Vanmiddag kwam op Twitter even een discussie naar boven over de relatie tussen theater en politiek. In de 140 tekens die je in twitter ter beschikking staan, kwam ik niet verder dan politiek=theater en theater=politiek. Beide stellingen verdienen uitleg.

Politiek = theater omdat het in het theater altijd draait om actie en conflict, dat voor een publiek uitgebeeld wordt. Voor politiek in enge zin zijn er natuurlijk allerlei definities, maar uiteindelijk gaat het er toch altijd om dat er iets gebeurt, voor de mensen. En als het iets was waar geen conflict over zou zijn, zou er óf geen vraag naar zijn, óf al gebeuren.

Theater = politiek omdat iedere soort theater altijd alleen maar in een bepaald tijdsgewricht, tegen een bepaalde achtergrond en in een bepaalde context past. Wachten op Godot, om eens wat te noemen, zou in de middeleeuwen nog onbegrijpelijker zijn dan het nu al is. Voor oude theaterstukken moeten we nu ons behoorlijk bijlezen om te proberen te snappen wat er bedoeld wordt.

Daarnaast, zo weet ik als iedereen die Persecution and the Art of Writing heeft gelezen, zijn er nogal wat toneelmakers die verborgen boodschappen in hun stukken stoppen. Ik heb er mijn eindscriptie over geschreven: Over Vondels Palamedes, een stuk dat over de ruzie tussen Maurits en Van Oldenbarnevelt gaat, en gezien kan worden tegen de achtergrond van het politiekfilosofische debat van die tijd: tussen twee soorten humanisten: de school die een meer Romeins-georiënteerde richting aanhangt (Lipsius, de vriend van Maurits) en meer Grieks-georiënteerden (Hugo de Groot, in het kamp van Van Oldenbarnevelt). Maar er zijn meer relaties denkbaar: denk bijvoorbeeld eens aan de eindeloze discussies over subsidiecriteria voor cultuuruitingen.

Ik hou van theater en ik hou van politiek. Het is dan ook niet vreemd dat ik als Dagelijks Bestuurder in Feijenoord cultuur in mijn portefeuille heb, en als bestuurlijk vrijwilligerswerk (een "nevenfunctie" heet dat dan) voorzitter ben van een aantal theaters. In Den Haag.

Zo'n nevenfunctie moet leuk zijn. Op dit moment is dat even niet zo: afgelopen vrijdag hebben we aangifte gedaan van verduistering door een oud-medewerker. Omdat het over subsidiegeld gaat, heeft de wethouder de gemeenteraad van Den Haag ingelicht. Met het bestuur zijn we aan het onderzoeken hoeveel er precies weg is en hoe dit nou heeft kunnen gebeuren. Daarnaast proberen we het geld terug te krijgen en de overige schade zoveel mogelijk te beperken.

Het kwaad is geschied. Wij moeten, als bestuur, laten zien dat we verantwoordelijk (verantwoordelijk! niet schuldig!) zijn voor deze gang van zaken; in de gemeenteraad van Den Haag zal denkelijk wel het één en ander gezegd worden over de subsidies aan beide theaters. Maar als theater en politiek op deze manier bij eklkaar komen, is dat nooit leuk.

Anonieme post in de brievenbus vanochtend. Meestal betekent dat weinig goeds, maar vandaag was het een aardig briefje waarin we een rapportcijfer 10 krijgen. Leuk zo!

Feestje op het Stichtseplein vandaag: een nieuwe duimdrop geopend! Ik mocht hem openen door een confettikanon af te schieten. Dat was nog behoorlijk ingewikkeld.

Zojuist las ik op teletekst dat Hans Daudt is overleden. De jonge generatie politicologen (kan ik inmiddels zeggen) zal niet weten wie het is, maar wij, politicologen van de middelste generatie, kennen zijn naam van de affaire Daudt, het pamflet Daudt speelt geen uitwedstrijden meer en vooral van Echte Politicoligie. 

Het is iemand die op allerlei manieren enorm veel invloed heeft gehad op de Nederlandse politicoligie, en daarmee op de politiek. Voor een uitstekende beschrijving van wie hij was, en waarom hij belangrijk is voor de Nederlandse politieke wetenschappen verwijs ik naar Trouw. Wie nu googelt op zijn naam kan hem -ten onrechte-  weggezet zien worden als "tegenstander van de democratisering van de universiteit". Ten onrechte, want hij was vooral een liefhebber van de ambachtelijke politicologie, en een tegenstander van dom en opportunistisch gewauwel. Theo van Gogh heeft ooit eens zijn excuses aan hem aangeboden; het duurde drie decennia voordat Van Gogh begreep waar Daudt het over had.

Ik heb zelf twee herinneringen aan hem. De eerste is aan zijn boek Echte Politicologie. In 1995, toen het boek uitkwam, studeerde ik al een jaar of 6 aan politicologie aan de Universiteit van Leiden. Ik deed braaf mijn vakken, soms met wat meer succes, en soms met wat minder, maar toen ik in het kader van het literatuurcolloquium van Wilma Bakema (één van de beste vakken ooit gegeven, volgens de slow reading methode), werd het me opeens duidelijk waar we nou mee bezig waren bij de vakgroep Politicologie.

Kort gezegd: Politicologie is een vak. Om een vak te kunnen beheersen heb je kennis van de werktuigen nodig. Zonder kennis van de werktuigen kan je heus wel een plausibele mening verkondigen, maar mét de kennis van de werktuigen wint die mening aan waarde. Het klassieke conflict tussen vorm en inhoud, het conflict tussen maar wat roepen en een gefundeerde mening verkondigen. Dankzij Daudt wist ik opeens wat ik aan het studeren was, en waar ik in het debat stond. Aan de kant van Daudt, Tromp en al die anderen die zich impopulair maakten door de feiten te kennen, en ze met anderen te delen.

Een paar jaar later kwam ik hem tegen bij een borrel van Elseviers Magazine ter ere van Bart Tromp. In Felix Meritis in Amsterdam. Ik liep op hem af en deelde de ervaring die ik hierboven beschreef met hem. Ik geloof dat hij het oprecht meende toen hij zei dat hij mijn opmerking "dat ik pas wist wat ik op de universiteit deed tot ik zijn boek las" op prijs stelde.

Generaties politiciogen zijn hem schatplichtig; zijn nagedachtenis zij ons tot zegen.

Update van een andere grote naam uit de politieke wetenschappen, Professor Hans Daalder, ontving ik de manuscript-tekst van zijn beschrijving uit 1995 over de affaire-Daudt, als gepubliceerd in Echte Politicologie. Een mooie aanleiding om deze beschrijving van deze belangrijke periode weer eens te herlezen!

Vandaag reed ik over de A13 naar Den Haag toen er aan de andere kant van de weg een geblindeerde auto met politiebegeleiding met een rotgang naar Rotterdam reed. 15 minuten later werd bekend dat Ahmed Aboutaleb de nieuwe burgemeester van Rotterdam wordt. Ik hoop Ahmed in de geblindeerde auto zat, en dat hij mijn zwaai en opgestoken duim zag.

Ik vind het fantastisch nieuws. Er zijn genoeg sites waar Ahmed als mens geroemd wordt. Op veel plekken is te lezen hoe hij een self-made man is, hoe innemend hij is, en wat een voorbeeld hij is voor de (marrokkaanse) jeugd. Het interesseert me allemaal geen biet, want men houdt zich al veel te veel bezig met de persoonlijke achtergronden van politici, dus ik hoef, kan en wil dat hier niet herhalen. Wat ik vanavond hier eens wil opschrijven, onder andere op verzoek van Anna-Maria, is waarom hij een perfecte burgemeester is voor Rotterdam.

Ik ken Ahmed (van een afstand, hoor) vanaf de tijd dat hij directeur was van Forum, en ik ben een enorme fan van hem. Maar wat maakt hem nu een goed burgemeester? En dan nog eens een goed burgemeester voor Rotterdam?

Om te beginnen moet een burgemeester politiek snappen.Je moet begrijpen waar het mensen om gaat, en hoe het werkt om dingen wel of niet voor elkaar te krijgen. Dat leer je alleen met ervaring.

Ten tweede moet een burgemeester er voor iedereen zijn, en laten zien dat hij er voor iedereen is. Ik ben een fervent tegenstander van de gekozen burgemeester, en juist om deze reden. Je moet de eigenschap bezitten om mensen aan je te binden zonder wat van ze te willen.

Ten derde moet je boven de (politieke) partijen staan. Dat betekent niet dat je je eigen politieke idealen verwaarloost, maar dat je snapt dat je er vooral bent om het politieke proces te faciliteren. Maar dat ontslaat je niet van de mogelijkheid om er zelf wat van te vinden, want:

Ten vierde moet je realistische ideeën hebben over de toekomst van het onder jou gestelde, en de drang om die ideeën te verwezenlijken.Die ideeën mogen best verschillen van de ideeën van anderen: zonder wrijving geen glans, immers. Maar je moet niet alleen achterover zitten en voorkomen dat de boel uit elkaar dondert, maar laten zien dat je wat wíl.

Aboutaleb voldoet volgens mij aan deze criteria en is alleen daarom al geschikt voor het burgemeesterschap. Maar waarom is hij nou zo geschikt voor Rotterdam?  Dat heeft tóch een beetje met zijn achtergrond te maken. Vrees ik.

Zijn vader was (of is, dat weet ik niet) imam. En domineeszonen (en rabbijnszonen ook, trouwens) doen het vaak erg goed in de politiek. Dit slag mensen is van jongs af aan getraind in het openbaar spreken, en het spreken over waarden.  En dat is precies wat me zo aanspreekt in Ahmed, en wat zo enorm nodig is in Rotterdam.

Wat we willen, wat we doen, en wat we bereiken is natuurlijk enorm belangrijk, maar waarom we dat willen, doen en bereiken, is veel belangrijker. En juist die discussie mis ik vaak. Overal in de Nederlandse politiek, maar ook in Rotterdam. Welkom dus, burgemeester Aboutaleb!

update ik weet inmiddels dat Aboutaleb in Marseille zat, gisteravond, en dat ik dus naar iemand anders gezwaaid heb. Maar een mens mag dromen, toch?

Op het Kabelhof zijn om onduidelijke redenen, en in afwijking van het vastgestelde inrichtingsplan bomen geplaatst. Een aantal bewoners heeft nu juist het huis gekocht voor het uitzicht, dat door die bomen op termijn zal verdwijnen. Met de bewoners is nu afgesproken dat ik me sterk ga maken voor het verplaatsen van de bomen, zodat het uitzicht over de Maas blijft!

De afgelopen maanden kwamen er steeds meer klachten vanuit het spoorweghavengebied. Jongeren, in groepjes van 4 tot 40 man, zaten er soms te drinken, te blowen, in bosjes te plassen en mensen lastig te vallen. En als je er wat van zei kreeg je een grote bek, of erger. Vervelend. We hebben niets tegen jongeren, zelfs niets tegen rondhangende jongeren, maar als mensen er last van krijgen, is dat vervelend. Tegen "gewone" misdaad zetten we natuurlijk "gewoon" de politie in. Als er "gewone" hangjongeren zijn, gaat het "gewone" jongerenwerk een babbeltje met ze maken. Maar bij dit soort groepen is het moeilijker. Waar spreek je ze op aan als het verder gaat dan gewoon wat hangen, maar niet écht crimineel is?

In het gebied rond het Spoorweghavenpark hebben we gekozen voor een blowverbod. Op 1 november gaat het in. De overlast van jongeren die blowen op straat wordt aangepakt door deelgemeente Feijenoord, politie en het OM. Samen gaan we aan de slag om die overlast terug te dringen. 

Blowen was altijd al verboden op straat maar werd tot nu toe gedoogd.  Vanaf 1 november 2008 zal dat inin het park bij de Spoorweghaven, de Vuurplaat, het winkelcentrum in het Entrepotgebied, de Oranjeboomstraat, de Rosestraat en de hele Boulevard-Zuid niet langer het geval zijn. Vanaf dat moment worden er bekeuringen uitgeschreven aan iedereen die blowt op straat. Tot 1 november zullen er waarschuwingen worden uitgedeeld, na 1 november kan een blower op een bekeuring van 60 euro rekenen. Voor vragen, tips of het doorgeven van blowende mensen in de bovenstaande gebieden, kan worden gebeld (0900) 8844. Kijk ook op www.politie-rijnmond.nl. Oh, en we gaan ook aan de slag met een alcholverbod.

Vandaag is het de dag van de witte stok. De witte stok is het symbool van blindheid en slechtziendheid. De stok biedt blinden en slechtzienden de mogelijkheid om te voelen wat er zich om hen heen bevindt en zich zo over straat te verplaatsen, en bivendien automobilisten en voetgangers te wijzen op hun handicap. De witte stok is een recente uitvinding: de Parisienne Guilly d'Herbemont in 1930 kwam op het idee. Noch de automobilisten noch de voetgangers hadden oog voor blinden. Ze liet zich inspireren door de witte stok van de politieagenten.

Vandaag dus extra aandacht voor blinden en slechtzienden in het verkeer. Sinds iets meer dan een jaar hebben we een school voor blinden en slechtzienden in de deelgemeente, en de weg naar de tramhalte was niet in orde, zo constateerden we vorig jaar. We hebben nu ribbeltegels neergelegd, en de kinderen hebben extra les gehad in veilig over straat lopen. Vandaag de officiële opening van het ribbeltegelpad: met de kinderen en een extra grote witte stok liepen we naar de tramhalte om daar balonnen op te laten. Onze vrienden van de Roteb hadden een extra grote containerwagen en de kinderen mochten naar hartelust voelen en in de wagen zitten. De gemeente had een extra leuk cadeau: vier fietsen (twee tandems en twee aanhangfietsen), zodat de kinderen zich ook met de fiets kunnen verplaatsen.

Voor échte verkeersveiligheid heb je verschillende partijen hard nodig. De overheid moet ervoor zorgen dat de kruisingen op orde zijn en dat de verkeerslichten het doen, enzovoort; de verkeersdeelnemers moeten rekening houden met elkaar. Helaas hoorde ik dat er nogal wat automobilisten zijn weinig tijd willen nemen voor het laten oversteken van blinde en slechtziende kinderen.

Hoewel ik van de automobilisten zonder geduld wel wat chagerijnig werd, was het verder heel gezellig: veel nieuwe vrienden gemaakt (wél twee Kevins, waarvan er één graag met me op de foto wilde) en afgesproken dat ik snel weer eens terugkom. Meer foto's (van Karin) hier.

Update: twittervriendin Anna-Maria twittert: "Wat een dommigheid...de lol en magie van een ballon loslaten is toch het nastaren?" Wel, er is meer lol met balonnen. Het waren grote felgekleurde balonnen, dus de slechtziende kinderen konden ze in ieder geval zien. De blinde kinderen konden ze voelen, en voelen hoe ze van hun handen afglippen en door en in de lucht worden meegenomen. Bovendien was het voor de omwonenden en mensen in de buurt nu éxtra zichtbaar dat er wat bijzonders aan de hand was.

De PvdA doet het weer goed in de peilingen, en dat is niet vreemd. Wouter Bos laat zien dat hij als verantwoordelijk minister van Financiën aan het roer staat, nee, de hele boot in z'n eentje bestuurt. Niet alleen dat; hij legt ook uit waarom hij, de PvdA, de regering (met die PvdA dus) dit doen: om er te zijn voor de spaarders, de gewone mensen, álle inwoners van Nederland. Om zekerheid te bieden en, zoals Drees de essentie van de sociaaldemocratie eens uitdrukte: in het collectief voor elkaar te krijgen wat enkelingen niet lukt. De essentie van politiek is immers niet het handelen zélf, maar het verbinden van waarden eraan. Uitleggen waarom we iets vinden of doen.

Waarom dan. Waarom. Wromwromwrom. Waarom komen er dan toch nog uit de PvdA-fractie nog eens twee negatieve, nietszeggende stoerdoenerige non-initatieven? Vanwaar die zelfdestructie? Eerst Pierre Heijnen, die een voorstel deed om steden hun financiële verantwoordelijkheid grotendeels te ontnemen. Onhaalbaar natuurlijk, maar makkelijk om te zeggen. En het levert goede pers op. Maar het is zo makkelijk, om meer regels vragen. En zo armzalig.

Dan vandaag Hans Spekman. Ik schreef al eens over hem. Nu zegt hij in VN dat Marokkaanse jongens die niet willen deugen, vernederd moeten worden. Vernederen? Sinds wanneer wil de PvdA mensen vernederen?

Update: PvdA-vriendin Marije heeft er een leuk stukje over geschreven. Bij mij is de boosheid alleen maar toegenomen nu ik Spekman op de radio hoorde zeggen dat "schoonmaken in de eigen wijk" een voorbeeld van een vernedering is. Ik heb juist enorm veel respect voor mensen die de straten vegen, en zou collega-politici willen aanraden er ook niet denigrerend over te doen.

Dit is geen crisis van het kapitalisme: dit ís het kapitalisme. Een oud mopje gaat als volgt:

Sam heeft een partij blikjes tonijn. Hij verkoopt ze voor 100 gulden aan Moos. De week daarna verkoopt Moos ze voor 200 gulden aan Sam. De volgende week verkoopt Sam ze terug aan Moos. Zo gaat dat verder. Op een gegeven moment heeft Sam ze weliswaar gekocht voor 15.000 gulden, maar even niets te eten in huis. Hij besluit een blikje tonijn open te maken. De tonijn blijkt bedorven. Hij belt Moos en zegt "wat heb je me nou voor troep verkocht! Die tonijn is rot, man!". Waarop Moos zegt "Wat ben je dan ook voor sufferd, deze tonijn is niet om te eten, deze tonijn is voor de handel!".

De SP maakt makkelijke publiciteit met de huidige financiële crisis, de rechtse partijen houden hun mond. PVV en Verdonk gaat dit allemaal boven de pet. De enige partij met een antwoord én met actie is de PvdA.

Waarschuwing Lees ook nog eens over het favoriete mopje van m'n tante. Wie gaat het uiteindelijk betalen, allemaal?

Update (14/10/2008) Wouter Bos: er lopen twee economen over straat. Zegt de één tegen de ander: "kijk een Euro!". Zegt de andere: "Dat kan niet. Anders zou 'ie wel opgeraapt zijn".

@rbaruch heeft het zwaar
Originally uploaded by DailyM

Vandaag met oude en nieuwe vrienden mijn verjaardag gevierd op landgoed de Olmenhorst. Er was taart, appelsap en champagne. Ik heb beloofd het recept van de taart te geven. We hebben het recept van Ralph en Anouk voor ons huwelijk gekregen.

Heart Attack City

Voor de taart:
300 gram extra bittere chocola
300 gram boter
150 gram gemalen amandelen
75 gram zelfrijzend bakmeel
240 gram witte basterdsuiker
12 eieren
beetje zout.

voor het glazuur
300 gram extra bittere chocolade
175 gram boter
50 gram suiker
beetje water

Bereiding
Eerst de taart. Smelt de chocola met een flinke klont boter au bain marie. Splits de eieren. Draai de dooiers met de amandelen en de suiker tot spijs. Doe de rest van de boter erdoor en daarna het mengsel van de gesmolten chocola met boter. Zeef hier het zelfrijzend bakmeel beetje bij beetje doorheen. Goed roeren, daar krijg je spierballen van.

Klop de eiwitten ondertussen stijf met het zout, en "vouw" dat mengsel door het chocolade-spijs-boterbeslag. Doe in een cake- of taartvorm, en zet die in de oven. Ik doe er een bakplaat met water onder voor de extra zompigheid. Eerst 30 minuten bakken op 175 graden, dan een uur op 150 graden.

Dan het glazuur: smelt de chocola met de suiker en boter au bain marie. Mengen tot het glad is. Als je kan wachten totdat alles afgekoeld is, smeer het dan over de taart. Zet alles in de ijskast.

Het was enorm gezellig in de Olmenhorst. Enfin: check de foto's.

*) Twitter APpels en Peren Rapen.

Bij de afsluiting van de schoon- en heelweek Vreewijk bespreek ik resultaten en verbeterpunten met de mannen en vrouwen van de Roteb, Stadstoezicht, Politie, Gemeentebelastingen, Com.Wonen, Gemeentewerken, bewoners en bewonersorganisaties. De foto is van André van Well.

Afgelopen maandag heb ik bij de Vreewijkschool de aftrap gegeven voor de schoon- en heelweek in Vreewijk. Deze weken, die bedoeld zijn om met de verschillende diensten met elkaar samen een gebied eens flink aan te pakken, en de mannen en vrouwen van de diensten in het zonnetje te zetten én bewoners nog eens het belang te laten inzien van hun eigen handelen, worden steeds meer een succes.  Vandaag sloten we traditiegetrouw de week af met een gezellige lunch.

De resultaten van de extra inspanningen waren niet gering: 

Gemeentewerken
Op 220 plekken zijn stoepen en straatwerk hersteld
12 verkeersborden vervangen
6 flespalen van borden vervangen
6 paaltjes zijn vernieuwd
1 papierbak vervangen
10 stoepen rond bomen vernieuwd
Hekwerk bij Vreewijkschool is hersteld en verlengd.
6 kubieke meter bestratingsmaterialen afgevoerd

Gemeentebelasting
550 adressen bezocht en gecontroleerd op hondenbezit
Diverse personen aangesproken
5 nieuwe aangiftes hondenbelasting
13 nacontroles op hondenbelasting ingezet

Roteb
1220 KG grofvuil opgehaald
1280 KG tuinafval opgehaald

Stadstoezicht:
6 parkeer boa mulderfeiten
341 inzet uren
3 personen staande gehouden
8 waarschuwingen uitgedeeld
19 naheffingsaanslagen
9 hondenpoepzakjes uitgedeeld
20 mini p.v. uitgereikt
320 kilo gestort vuil opgeruimd
13 keer bestuursdwang toegepast
3 keer vuil naast containers geconstateerd en naar gehandeld
13 defecte straatverlichtingen gemaakt
1 bebording gerepareerd
38 mutaties gepleegd
1 aanhouding verricht

Com.wonen
met 4 man achterpaden langsgelopen
Overhangend en hinderend groen verwijderd
6 kubieke meter stenen opgehaald
Graffiti verwijderd

Aan het begin van de week werden we geholpen door leerlingen van de Vreewijkschool. Ook was er een vertegenwoordiger van de bewonersorganisatie BOV aanwezig. Bij de evaluatie bleek dat bij veel mensen toch het gevoel aanwezig was dat het schoonmaken van de buitenruimte wel heel erg bij de diensten terecht kwam, terwijl het toch in de eerste plaats de bewoners zélf zijn die de boel vies maken. Hondenpoep, de vervuiling in de achterpaden en veel zwerfvuil: het groeit heus niet allemaal vanzelf op straat. En dat in een wijk waar veel bewoners zich erop doen voorstaan dat het een eigen dorp is, met veel cohesie, samenhang en saamhorigheid! We vonden het allemaal een beetje tegenvallen. Vandaar dat we in de toekomst er nóg steviger tegenaangaan. Met name op het gebied van honden en hun poep. Hoe weerbarstig de situatie soms is, bleek toen ik weer naar kantoor ging: op een plek waar een paar uur daarvoor nog een grofvuilcontainer stond had men weer wat troep neergepleurd.

f

Samen met maak ik een lijstje van organisaties waar scholen mee te maken hebben. Halverwege houden we op met het op het whiteboard te zetten. Het zijn er te veel! Te veel!

Een andere naam voor een mop verteld in een synagoge: sjoelbak. Vandaag was Jom Kippoer, dus de hele synagoge zat vol met mensen die een bijdrage leverden aan de filevrijdag. Een heel oud mopje is:

De directeur van een grote financiële instelling zegt tegen z'n secretaresse "morgen is het Jom Kippur, de heiligste dag voor de Joden. Wat er ook gebeurt, ik wil niet gestoord worden!". De volgende dag breekt er paniek uit, en moet er toch een bode naar de synagoge gestuurd worden. "Ik heb toch gezegd dat ik niet gestoord wilde worden!?" buldert de directeur. "Maar..." sputtert de bode "CMI staat op 80!". "Onmiddellijk verkopen!" roept de directeur. "Hier in sjoel staan ze al op 60".

Het had zich vandaag kunnen afspelen. Maar ik moet zeggen dat de manier waarop Bos en Wellink er bovenop zitten, wel rust brengt in de tent. Ik ben ook zó blij dat de PvdA op financiën zit. Juist in deze tijd laten we zo zien dat we én er zijn voor de individuele spaarders, én de financiële instellingen aanpakken en steunen waar we kunnen. Kortom: sterk en sociaal.

Ook de Zeisstraat in Vreewijk zijn straatafspraken gemaakt met behulp van Mensen Maken de Stad, en dankzij André van Well zijn daar foto's van.

Omdat het rioolstelsel in grote delen van Rotterdam verouderd is, komt het wel eens voor dat als het een tijd niet geregend heeft, en er vervolgens enorme buien vallen, de singels vollopen met niet helemaal schoon water. Dit weekend gebeurde dat in Vreewijk: de Langegeer was bruin. Geen prettig gezicht.

De Lets ruilwinkel op de Polderlaan bestaat 11 jaar, en ik ben -samen met Johan Herman, u weet wel, de journalist van De Sluis,- even een kijkje gaan nemen. Het was er druk en gezellig. Het principe is eenvoudig: als je wat aflevert, krijg je daar punten voor, en met die punten kan je weer goederen en diensten "kopen". Lets draait voor het grootste gedeelte op vrijwilligers. De foto is van Johan, want de vaste fotograaf van De Sluis, Niko, ook al zo'n bekende buurtvrijwilliger uit Hillesluis, was verderop in Hillesluis het suikerfeest bij Odilia aan het vieren. Daar kwam ik hem die middag tegen. Odilia noem ik altijd de slechtste plek van Hillesluis. Vooral voor mijn lijn: de buurtbewoners koken er vaak, en het is er dan erg gezellig. Ook bij Odilia, en zeker bij dit soort gelegenheden, ben je nergens zonder vrijwilligers. Na het suikerfeest nog even naar de Valkeniersweg voor de ondertekening van de straatafspraken die de bewoners van de Zeisstraat hebben gemaakt. Hier in de landbouwbuurt timmert Mensen Maken de Stad aardig aan de weg: deze week alleen al drie of vier straatafspraken! Maar ook hier geldt: de mensen doen het uiteindelijk zelf! Leve de vrijwilligers!

Panorama Dillenburg is bijna af, en ter gelegenheid daarvan kregen we van De Nieuwe Unie een koffiekopje. Wel mooi, maar wat staat er nu op? Het lijkt wel een scherpschutter.

..is probably the baby changings facility on Gatwick Airport. I had to clean the mattress and the bins were ... well.. you can see for yourself... Overflowing.

Van bestuurders wordt verwacht dat ze vrijwilligerswerk doen. Bij bestuurders heet dat dan een "nevenfunctie". Twee van mijn nevenfuncties (klik voor een volledig overzicht hier), zijn het voorzitterschap van twee theaters in Den Haag: Theater Pierrot en het Openluchttheater. Het is leuk en belangrijk om nevenfuncties aan te houden. Leuk omdat je op onverwachte plekken komt, belangrijk omdat je nog eens wat anders doet dan politiek en bestuur, maar ook omdat je dingen eens van de andere kant kan bekijken. Hier moest ik dus, als "gewoon burger" inspreken in een commissievergadering. Goed om af en toe ook eens aan de andere kant van de tafel te zitten.  

Bij het Openluchttheater is de aanvraag voor de nieuwe kunstenplanperiode niet volledig gehonoreerd. Dat is vervelend, want we twijfelen er nu aan of we wel iets moois kunnen neerzetten. Vanmiddag sprak de haagse raadscommissie over het kunstenplan, en ik leverde de volgende bijdrage:

Mevrouw de voorzitter, geachte commissieleden, mevrouw de wethouder,

 

In de geschiedenis zijn veel voorbeelden te vinden waar niet-beslissingen grote consequenties hadden. Eén van de beroemdste voorbeelden is de Vietnam-oorlog, waar achtereenvolgende presidenten niet de beslissing namen om zich terug te trekken, nóch de beslissing namen om veel meer soldaten in te zetten. Het gevolg is bekend.

 

Iets dergelijks -maar, toegegeven, op een veel kleinere en minder dramatische schaal- is aan de orde bij het Openluchttheater. Er wordt niet de keuze gemaakt voor het sluiten van het theater (iets dat wij zeer zouden betreuren), maar ook geen geld beschikbaar gesteld voor een échte doorstart. Het blijft dus doormodderen.

 

in 2007 heeft Theater Pierrot, op verzoek van de gemeente Den Haag, het openluchttheater overgenomen. Het openluchttheater heeft sindsdien alleen kunnen draaien dankzij Theater Pierrot. Vrijwilligers en personeel, en soms zelfs het bestuur, werden ingezet om het openluchttheater draaiend te houden. Marketing blijft de bottleneck. Ik werd er net aan herinnerd dat bij de voorstelling van Kasper van Kooten, een naam die normaal gesproken volle zalen trekt, slechts 50 bezoekers de weg naar het openluchttheater hebben kunnen vinden.

 

Wij hebben op basis van een goed plan een structurele verhoging van het subsidiebudget gevraagd van ongeveer € 80.000.- Daarnaast hebben we een éénmalige impulssubsidie gevraagd van €160.000.- waarmee we wat risicovoller zouden kunnen programmeren en de risico's met betrekking tot het Nederlandse weer zouden kunnen spreiden.

 

De commissie heeft € 60.000.- voor.

 

Het college stel beschikbaar: NUL.

 

Nu het college het voorstel van de commissie niet volgt, komt geen verandering in parisitaire situatie ontstaan. Daarmee kunnen de ambities van het openluchttheater niet verwezenlijken, maar ook die van Theater Pierrot komen ermee in gevaar.  Ik wil u vragen om daarom ons eerste verzoek alsnog te honoreren.