Naar aanleiding van mijn optreden met Frits Huffnagel in het programma links/rechts op BNR kreeg ik een mailtje.  

Geachte heer: 

Wat een wanvertoning maakte u er weer eens van vandaag bij BNR. Nooit van uw ouders geleerd om andere mensen te laten uitspreken als zij aan het woord zijn?

Bovendien kakelde u als een gedrogeerde kip zonder kop die het kletsen uit z'n nek als dagelijkse bezigheid heeft. Maarja wat kun je verwachten van lieden die lid zijn van de Partij Van De Armoe die het keren en draaien in de genen zit?

Groet:

Jxxxxxxx
Bxxxxxx

Mijn antwoord:  

Geachte heer xxxxx,

Dank voor uw brief. Het spijt me dat u niet zoals Frits en ik genoten heeft van de radio-uitzending. Als het keren en draaien, zoals u zegt, inderdaad in de genen zit, is daarmee antwoord gegeven op uw eerste vraag.

Vriendelijke groet,

Robbert Baruch

Oudste dochter R vindt "Huffnagel" trouwens een naam die uit Harry Potter kan komen.

Rita verdonk heeft een nieuw "beweging" voor "99% van de Nederlanders die geen lid zijn van een politieke partij". Het is de hoogste tijd voor een "nieuwe aanpak", want de "bestuurselite" heeft haar "kansen gehad". "Daadkracht en duidelijkheid". "De Nederlander moet weer kunnen lachen om zijn loonstrookje". "Als een besluit eenmaal genomen is, dan is het een kwestie van goed uitvoeren. Afspraak is afspraak". "Niet links, niet rechts, recht-door-zee".

Let op: geen enkel concreet voorstel voor een beleidswijziging, geen goed idee, geen inhoudelijk programma, maar alleen "dat wat het volk wil", een grote hoeveelheid one-liners, simpele uitspraken waar niemand het mee oneens kan zijn, en stoeremannenpraat.

Vanmiddag was ik bij BNR op de radio: in het programma Links/Rechts ging ik met Frits Huffnagel in discussie over de vraag of het bedrijfsleven verplicht moet worden om Poolse werknemers Nederlandse les te geven. Ik ben daar een voorstander van, en Huffnagel was er tegen. Het was een goed en principeel debat, maar wel een beetje rommelig. Huffnagel (VVD) vindt natuurlijk dat het bedrijfsleven niet opgezadeld moet worden met extra lasten, maar ik zie dezelfde discussie als in de jaren '70: "ach ze blijven maar tijdelijk". Ondertussen zie ik dagelijks hoe veel van deze mensen uitgebuit worden: met z'n allen in illegale pensions, voor een habbekrats hard werken. Stuitend vond ik de opmerking dat mensen alleen in aanmerking zouden moeten kunnen komen voor een uitkering als ze de Nederlandse taal machtig zijn. Wat ik al helemaal bizar vind, is de steeds terugkerende beschuldiging aan het adres van de PvdA dat die partij de "deuren wijd open heeft gezet voor de Turken en Marokkanen in de jaren '70". Volgens mij is het het bedrijfsleven geweest die goedkope arbeidskrachten nodig had, en daar zitten niet veel PvdA'ers bij, hoewel ik denk dat meer PvdA'ers in het bedrijfsleven geen kwaaie zaak zou zijn.

Enfin. Het was een behoorlijke chaos, want we raakten nogal verhit in debat. Juf Fré (Frederique de Jong) had problemen ons uit elkaar te houden.

In de minuten vóór het gesprek kwamen we erachter dat we bij elkaar op dezelfde kleuterschool hebben gezeten (Prinses Marijke, Leiden), en náást elkaar op de middelbare school (Frits op Visser 't Hooft, ik op het Agnes), maar daarna zijn we verder van elkaar verwijderd geraakt...

Meestal is mijn werk erg leuk, maar soms zijn er ook moeilijke momenten. Vooral als je mensen wel wil helpen, maar niet onmiddelijk kan.

Eén van de eerste dingen die ik deed toen ik mijn kantoor aan de Maashaven OZ 230, was achter een staatsieportret aangaan. Het was het eerste staatsieportret dat in het deelgemeentekantoor binnengedragen werd (mijn exemplaar is trouwens op een beetje een stiekeme manier verkregen, maar daarover een andere keer misschien meer), maar gelukkig hangt er nu ok één in de raadszaal. Niet omdat ik zo'n grote fan ben van de Koningin (of ik dat ben laat ik in het midden, maar met haar schoondochter heb ik wel gejumped), maar omdat Zij dé Nederlandse staat symboliseert. 

Voor de meeste Nederlanders is er maar één overheid: dé overheid. Welke dienst, regeringslaag, ambtenaar of directeur erachter zit, moet  mensen niet uitmaken. En wij, als deelgemeente, zijn vaak de vooruitgeschoven post van die overheid. We moeten ons telkens realiseren dat we er een onderdeel van uitmaken, en er niet voor onszelf zijn, maar voor de inwoners van Nederland. 

Vanavond werd ik geconfronteerd met dingen die evident niet lekker waren gelopen. Informatie was niet goed overgekomen, mensen hadden het gevoel dat er niet naar ze geluisterd was, waren boos (ik zeg niet dat het terecht was, maar wel dat ze het waren), en ik kon me er soms, eerlijk gezegd, wel wat bij voorstellen. Wij, de overheid, hebben niet duidelijk kunnen maken wat we wilden, wanneer we het wilden, wat we gingen doen, hoe we het gingen doen, en waarom we het gingen doen. Kortom: de sfeer was gespannen, en tamelijk onplezierig. Aan de ene kant probeer ik zo verantwoordelijkheid te nemen in plaats van hem af te schuiven, en ten tweede probeer ik zo te laten zien dat wij, de overheid, ook wel eens wat goed proberen te doen.

En wat doe je dan? Het klinkt suf, maar eerst eens luisteren. Proberen te begrijpen wat er mis is gegaan, waarom mensen boos zijn. Dat is al heel wat. Vervolgens heb ik afgesproken dat ik ga uitzoeken wat er mis is gegaan, en over een maand ga vertellen hoe ik er tegenaan kijk. Daarmee is niet gezegd dat ik ze gelijk geef, of onmiddellijk erken dat wij, de overheid, fouten hebben gemaakt, maar ik wil in ieder geval de geluiden serieus nemen, en laten zien dat ik ze serieus neem. Want respect is de basis.

Rita Verdonk heeft vandaag haar nieuwe politieke beweging gepresenteerd. Trots op Nederland is waar ze mee komt. De peilingen wijzen op 16 zetels (net als Wilders), maar ik denk dat ze samen met Wilders nog niet op de helft daarvan zal uitkomen. Maar goed, de echte peilingen zijn de verkiezingen, en die zijn er voorlopig nog niet, want het kabinet zit stevig in 't zadel.

Vooralsnog blijf ik zelf gewoon trots op de mannen en vrouwen van Roteb, Werf, Stadstoezicht, politie en de "gewone" buurtbewoners die zich dagelijks inzetten om Nederland (te beginnen de eigen omgeving) mooier, schoner, veiliger, leuker, kindvriendelijker en Rotterdamser te maken. Gisteren begon daartoe de "schoon&heel-week" op de Kop van Zuid. Ik gaf het startsein door samen met een bewoonster een vuilnisbak te plaatsen. Bewonersvereniging "De Landtong" presenteerde hun informatiebulletin, met daarin de oproep om iedere dag allemaal 5 vuilnisjes van straat te halen en die in de prullebak te gooien. Kijk, daar hou ik nou van.

Hieronder een groepsfoto rond de door mij geplaatste vuilnisbak. Let op hoe mooi recht die vuilnisbak staat. Precies op de juiste hoogte bovendien. Jaja. Het is een vak apart

Nathan Bouscher van het CIDI voelt zich nét wat te graag gekrenkt en doet alsof Hayat iets gezegd heeft over joden, terwijl ze toch vooral wat zegt over zichzelf: ze zou niet graag met een Jood trouwen, want ze meent dat dat tegen haar geloof is. Nu zijn er -denk ik- ook Joden die menen dat het tegen hún geloof is om met bijvoorbeeld een Marokkaanse, Islamitische of Urkse (ja, ik bedoel écht Urkse) te trouwen. Er zijn denkelijk zélfs christenen, Vreewijkers, Turkmenen die menen dat trouwen met een (... vul hier de religie, afkomst of stam van uw voorkeur in...) niet kan. Mensen moeten vooral trouwen met iemand waar ze van houden en een gezin mee willen stichten, en daar kan een religie een rol in spelen. Logisch. Als je iets van je eigen achtergrond wil doorgeven, is het verstandig om te trouwen met iemand die daar voor open staat.

Het blijft behelpen met de rampenzenders. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat heel Zuid-Holland bereikt kan worden door de rampenzenders (als statenlid heb ik hier aandacht aan besteed), en áls ze al bereik hebben, is vaak nog steeds niet goed geregeld wie wat wanneer zegt. Afgelopen donderdag is dat weer eens gebleken. Het wordt tijd dat er voor gezord wordt dat heel Zuid-Holland bereikt wordt, en dat iedereen weet wat 'ie moet doen als de sirenes gaan. En dan bedoel ik vooral de mensen die ervoor moeten zorgen dat mensen geinformeerd worden!

Ik ben van mening dat risico- en rampencommunicatie beter gedetailleerd geborgd moet worden in het gemeentelijke beleid, en dat de provincie er op moet toezien dat dat gebeurt.

Op mijn Hyvespagina kreeg ik de volgende vraag van één van mijn liefste hyves, msn en radio-vriendinnetjes:

hey robbert,

Hoe gaat het er mee ???
Wij hier in huis hadden een paar vragen:
#1: Sinds waarneer kan jij JUMPEN
#2: Hoe was het om Maxima in het echt te ontmoeten ??

Nou, dat zal ik je zeggen. Om te beginnen is jumpen natuurlijk verplicht voor een portefeuillehouder cultuur. Net als een fatsoenlijke box geven.

Maar verder: Vandaag stond in het teken van een aantal belangrijke evenementen. Om te beginnen was er natuurlijk de aftrap van Music Matters. Een groots opgezet project waarbij alle (!) kinderen in Rotterdam muziekles gaan krijgen. Zoals we weten van stedelijke evenementen wordt dat groots gevierd: in dit geval door een enorm muziekspektakel in een tent in op het Afrikaanderpark. En wat een feest! Ik heb nog gejumpt met prinses Maxima. Wie dat niet gelooft moet maar eens kijken op deze link: rond 1 minuut en 40 seconden. Tijd voor een gezellig babbeltje was er niet, maar ze reageerde wel enorm leuk op alle kinderen die haar spontaan kwamen begroeten. En ze genoot zichtbaar van alles wat er voor haar was georganiseerd.

Ik zat naast Máxima, maar wel aan een andere tafel. Precies naast haar beveiliger die zó uit KoefNoen weggelopen was. Zijn naam is geheim, zoals blijkt uit zijn naambordje:

Daarna snel door naar de ondertekening van de intentieverklaring voor normen voor kinderen. Het is een set afspraken tussen scholen, de gemeente, deelgemeenten en andere partners om de komende jaren extra te investeren in de talenten van kinderen. Ik ben geen grote fan van allerlei bestuurlijke bijeenkomsten waar ik mensen tegenkom uit dezelfde groep van 200 mensen waar ik iedere keer tegenaanloop, maar het was wel een goeie om te markeren dit keer: concrete voornemens zoals 6 uur onderwijs per week erbij, en onderwijs dat gericht is op het ontplooien van talenten. Ik mocht Dagmar Oudshoorn vervangen, en daar was ik best trots op.

Pieter Winsemius (nu van het sociaal platform rotterdam) en de uitvinder van het Pact op Zuid, onze eigen Dominic Schrijer waren er ook, zoals de foto bewijst:

Mensen vroegen zich af waarom ik zo veel smsjes aan het sturen was. Ik moest ze dus uitleggen dat ik aan het Twitteren was. Waarschijnlijk heeft dat een stuk of 5 nieuwe twitteraars opgeleverd.  

Meteen door naar 't Klooster waar het Rotterdams Milieucentrum samen met Stichting Afri een Iftar hadden georganiseerd. Het was leerzaam, gezellig en leuk. Er was een prima presentatie en daaraanvolgend een grappig toneelstuk over het milieu.

Hierover was een folder over gemaakt, waar ik onverwacht een eerste exemplaar van uitgereikt kreeg. De avond was georganiseerd door de Stichting Afri. Een bijzondere organisatie van bijzondere mensen. Het bijzondere is dat dit nou een club is die echt door jongeren zélf is opgezet, met het idee: "het is ónze stad, ónze deelgemeente, ónze wijk, en we gaan er wat moois van maken". Echt fantastisch dus.

Vervolgens door naar de fractievergadering, waar ik hoorde dat de fractievoorzitter van de deelraadsfractie van Leefbaar Rotterdam, Jan Smit, als éénmansfractie verder gaat.

En dan nog een nagekomen foto: het was dus écht heel gezellig op de dialoogdriedaagse. Zie Margalith en Dagmar

Toen de raad ons de opdracht gaf om tijdens de ramadan een activiteit te organiseren, vond ik dat in eerste instantie wel moeilijk. Is het nou onze taak om ons met religieuze zaken bezig te houden? Maar toen we er eenmaal aan begonnen werd ik allengs enthousiaster. Onder de bezielende verantwoordelijkheid van onze collega René Kronenberg is er een dialoogdriedaagse opgezet waar ik razend enthousiast over ben. Als de deelgemeente Feijenoord voor het overgrote deel christelijk was, zouden we vast een kerststal hebben opgezet, als de meerderheid Joods was, zouden we met chanoeka een grote chanukia neerzetten, maar in dit geval is een tent met goeie gesprekken en lekker eten zo'n gekke gedachte nog niet. Bovendien heeft de ramadan, en zeker de Iftar een universele betekenis: denk eens na over waar je mee bezig bent. Ik ben twee van de drie avonden geweest, en ik vind het voor herhaling vatbaar. Ik heb genoten! Goeie muziek, en er waren Turken, Chinezen, Koerden, Iraki's, Marokkanen, Hollanders, Surinamers, Antillianen. En dat zijn dan alleen nog mensen waarvan ik zeker weet dat ze er waren, omdat ik ze gesproken heb. Maar er waren er vast meer. Wat een feest! Wat een leuke plek toch, dat Feijenoord! En wat heeft die Deelgemeente dat goed georganiseerd, en wat heeft die PvdA-fractie in de deelraad toch goed bedacht! Ik kwam vanavond weer eens ouderwets trots thuis!

Wíl Elseviers weekblad het nu niet begrijpen, of kúnnen ze het niet begrijpen. Maximá heeft niet gezegd dat de Nederlander niet bestaat, maar dat dé Nederlander niet bestaat. Groot verschil, zo'n accent aigu. Sjongejongejongejonge.

Binnenkort vlieg ik voor een weekje naar Israel. Ik heb er vroeger enige tijd gewoond, en koester een haat-liefde verhouding met het land. Er gaan een paar dingen goed en er gaat veel fout. Niet in de laatste plaats de politieke cultuur daar, met een volstrekt achterhaalde manier van met elkaar omgaan bínnen de partijen, en natuurlijk de abjecte behandeling van sommige staatsburgers, om niet te praten over mensen die in de bezette gebieden wonen.

Toch is er hoop. Een jaar geleden was ik ook in Israel, en bezocht een congres waar Joodse en Arabische locale politici op een open en eerlijke manier met elkaar spraken over hoe ze nou problemen waar ze allebei last van hadden, aan konden pakken. Ook had ik een bijeenkomst met de Abraham Fund Initiative, een organisatie die strijdt voor een multiculturele samenleving in Israel.

Want die is hard aan het ontstaan. Er is gelukkig steeds meer begrip voor de Arabische inbreng in het land. Misschien dat één van de voordelen van de muur is, dat alle verstandige mensen zich realiseren dat, hoe je het ook wendt of keert, er een twee-statenoplossing zal komen in het gebied, en dat binnen de grenzen van Israel er altijd een Arabisch volksdeel zal blijven wonen.

Om samen te kunnen leven is het belangrijk niet iedere keer boos te worden als een ander iets doet. Niet alles meteen negatief uitleggen. Elkaar in je waarde laten. De ander respecteren, ook al heeft ie niet (meer) jouw mening of religie. En Israel en de Palestijnen hebben mensen nodig die dat uitleggen, en die om het gebied heen staan, die er ook zo in zitten.

In Nederland is het CIDI van oudsher de organisatie die uitlegt wat er in Israel gebeurt. Volgens hun eigen website is het doel onder andere het "met democratische middelen bestrijden van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme" en een "platform te bieden voor vreedzame en harmonieuze ontwikkeling van de relaties tussen Israel en de Arabische wereld". Het CIDI wordt ten onrechte vaak gezien als de spreekbuis van Joods Nederland, maar goed, je zou zeggen dat het een organisatie is, die geknipt is om bij te dragen aan ontspanning.

Helaas: er worden andere keuzes gemaakt. De directeur van het CIDI, Ronny Naftaniel, heeft in zijn functie, de steunverklaring van het comité van ex-moslims ondertekend. Dat is nu juist een document dat spanning oproept, van een organisatie die geleid wordt door iemand die het zich tot taak gesteld heeft de spanningen met ex-moslims te vergroten (Jami), die bovendien samenwerkt met Wilders, waar we in dit verband maar helemaal niets over hoeven te zeggen, want met zulke vrienden van Israel, zijn er al helemaal geen vijanden meer nodig.

Wat het Naftaniel zélf doet moet hij zélf weten, maar als hij namens de Nederlandse Joden denkt te spreken, zou het verstandig zijn als hij, net als Pels, en misschien wel anderen, zijn steun voor het comité van ex-moslims zou intrekken.

Vandaag had ik een iftar bij de Fahtimoskee en de stichting Manolya op het Polderplein. Ik kwam tot mijn schande veel te laat (ze waren nét begonnen met eten), maar het was bere-gezellig. Veel discussie natuurlijk over het Polderplein en wat daar staat te gebeuren. Er wordt binnenkort een hangplek voor jongeren teruggeplaatst, maar wáár dan, en waarom heet zo'n ding een "hangplek" (omdat "informele extramurale ad-hoc ontmoetingsplek voor jongeren" zo lullig bekt), en natuurlijk over het mozaiek-kunstwerk dat binnenkort op de muur geplaatst gaat worden. De indrukwekkende kunstenaar was er (met zijn al even indrukwekkende gezin!), maar natuurlijk veel mensen die zich druk maken over de leefbaarheid van het plein. Daaronder Marinus (zie foto). 75 jaar en voor niemand bang. Hij heeft gevaren en is 30 jaar baas geweest in de haven. Prachtige verhalen over hoe hij met de jeugd van het Polderplein omgaat. Goud voor de wijk, natuurlijk. Net als al die betrokken moskeebestuurders, SWF-ers, TOS-ers, opbouwwerkers, politieagenten, vrijwilligers en andere buurtbewoners die Hillesluis zo'n prachtwijk maken. Niet lullen maar poetsen. Daar houden we van in Hillesluis!

Ik doe mee. U ook?

Prachtige post: een enorme hoeveelheid kleurig anti-drugsmateriaal. Boekjes met daarin de gevaren van Heroine, Crack en andere  dope, een DVD en een uitgebreide brief. Het ziet er professioneel uit, en we zijn onder de indruk. Drugsgebruik en de problemen die ermee samenhangen zijn in heel Nederland een probleem, dus ook bij ons. Programma's die de problemen bij de bron aanpakken, wekken dus onze interesse.

Die interesse begon om te slaan in een lichte vorm van wantrouwen toen we het materiaal lazen: het was nogal geinspireerd op de werken van ene L. Ron Hubbard. Een man die ook wel met andere zaken dan het bestrijden van drugsgebruik in verband wordt gebracht. De fleurige folders ten spijt: we blijven nog even vertrouwen op andere programma's.

Twee sites staan in het materiaal genoemd: bij de éne zie je nauwelijks dat het iets met scientology te maken heeft, bij de andere is het meteen duidelijk. Dat Narconon timmert al enige tijd aan de weg, en er is meer over bekend.