Vanmiddag waren we met het hele gezin bij het concert van het residentie-orkest in het openluchttheater in het Zuiderpark in Den Haag. Onze zoon A (2) kent het gouden boekje "het dierenorkest" uit zijn hoofd, en wilde de schuiftrompet wel van dichtbij zien. We klommen na afloop van het concert het podium op en maakten een babbeltje met één van de trombonisten. Die wilde zelfs wel even apart voor A. een paar tonen spelen. A. op zijn beurt was teleurgesteld: uit het Gouden Boekje had hij immers geleerd dat de aap de trombone bespeelt, en dit was maar een mens.

Onderweg terug van Provimi ga ik even langs bij de pas geopende Cultvideotheek op het Deliplein. Ik wist niet helemaal wat ik me voor moest stellen bij een Cultvideotheek, maar het aanbod reikt van bovenstaande film tot het zeer brave Mon Oncle van Tati. Eigenlijk allemaal films uit het filmhuiscircuit. Aan de complete Kurusawa konden ze me niet onmiddellijk helpen, maar dankzij de andere vestiging en een goed netwerk valt er vast wel wat te regelen. Kortom: een aanwinst voor Katendrecht en Rotterdam!

Bij BNR hebben ze nieuwe plofkappen. Het ziet er meteen een stuk vrolijker uit in de studio. Op de foto Frederique de Jong die - a la Duyvendak- onthult wat ze in haar jonge jaren voor ondeugende dingen heeft gedaan.

Al drie jaar organiseert oud-bloemenverkoper en oud-havenman Gerard Lems twee keer per jaar, samen met Opzoomeren, een Opzoomerstraatfeest waar kinderen spelletjes kunnen doen en bloemstukjes maken die ze later aanbieden aan patienten van de Daniel den Hoedkliniek. Samen met de BOV, Opzoomeren en tal van vrijwilligers. Een enorme klus om iedere keer weer te organiseren, maar wel een klus die door heel veel mensen op prijs wordt gesteld! Veel patienten van de kliniek waren blij verrast om een paar kinderen die verlegen, stoer, en toch wel onder de indruk waren van alles wat ze zagen.

Ik ging met twee jongens mee bloemen aanbieden. We hoefden de bloemen gelukkig niet zelf te dragen, want daar hadden we de politie voor bij ons. Bovendien hielpen ze door de bloemen en een aantal kinderen te vervoeren. En ze wilden natuurlijk graag op de foto. Het was een erg geslaagde middag.

Tijdens mijn vakantie is De Rotterdam op Katendrecht aangekomen. Op de dag van aankomst trok de boot volle kades, maar ook nu zie je dagelijks bezoekers aan het schip op de Kaap. Katendrecht zelf is er nog niet helemaal klaar voor. De buitenruimte rondom het schip is nog niet helemaal af, en bewegwijzering ontbreekt. Ik sprak erover met Ben van de Wevering van de Katendrechtse Bewonersorganisatie. Hij vond het geen probleem dat de bewegwijzering nog niet op orde is. Mensen struinen over de Kaap, spreken elkaar aan en vragen hoe ze er moeten komen. Je ziet mensen over het Deliplein lopen en zo kennismaken met dit mooie stuk historisch Rotterdam.

Vaak is het interessant om te horen wat anderen over je zeggen. Onlangs hadden we een delegatie van het Engelse Leadership Centre for Local Governement over de vloer: raadsleden en gemeentesecretarissen uit Engeland. Van beide kanten een interessante ontmoeting: oer-Hollandse begrippen als verzuiling en dualisme spreken voor ons vaak voor zich, maar leidde tot interessante discussies. In Engeland is natuurlijk een heel andere, langere en monistische parlementaire discussie, en het bespreken van de respectievelijke voor- en nadelen was ook voor mij erg leerzaam.

Vlak voor de vakantie kreeg ik een aardig "thank you"-briefje, waarin een interessante observatie werd gedaan:

The last session of the trip revealed some interesting observations, including evidence suggesting that boundaries of individual freedoms were greater in Rotterdam, however the action permitted when behaviours stepped beyond acceptable boundaries were also greater. Other points of note were around the nature of relationships between different governement levels, a strong motivation around "the right thing to do" and the importance of individual relationships in terms of getting things done.

Een interessante spiegel, en hoe mooi gezegd!

Niets is vervelender dan beslastinggeld uitgeven aan projecten die niets opleveren. Ik heb daar al eerder over geschreven, en binnen onze organisatie werken we hard aan afrekenbare afspraken maken met subsidie-aanvragers.

Een paar maanden geleden kregen wij een aanvraag binnen die er sympathiek uitziet, maar waar ik het gevoel van heb dat het niet klopt. Het gaat om de aanvraag "Zomercohesie in zorgthehuizen Rotterdamse Deelgemeenten" van de Stichting Cohesie uit Utrecht. Het plan is om in "een aantal verzorgingstehuizen" met een aan de stichting verbonden "multitalent" een avondvullend programma te leveren met Nederlandstalige muziek en oude klassiekers. Het totale project kost € 6.860.- en aan de deelgemeente wordt een bijdrage van €300.- gevraagd.

Het is een erg scharrige aanvraag. Er wordt niet uitgelegd hoe de kosten opgebouwd zijn, welke zorgtehuizen het betreft, wie het multitalent is en hoe de avonden beleefd worden. Maar goed, het gaat natuurlijk om een klein bedrag, en de neiging is dan ook aanwezig om het dan maar toe te wijzen.

Enig gegoogle levert vreemde dingen op. Er is geen telefoonnummer van de stichting bekend, en van de enige bestuurder die te vinden is, is geen werkend telefoonnummer te vinden. Ook het adres waar de stichting volgens de KvK ingeschreven staat, heeft geen werkend telefoonnummer. De stichting heeft een aantal subsidie-aanvragen gedaan die gehonoreerd zijn, maar toen ik de verzorgingshuizen belde waar de avonden zouden plaatsvinden, heb ik niemand gesproken die zich een dergelijke avond kon herinneren.

Het komt wel vaker voor dat er aanvragen gedaan worden die feitelijk gericht zijn op het verwerven van inkomsten, maar met een ideëel sausje heel maatschappelijk gericht overkomen. Maar in dit geval vind ik het nog het meest lijken op een spookaanvraag. De aanvraag wordt sowieso afgwezen, maar het zou interessant zijn als iemand er eens nader onderzoek naar zou doen.

Update verder gezocht en toch nog een telefoonnummer gevonden van één van de bestuursleden die me vertelt dat de avonden volgezongen worden door ene David Chassé. Hij vertelt me ook dat er soms "alvast aanvragen worden gedaan"en dat daarna de avonden pas georganiseerd worden. Hmmm... Ook heb ik nog wat andere telefoonnummers gekregen van hem gekregen van de voorzitter, die statenlid van de Christenunie is. Ik krijg er geen gehoor, maar zou het dan toch kloppen? Ze doen in ieder geval niet erg hun best om betrouwbaar over te komen. We zoeken verder, en houden u op de hoogte.

In ieder geval niet naar het Circus. In het AD lees ik dat het Jan Eleveld na de Bavaria City Race er zo aan toe is, dat de voorstelling van Circus Althoff vanavond niet door kan gaan. Maandag was ik er zelf gaan kijken, en toen was ik er al bang voor.

In de tussentijd gaan we door met het, samen met bewoners van het Noordereiland, tijdelijk inrichten van het Jan Eleveld. Volgens de visie die er op het gebied in concept over gereed is, zal er op deel van het terrein gebouwd worden, maar wij willen dat er verder een mooi stadspark terugkomt, waar bewoners van het Noordereiland en hun gasten kunnen genieten van een stukje groen, hier midden in het centrum van Rotterdam. Maar totdat er gebouwd wordt, moet het er ook mooi uitzien. Wat mij betreft gaan we dan ook snel aan de slag.

Wat heeft de affaire Duyvendak te maken met de uitspraak van de rechtbank in Rotterdam dat de gemeente een man die vrouwen geen hand geeft terecht geen baan geeft?

Op het eerste gezicht misschien niets. En hou me ten goede: ik denk dat Duyvendak terecht is afgetreden en ik kan me bovendien voorstellen dat de Gemeente Rotterdam zélf haar eigen overwegingen als werkgever wil hanteren bij hun personeelsbeleid.

De overeenkomst tussen deze twee zaken is vooral dat het beide privézaken betreffen die behoorlijk wat publieke commotie opleveren.Het gemak waarmee de personen die het betreft weggezet worden, stoort me enorm.

Duyvendak wordt op zich niet aangevreven dat hij in de jaren '80 dingen heeft gedaan waar hij zich nu van distantieert, maar vooral dat hij er op zo'n manier mee omgaat dat zijn politieke functioneren moeilijk wordt. De islamiet die geen baan krijgt bij de Gemeente Rotterdam krijgt niet geen baan omdat hij islamiet is, maar omdat zijn werkgever vindt dat alle klantmanagers mannen én vrouwen een hand moeten kunnen geven. Natuurlijk staat het de man vrij om vrouwen geen hand te geven, maar het moet dan ooik een werkgever vrij staan om hem vervolgens niet in dienst te nemen. Tot zover is alles te begrijpen.

In het geval van de gemeente Rotterdam gaat het niet over het feit of de sollicitant wel of geen hand wil geven: dat interesseert niemand. Het gaat erover of de gemeente wel of geen mensen in dienst wil nemen die dat wel of niet doen. Bij Duyvendak gaat het over wat hij gedaan heeft, maar of hij op dit moment politiek (on-)betrouwbaar is.

Wat zorgwekkender is, is hoe deze discussies vervolgens de vrije loop krijgen. In de publieke opinie gaat het vervolgens vooral over de vraag of mensen verplicht moet worden handen te geven of in retrospect schuldig bevonden moeten worden aan politieke wandaden. Het eerste is vooral een zaak tussen mensen onderling, het tweede een zaak voor de rechter, lijkt me.

Vanmiddag zat ik bij BNR, en ging de discussie over de stelling "vergeef politici hun jeuigdzondes". Ik verdedigde die stelling: politici zijn soms nét mensen, en als je van ze verwacht dat het supermensen zijn, hou je een kamer over met hypocrieten, heilige boontjes en leugenaars, en dat wil je niet. Mijn opponent, Syp Wynia, hadden vaak een beetje dezelfde mening, maar verschilden in ieder geval in één ding van elkaar; hij kon zich wel wat voorstellen bij de openbare biecht die de beide presidentskandidaten in de VS publiekelijk aflegden, en ik niet.

Van politici moet worden verwacht dat ze zo politiek-ambachtelijk opereren dat ze geen last hebben van zichzelf. Een voorbeeld: iedereen mag iedere dag veel, vies en vet eten, maar als je toevallig verantwoordelijk bent voor gezond-eten-campagnes, maak je het jezelf erg moeilijk. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld politie-agenten die de wet overtreden: juist een politie-agent zou beter moeten weten. Het maakt je niet betrouwbaarder.

Maar ik wil hier twee kanttekeningen bij maken. Ten eerste vindt ik het te makkelijk als bestuurders zeggen, zoals de koning  arts in Ionesco's Le roi se meurt: "en trouwens: ik heb er spijt van", om over te gaan tot de orde van de dag. Ten tweede vind ik het slecht als de publieke opinie verwacht dat bestuurders en politici vooraf aan publiek openbare zondenbelijdenis doen voor alle eventuele zonden uit de toekomst en het verleden.

Het inzicht moet van de politicus komen, en de uiteindelijke bewijslast ligt bij de kiezer. Dat is wat anders dan wat nu aan de hand is: er wordt zó hard op bestuurders en politici ingehakt, dat lijkt alsof zij zich van tevoren moeten verdedigen. Trial by public opinion. Daar wordt de politiek alleen maar slechter van.

In alle jaren dat de wacht gewisseld werd bij Buckinham Palace is er maar één die de wacht aan het lachen kreeg, en dat was jij, toen je op driejarige leeftijd de wacht in de ogen keek, zei mijn vader wel eens tegen me. Het verzet tegen betekenisloze rituelen zat er dus al vroeg in. In Polen hoor je de wisseling van de wacht  in Krakow 's middags om 12.00 uur op de radio. Compleet met een vreemd melodietje dat halverwege een toon ophoudt, naar overlevering omdat in 1214 precies op dat punt de trompetter die wilde waarschuwen voor de inval van de Tataren door zijn keel geschoten werd. De melodie werd vergeten, maar in 1810 herinnerde men hem weer, en sinds 1927 klinkt ie dagelijks op de radio.

Net even gaan kijken bij het Jan Eleveld. Het biedt een deerniswekkende aanblik. Dat niet alleen: het stinkt er ook, en niet alleen naar verbrand rubber of bier. Donderdag zijn de werkzaamheden klaar, dan kunnen we kijken wat de schade is.

Een stuk in Trouw met daarop volgende bijkomende publiciteit op geenstijl en vaag artikel in het AD en levert behoorlijk wat extra verkeer op. Zoveel zelfs dat mijn site enige tijd uit de lucht is geweest. Twee dagen later is alles weer bij het oude.

Terug op kantoor en meteen behoorlijk wat werk. Gisteren -natuurlijk- gaan kijken bij de Bavaria City Race. Helaas was de auto te snel voor de foto (wat rijmt). Wat een spektakel! Hoewel ik geen grote fan ben van de formule 1-sport, ga ik het toch bijna worden. De auto's en de sfeer eromheen hebben wel iets. Ook wel wat vreemds. De meisjes van Bavaria en andere bedrijven, bijvoorbeeld, die in strak rubber gekleed rondpoedelen, dat allemaal mijn smaak niet. Vandaag of morgen nog even snel langs om te zien hoe het Jan Eleveld erbij ligt; we willen immers snel aan de slag met een tijdelijke inrichting. Ook ben ik benieuwd of alle afspraken met de bewoners zijn nagekomen: vooralsnog hoor ik daar wisselende geluiden over.

Vandaag wat post en mail nagelopen, en bij het inkoopbureau de offertes in het kader van de aanbestedingsprocedure bewonersondersteuning beoordeeld. Hier volgt vast binnenkort nieuws over.

Verder moet natuurlijk de najaarsnota vorm krijgen, en de begroting voor 2009 in de steigers gezet. En dan natuurlijk de gebruikelijke irritaties. Kortom: er is genoeg te doen.

Tijdens mijn vakantie is de SS Rotterdam dan eindelijk aangekomen! Nu alles erop, erin en eromheen installeren en dan gaan. Plannen zat!

Gisteren zijn we teruggekomen van een vakantie in Hel. Op Hel, moet je zeggen, want net als Katendrecht is het een schiereiland. Hel ligt tegenover Gdansk, en scheidt de Golf van Gdansk met de Oostzee. Het is een prachtig natuurgebied, en pas sinds een paar jaar toegankelijk voor vakantiegangers. We zaten op het uiterste puntje van het schiereiland; één van de laatste uithoeken van het Soviet-imperium. Een schiereiland met veel zand en strand. Prachtig, leeg en betaalbaar. Veel en schoon strand, dus voor zover het mooi weer was hebben we veel gelezen, gebouwd en "gezonnebraad". Hel zelf was wat minder spannend. Dit in tegenstelling tot de andere stadjes op het eiland: Jurata, Kuznica en Chalupy zijn surfparadijzen. Veel tenten, jonge mensen, gezellige sfeer en surfplanken. Een beetje hippie-achtig, maar niets voor een gezin met drie kinderen en zonder surfplanken.

In Hel zelf was geen buitenlandse krant te krijgen, en andere talen dan Pools werden niet of nauwelijks gesproken. De eerste dagen waren een bizarre kennismaking. Er was net een festival: "D-day Hell". De landing op Normandië werd nagespeeld en er werd iedere avond in verschillende uniforms gemarcheerd . Ik kreeg de indruk dat men net zo graag meeliep met de Schotse doedelzakspelers als met de motorfiets van de SS-troepen, maar dat kan ik me ingebeeld hebben. In ieder geval werd er geen grote inhoudelijke aandacht besteed aan, zoals ze dat bij Jiskefet noemen, het "conflict tussen de toenmalige regeringen".