. Het overkomt me regelmatig dat dingen als bestuurlijk probleem worden gepresenteerd, terwijl het in feite om burenruzies gaat.

Foto's van de 7(!) nieuwe Feijenoordse buurtbemiddelaars vind je hier.

Vandaag fietste ik door de Herman Costerstraat, en zag een prachtig voorbeeld van verschillende culturen die dingen bij elkaar achterlaten (zoals Ella Vogelaar waarschijnlijk bedoelde):

Later vanochtend zag ik dat op veel plaatsen in de deelgemeente (met name op de Kaap) de kastjes van UPC nog steeds niet gerepareerd zijn.

Al maanden geleden heb ik daarover contact gehad met UPC, nadat er na klachten van omwonenden onvoldoende op gereageerd werd. Ik hoop dat UPC haar rol als Maatschappelijk Verantwoord Ondernemende onderneming voortvarend wil oppakken, en dat heeft te maken met het volgende:  Jarenlang stond Rotterdam Zuid nauwelijks in de publieke belangstelling. Een moeilijke fysieke infrastructuur en een lastige sociale hebben er generaties voor gezorgd dat het als vuilputje van Nederland werd gezien. De laatste jaren (eigenlijk sinds de jaren '70) proberen we met man en macht Rotterdam Zuid er bovenop te krijgen. Door te investeren in mensen, door de economie te stimuleren, door de straten, wegen en kruispunten te verbeteren en door de straat er wat netter uit te laten zien. Het gaat om heel veel mensen die hun verantwoordelijkheid hierbij nemen. Niet alleen de bewoners, ook de diensten van de (deel)gemeente en bedrijven. Naar ik hoop, ook UPC.

Er is nogal wat ophef ontstaan over het interview dat mijn partijgenote Ella Vogelaar afgelopen zaterdag heeft gegeven aan Trouw. Ze zegt letterlijk:

"Nederland is een samenleving die gebaseerd is op joods-christelijke tradities. (...) Eeuwen geleden kwam de Joodse gemeenschap naar Nederland en nu zeggen we: Nederland is een land gevormd door joods-christelijke tradities. (...)"

Maar Ella! Die "Joodse" vorming van Nederland is toch wel wat ouder dan de komst van Joden in Nederland. Het was toch niet zo dat de Nederlanders hier maar een beetje voor zich uit zaten te staren, en in berevellen de afgoderij zaten te bedrijven totdat de Joden binnen kwamen met hora-dansen, talmoed, verfijnde keuken en Bijbel, en dat de Nederlanders toen dachten: "hee, het Oude Testament! Dat is een leuk boek!" en vervolgens hun samenleving daar op baseerden? En toen gekerstend werden of zo?

De eerste veronderstelling van Ella is dat er sprake is van Nederland als joods-christelijke samenleving. Dat is nou weer wat teveel eer voor beide religies. De oorsprongen van onze samenleving zijn eerder grieks-romeins-joods-christelijk.  Immers: onze staatsinrichting is voor een groot gedeelte gebaseerd op Romeins recht en Griekse ideeën over wat een rechtvaardige samenleving is.  

Ten tweede: denken dat die maatschappij voortkomt uit de komst van "de joodse gemeenschap" die zich in Nederland heeft gevestigd, is denken dat het grieks-romeinse aspect veroorzaakt wordt door giros-verkopers, Sirtaki-dansers en pizzabakkers. In plaats van Plato, Socrates, Cicero.

Op zich is het waar dat verschillende groepen bewoners verschillende tradities hebben nagelaten aan de Nederlandse maatschappij. Van de christenen en de Germanen hebben we het kerstfeest. Van de Chinezen en de katholieken hebben we het gebruik om met oud & nieuw vuurwerk af te steken (maar de oliebol komt ook weer van de Germanen). Ik ben ervan overtuigd dat over jaren de Iftar een gewone, seculier-religieuze maaltijd is, zoals het kerst- en paasontbijt nu ook zijn. Op zich is het ook waar dat je je daar niet spastisch moet tegen verzetten. Wie is er nu tegen chinees, falafel of kebab?

Waar denkt Ella aan als ze het heeft over de joodse van de joods-christelijke tradities? Kippesoep of tolerantie? En welke daarvan is direct en helemaal toe te schrijven aan de Jidden. Laten we het houden op een foutje. Een foutje dat natuurlijk dankbaar wordt opgepikt door Wilders en vrienden om de PvdA van een standpunt te betichten waar niemand het mee eens is.

Wat een feest. Afgelopen weekend was het festival "Irak is Liefde" in het Openluchttheater in het Zuiderpark. Shiiten, Sunniten, Koerden, Turken, Assyriers, Joden. Allemaal Iraki's (en hun gasten). Alles feestte door elkaar. Erg hoopgevend, want als het in het Zuiderpark kan, kan het vast op enig moment ook in Irak. Update: foto's vind je hier.

Het regent, en dat geeft me een mooie kans om te kijken hoe het staat met de waterafvoer in de Deelgemeente. Af en toe bedroevend. In de hele deelgemeente hebben we te maken met riolen die gebouwd zijn voor veel minder huis- en oppervlaktewater dan er nu doorheen geperst wordt. Maar: zonder te willen zeggen dat we alle problemen oplossen (van Bart Tromp leerde ik de uitspraak "problemen verdwijnen waar de kopstukken verschijnen"), kan ik wel zeggen dat we een aantal pakken snel oppikken.

Voorbeeld: voor de Dukdalf in oud_feijenoord zag ik een paar dagen geleden op een speelplaats het volgende:

Ongeveer 5 minuten nadat ik de melding had doorgegeven ontving ik het volgende bericht:

Gemeentewerken Rotterdam, werf Feijenoord, gaat hier natuurlijk actie op ondernemen.
afz. werf Feijenoord
Heeft u ook een melding voor de gemeente, bel 0800-1545

En dat is natuurlijk super. En mooi dat ze ook zo on-line zijn!

Ook nog even op de markt geweest. Ik moet zeggen dat ik de wateroverlast daar mee vind vallen. Er ligt wel wat, maar het is nou ook weer niet zo dat er allemaal diepe plassen liggen.

Ook nog even naar De Helderheid geweest: er vallen op onverklaarbare wijze gaten in de muren. Bizar. Ik zag deze matties die de regen trotseerden en oefenden voor Feyenoord I: 

Leve de Helderheid!

Hoewel nu zelfs via dezs site is uitgelekt dat ik wat aan m'n gewicht moet gaan doen, heb ik vanochtend heerlijk koekjes en taart gegeten bij de Ambassadrices. Dit zijn dames die een kleine 40 bijeenkomsten hebben gehad waarin ze van alles leerden over hoe het werkt in Nederland, met als doel om elk 10 dames uit de eigen achterban te begeleiden bij allerlei praktische zaken. Het is een enorm goed initiatief, en collega Kronenberg glom dan ook terecht van trots.

Update: meer nieuws hier.

Het is makkelijk om cynisch te zijn over het akkoord van Schokland. Het lijkt erop dat té weinig geld voor té veel goedbedoelde doelen bestemd wordt. De cynici gaan echter aan drie zaken voorbij.

Het eerste is dat de medefinancieringsmarkt nu vooral wordt beheerst door een klein aantal grote spelers. Deze organisaties hebben meerjarig de beschikking over enorm grote bedragen. Zij zijn hiermee feitelijk Zelfstandige Bestuursorganen geworden met wat externe financiering, echter zonder dat de regels die voor "échte" ZBO's gelden in acht worden genomen. Dankzij het Schoklandfonds komen nu gelden beschikbaar voor de tientallen kleinere spelers die tot dusver vaak tevergeefs bij de grote spelers moesten aankloppen.

Het tweede aspect is dat deze grote spelers zouden weliswaar het maatschappelijk middenveld zouden moeten vertegenwoordigen, maar steeds minder doen. De tientallen kleinere organisaties hebben misschien minder personeel in dienst, maar hebben wel veelal de maatschappelijke binding die de grote jongens allang kwijt zijn.

Ten derde is het goed dat de kleinere spelers gevraagd wordt een bijdrage te leveren aan de milleniumdoelen. Dit geeft richting en houvast. Minstens zo belangrijk als het ontvangen van ontwikkelingshulp, is het geven ervan.

Dankzij het Schoklandfonds kan de belangrijkste reden om ontwikkelingssamenwerking gedeeltelijk uit te besteden aan medefinancieringsorganisaties, namelijk het betrekken van de inwoners van Nederland, weer in ere hersteld worden. En dat is fantastisch nieuws.

Gisteravond was ik met Dominic Schrijer in Hillesluis om een aantal wensen van actieve bewoners in Hillesluis in ontvangst te nemen. De Werkgroep Wonen van de BOH had er flink werk van gemaakt. Er lag een lijvig en goed onderbouwd rapport over veel dingen die verbeterd kunnen worden. Omdat er serieus werk van gemaakt is, willen wij er ook serieus naar kijken. Ik heb beloofd dat we met een reactie komen, en bij buurtbewoners blijven opletten of we voldoende aan de gesignaleerde knelpunten toe kunnen komen. Sommige dingen waar ik me zelf aan erger, zijn er niet in opgenomen. Bijvoorbeeld het feit dat het soms lang duurt dat kapotte lantaarnpalen gerepareerd worden. Sommige dingen die er in staan zijn gebaseerd op misverstanden (zo zouden drugspanden getolereerd worden), of op veronderstellingen die niet kloppen (hondepoep mag je gewoon in de vuilnisbak gooien!), of er zijn al goeie afspraken over: grofvuil bijvoorbeeld, wordt gewoon op verzoek door de Roteb opgehaald. Een vaste grofvuildag is daarom niet nodig. Daar zijn we juist van afgestapt! En sommige dingen kunnen echt alleen opgelost worden met mentaliteitsveranderingen: de hondepoep komt toch echt uit honden die door wijkbewoners worden uitgelaten, en veel rommel wordt toch echt door wijkbewoners zélf veroorzaakt. De meeste aandachtspunten zijn terecht, en moeten we kunnen oplossen. Dominic Schrijer stelde voor om over 6 maanden in ieder geval de helft van de lijst opgepikt te hebben. Daar gaan we werk van maken!

Na afloop van de bijeenkomst kwam er nog iemand naar me toe: ik had niet wijkbewoners op hun eigen verantwoordelijkheid moeten wijzen: dat getuigde immers niet van respect. de overheid moest gewoon meer schoonmaken en handhaven. Ik stel daar tegenover dat ook de mensen die zich dagelijks bezighouden met het schoonmaken van de straten óók respect verdienen. En dat inwoners ook zélf verantwoordelijkheid hebben. Ook dat is respect. De opkomst was trouwens mager, maar wel goed beveiligd:

Ik probeer uit de persoonlijke discussies te blijven, zeker waar het partijgenoten betreft, maar dit nieuwtje uit de Parlementaire Nieuwsbrief (de enige nieuwsbrief die ik écht nooit oversla) vond ik tóch best belangrijk. Ik hijs me ook iedere dag weer in pak, en probeer er aan te denken me te scheren. Waarom? Zie onder.

Kritiek op kleding irriteert PvdA-Kamerlid

Het laat PvdA'er Spekman koud wat zijn collega's in de Kamer vinden van zijn afwijkende kleding. Terwijl de meeste parlementariërs zich doorgaans keurig in pak door politiek Den Haag bewegen, draagt Spekman truien die doen denken aan de beroemde pakjes waarin de Chinese oud-leider Mao zich ooit vertoonde. 'De kritiek op mijn kleren dringt niet tot me door', aldus de sociaaldemocraat. 'Ik ga me niet anders voordoen. Ik ben wie ik ben.' Zo noemde een aantal CDA'ers hem al 'de man in pyjama' en werd zijn rode trui vergeleken met een 'afgeknipte boerka'. Zelfs sommige vrouwen uit de eigen PvdA-fractie hebben hem al aangeboden om samen nette kleren te kopen, maar dat aanbod heeft Spekman onmiddellijk afgeslagen. Toch reageert Spekman een beetje geërgerd op alle kritiek. 'Kijk eerst eens in de spiegel en bemoei je lekker met jezelf!'

En toch heeft Hans Spekman ongelijk. Dat hij is wie hij is, is onmiskenbaar waar, en in zijn eigen tijd moet hij ook zeker in pyama of burqa lopen. Maar: als volksvertegenwoordiger ben je er niet voor jezelf, en je moet je afvragen of je wel eigen tijd hebt, als je in functie bent. Je hebt een serieus mandaat en behoort tot een bevolkingsgroep die grote verantwoordelijkheden draagt. Enig respect voor de omgeving waar je werkt en voor de mensen waar je mee omgaat zou er wel bij passen. Nonchalante kleding straalt nonchalance uit. Zo simpel is het.

Vanmiddag was ik even bij mijnheer Caymaz om te schuilen voor de regen (en een broodje kebab te eten, natuurlijk). Mijnheer Caymaz kwam eerder in het nieuws omdat de ambtelijke molens hem het ondernemen moeilijk maakte, en ik verwacht dat hij snel weer in het nieuws zal zijn, maar dan met opwekkender berichten. Ik kwam daar iemand tegen met een mij onbekend insigne. Beveiliging? De harmonie? Het bleek het nieuwe veteraneninsigne te zijn. Het ging natuurlijk meteen over de veteranendag die vorige week gehouden werd. Deze man was er niet naartoe gegaan, omdat hij er geen vrije dag voor kon krijgen. Hij kon hoogstens onbetaald verlof opnemen. Schande! Vrijheid maken we allemaal, en ik vind dat bedrijven en ondernemingen die veteranen in dienst hebben ze een vrije dag moeten geven.

Niet lang geleden vierde Speeltuin De Vaan, in Vreewijk, zijn 85-jarig jubileum. Het is de oudste speeltuin van Rotterdam, en daar zijn zij (en wij) trots op. Veel speeltoestellen zijn echter volstrekt achterhaald. Een investering is dringend noodzakelijk, maar wat gaan er neerzetten? Onlangs werd een avond gehouden met mensen uit de buurt, en is een plan gemaakt. In ieder geval wordt de helft van de toestellen geschikt voor gehandicapten en ouderen. We gaan ons er hard voor maken dat het geld er komt!

De dame op de foto is Lenie, een indrukwekkende Vreewijkse die "nog maar" 40 jaar vrijwilliger is.

Op 1 juli 1863 (dank je, Sherida!)  werd in Suriname de slavernij afgeschaft. Sinds een paar jaar wordt dat herdacht met het "Keti Koti"-festival. Ook in Feijenoord. Gisteren mocht ik symbolisch eigen ketenen (gelukkig van papier) verbreken, waarmee het festival geopend was. Het vond plaats in en rond de gezelligespeeltuin"De Middenstip" in Oud Feijenoord. Het was enorm gezellig. Winston Scholsberg was er, en dat zorgt altijd voor een goede sfeer. Wat een veelzijdige man is dat toch! Ik ken hem als verhalenverteller (de spin Anansie), maar ook als muzikant en acteur. Hij liet een grote groep kinderen bijna een uur geboeid naar hem luisteren, en dat doen niet veel mensen hem na. Er was bara, gemberbier en dawet, dus ik was helemaal gelukkig.

Snel naar Amsterdam om de herdenkingsbijeenkomst bij te wonen voor Bart Tromp. Daar kon ik nog net een staartje meemaken van een knallende ruzie bij de SP, waar verschillende mensen boos waren omdat Antoinette Hertsenberg van Tros Radar de Rode Reus Prijs won. Veel vips in de zaal waarvan het SP-lidmaatschap betwijfeld kan worden, maar de bitterballen waren dik in orde.