Eind vorige week was ik op een prachtig kasteel in Engeland om met deelnemers aan een terugkomdag van het Leeds Castle Leadership Programme van het Engelse Local Leadership Centre te werken aan meer kwaliteit in het Engelse lokale bestuur.
Er was een aardig verhaal van Gerry Stoker: er zijn vier tests waarmee je beleid kan testen:
De Koning Knuttest
De Big Brothertest
De Idiotentest
De publiek-belangtest
Koning Knut leefde in de 11e eeuw en heeft zich onder andere beroemd gemaakt door in de zee te gaan staan en de golven te commenderen dat ze zich terug moesten trekken. Hij wou hiermee aantonen dat zijn macht beperkt was. De Koningknuttest is niets anders dan de overheid de vraag te stellen "Hou je je met zaken bezig die ertoe doen?". Ofwel: is wat de overheid doet relevant?
De Big-Brothertest gaat erover dat overheidsbeleid niet te veel dwingend aanwezig moet zijn. Mensen moeten niet het gevoel krijgen dat ze opgejaagd worden of almaar gecontroleerd. De vraag die over beleid gesteld wordt is "Laat het genoeg vrijheid?".
De idiotietest gaat over de vraag of de overheid uberhaupt wat voor elkaar krijgt. Het komt wel eens voor dat overheidbeleid een verkeerd effect heeft of helemaal niet van de grond komt. De vraag die aan gesteld wordt is "Werkt het?"
De Publiek Belangtest gaat erover of het beleid in het belang is van de gemeenschap. Dat wordt onder andere afgementen aan de betrokkenheid van de mensen waar het over gaat. De vraag die gesteld wordt is "Zijn de voorgestelde veranderingen democratisch gelegitimeerd?".
Nu komen al deze vier vragen ergens vandaan. Het zijn vragen die voorkomen uit eisen die aan de overheid gesteld worden. De eerste vraag vraagt de overheid relevant te zijn. De tweede vraagt burgerlijke vrijheden te respecteren. De derde vraag aan een overheid competent te zijn, en de laatste vraagt om democratische representatie en een publiek debat.
In Engeland schommelen de opkomsten bij lokale verkiezingen rond de 30%. Er kan daar dus nog wel wat gebeuren, zeker wat betreft de laatste vraag.
Maar ook in Nederland is de betrokkenheid bij de lokale politiek wisselend. Zaterdag gaf ik een workshop op de trainingsdag van het CLB. Ongeveer 100 gemotiveerde lokale politici, bestuurders en geinteresseerden uit Zuid-Holland. Ik gaf een workshop over wethoudersbenoemingen, naar aanleiding van het rapport van de commissie Pattje, waar ik deel van uitmaakte. De belangrijkste conclusie van dit rapport, namelijk dat afdelingen een procedure moeten hebben om wethouders te benoemen is door het congres overgenomen.
De sfeer was goed en energiek. Ik ging er met een goed gevoel weg: dan nog even naar de Stadsconferentie van de Afdeling Den Haag. Een meer dan halflege zaal luisterde daar naar Thijs Berman. Weinig discussie en al even veel inspiratie. Op weg naar huis realiseerde ik me dat die vier tests op zich interessant zijn, maar voorbij gaan aan waar we nu allemaal zo veel behoefte aan hebben: inspiratie en goede ideeën. De inhoud blijft toch het belangrijkst!
Nou, de maatregelen om de crisis mee aan te pakken zijn bijna bekend, en zoals ik een paar dagen geleden voorspelde, zijn de commentaren van de onderhandelaars dat het erg moeilijk was, dat het stevige gesprekken waren, dat ze aan belangrijke principes vasthielden, maar hier en daar water bij de wijn moesten doen. Voorspelbare conclusies, omdat niemand wist wat de inzet was. De oppositie klaagt terecht: ze staan volledig buitenspel.
In een parallel-universum heeft mijn oud-collegawethouder Wim Carabain een boek geschreven over de omloopsnelheid van wethouders. Ongeveer één op de drie wethouders zal deze periode sneuvelen, en Carabain probeert terecht een remedie te vinden voor dit probleem, dat -los van persoonlijke tragedies- ook vaak tot politieke en bestuurlijke stagnatie leidt.
Carabain zoekt het vooral in de vaardigheden van de wethouder. Ik ben het met hem eens dat het daar niet altijd goed mee gesteld is. Het is een vak dat nogal wat vaardigheden vraagt. Vaardigheden die je niet van de ene dag op de andere geleerd hebt, waar geen opleidingen voor zijn, en waar bovendien vaak geen tijd is om je op voor te bereiden: het is van 1 tot 100 in 1 dag. Aandacht voor de kwaliteit van de wethouders is dan ook zeer gewenst: een schone taak voor onze politieke partijen.
Maar er is nog wat anders: de kwaliteit van de raad. Ik ken raden waar de meerderheid de Nederlandse taal niet op mavo-niveau machtig is, mensen vooral voor hun achterban bezig zijn en velen voor het lidmaatschap maar snel lid geworden zijn van een politieke partij. Bij de samenstellingen van lijsten wordt soms te veel gekeken naar representatie (genoeg mannen, vrouwen, regio's? hebben we een homo, iemand uit het bedrijfsleven en iemand met een handicap) en te weinig naar vaktechnische kwaliteit.
Zeker in het duale bestel, waarbij de volksvertegenwoordigers kaders stellen en het beleid achteraf beoordelen verwordt het raadswerk al te vaak tot iets zeggen over incidenten en de bestuurder achteraf te veroordelen. Dat heeft niets met politiek te maken. Maar als zelfs het kabinet het politieke proces niet stimuleert, is dit de vloek die we over onszelf afroepen.
Van Hans Teeuwen komt de ijzersterke uitdrukking "ja, ze hebben het wel altijd over de Joden en zo, maar de Duitsers waren ook geen lieverdjes, hoor!" en van Jiskefet is de benaming van de Tweede Wereldoorlog als het "zeg maar gerust een conflict, tussen de toenmalige regering van Duitsland en de toenmalige regering van Nederland". Cultuurrelativisme ten top, maar many a true thing is often spoken in jest, en helaas komen dit soort uitspraken in serieuzer programma's voor. Helaas vaker dan dat Teeuwen en Jiskefet op de buis zijn.
Gisteravond, bijvoorbeeld, heb ik dan toch maar naar de laatste aflevering van In Europa gekeken. Met gemengde gevoelens. Natuurlijk, het is mooi gemaakt, en de rustgevende stem van Geert Mak maakt prettige televisie, maar ik begon me steeds meer te ergeren aan de boodschap van het programma, die gisteren wel héél duidelijk naar voren kwam: "de geschiedenis kent vele waarheden".
Op zich is het lovenswaardig om het goede in het slechte te zien, en het slechte in het goede, maar deze hang naar objectiviteit leidt al snel tot de conclusie dat geen van de kanten het toch slecht bedoelen, het een geval van toeval is aan welke kant je meevecht, maar verder niets uitmaakt: iedere kant kent immers zijn eigen waarheid.
Dat leidt al snel tot de conclusie dat je geen uitspraken mag doen over dingen die je niet aanstaan. Ik heb jaren geleden eens een keer op extreme manier die discussie gevoerd naar aanleiding van een onderzoek van het multi-ethnisch vrouwennetwerk van de PvdA: de MEV. In 2003 schreven zij dat vrouwenbesnijdenis weliswaar niet erg netjes is, maar dat we toch begrip moeten hebben voor de achtergrond van het verschijnsel. Schandalig. Begrip hebben voor deze middeleeuwse praktijk? Nou, dat dacht ik niet! (Zie het jaarverslag van het MEV voor meer info over deze onverkwikkelijke discussie).
Zeker in deze tijd is het innemen van standpunten essentieel. Het is erg dat programmamakers als Geert Mak dat niet doen; van politici is het onacceptabel.
Arme Arend Jan Boekestijn. Hij maakt een foute grap (niet eens zo heel goed, ik ken betere) en haalt met zijn verplciht daarop volgende excuses erover de krant. Het gekrakeel heeft niets met hem te maken, maar met de politieke sfeer en het feit dat twitter nieuws is.
Want helaas: in Nederland wordt steeds vaker van politici en bestuurders verwacht dat het perfecte mensen zijn. Onzin natuurlijk, en het siert Boekestijn dat hij zich kwetsbaar opstelt. Net als Maxime Verhagen overigens, maar die pakt het gewoon wat slimmer aan. Politici en bestuurders zijn, helaas voor velen, net gewone mensen. Ze drinken soms wat, zeggen wel eens iets onverstandigs, en proberen wel eens ietss wat fout uitpakt.
Twitter is nieuws. Net als de Blogs een paar jaar geleden en de chatrooms daarvoor. En, ergens in de vorige eeuw: het fenomeen internet. Het wachten is op de eerste twitterfraude, twitter(zelf-)moord, twitterverkrachting, twittermisleiding, twitterdiefstal-van-pincode en vijftigjarige mannelijke twitteraar die zich voordoet als 12-jarige vrouwelijke twitteraar. Ik voorspel dat ze allemaal de krant zullen halen. Tot de nieuwe hype zich aanmeldt.
Wat ook interessant is, althans voor filosofen, is dat twitter zich in een gemengd privaat/publiek domein afspeelt. Je weet wie je followers zijn, en kan (en dat doen sommigen dan ook) persoonlijk bedoelde opmerkingen maken binnen een als vertrouwelijk ervaren sfeer. Aan de andere kant kan de hele wereld meekijken, want je tweets kunnen gewoon via google gevonden worden. Het is daarmee het zoveelste medium waarbij persoonlijke en publieke sferen door elkaar lopen. Helemaal naar de tijdsgeest. Een chagrin voor Hannah Arendt!
Een paar weken geleden hoopte ik nog dat er een brede regering "over het midden" zou komen in Israel. Nu is Netanjahu (door Israelische vrienden die oorspronkelijk uit Lochem komen hardnekkig 'de nett'n Jahu' genoemd) toch al een tijdje opzichtig aan het flirten met die Lieberman. Het zal de situatie in het Midden-Oosten geen goed doen als hij op Buitenlandse Zaken komt te zitten. Hoewel, ondertussen zijn we wel wat gewend van het land waar ministers voor corruptie aangeklaagd worden en een president voor fraude, corruptie, sexuele intimidatie en het illegaal afluisteren van medewerkers. Terwijl iedereen het er heeft over politiek, is de politieke participatie laag. Bij de laatste verkiezingen ging maar 65% van de kiezers naar de stembus! Bovendien: het is overdreven om te zeggen dat de lijsten allemaal kwaliteit boden. Waar in Israel wel over geklaagd wordt, is dat de politici te vaak baantjesjagers zijn, meer bezig met het uitkijken naar een volgende functie in hun glanzende maatschappelijke carriere. Waar hebben we dat eerder gehoord? Juist het beschouwen van het politieke ambt als "gewoon werk" en het aanzetten tot nadenken over volgende stappen leidt tot een vermindering van de kwaliteit van het werk.
Ik voorspel dat de maatregelen door de regeringspartijen met gematigd positieve geluiden ontvangen zullen worden. Dat heeft niets te maken met de inhoud van die maatregelen maar met het proces: de insteek van de partijen is niet bekend gemaakt. We weten dus niet wat ze willen. Nu wordt er druk gedaan en gezegd dat de partijen tegenover elkaar staan. Na afloop zullen ze dus wel moeten zeggen dat ze én standvastig vast hebben gehouden aan bepaalde voorwaarden én water bij de wijn hebben moeten doen. Achteraf is dat altijd makkelijker te verklaren. Het lijkt een show.
Voor de politiek is het de dood in de pot. Niet alleen de kamer wordt buiten spel gezet: ook de politieke partijen, waarvan je toch mag verwachten en aannemen dat ze juist in deze tijd met de rest van de partij in discussie gaan over wat deze economische crisis betekent.
Dat de gesprekken zijn uitgesteld tot na dit weekend voorspelt weinig goeds: in ieder geval ontneemt dat de mogelijkheid van het congres van de PvdA om er serieus over te praten.
Juist voor de PvdA moet het duidelijk zijn waar we staan. De crisis mag niet afgewenteld worden op de meest kwetsbaren. De laagste lonen moeten gegarandeerd blijven. De kwaliteit van het onderwijs mag er niet onder leiden. Belastingen voor de hoogste salarissen weer omhoog naar 72%. Tijdelijke herinvoering van de aftrek van de rente voor consumptieve kredieten. Voor? Tegen? Laat er discussie zijn!
De site van de PvdA blijft stil. Alleen de PES-delegatie praat over de crisis; verder gaat het over Europa, onderwijsvernieuwing en -jawel- voetbal.
Het niet-benoemen van een korpschef in Zuid-Holland is een beschamende soap. Eerst leek het erop dat de kandidaat niet benoemd kon worden omdat de minister geen blanke man wenste; tijdens het vragenuurtje gisteren bleek dat er "bijkomende argumenten" waren waardoor de kandidaat, wiens naam al bekend gemaakt was, niet geschikt was voor de functie. De arme man gaat dus verder als dubbel aangeschoten wild: ten eerste omdat hij bij zijn huidige werk bekend staat als iemand die weg wil, ten tweede omdat hij bij het grotere publiek bekend is gemaakt als iemand waarbij er "argumenten" zijn om hem niet de baan van korpschef te maken.
Misschien zijn het goede argumenten, dan nog is het weinig stijlvol om dit op deze manier te doen. Het eerder genoemde argument (we willen geen extra blanke man) sluit overigens al goed aan bij wat wel vaker voorkomt: de gedachte dat leiderschap, management, vertegenwoordiging een afspiegeling moet zijn van de samenleving. Op zich een begrijpelijke wens: voor het leiderschap is het bekangrijk dat de samenleving zich erin herkent. De symbolische waarde is ook groot: door het leiderschap net zo divers te laten zijn als de samenleving wordt getoond dat het voor mensen die ondervertegenwoordigd zijn in dat leiderschap het wel degelijk ver kunnen schoppen. Het voornemen van Minister Ter Horst om meer vrouwen te benoemen, verdient dan ook alleszins steun.
Maar het moet niet doorslaan. Alser concessies gedaan worden aan de kwaliteit omdat iemands afkomst, geloof of geslacht hoger gewaardeerd wordt dan iemands kennis of vaardigheden, slaat het door. Als bij het samenstellen van lijsten niet verder gekeken wordt dan de vragen "hebben we mannetje-vrouwtje? hebben we alle regio's? hebben we een homo, een neger en een turk?" heeft dat niets meer te maken met het ontwikkelen van politiek leiderschap, maar met het maken van van sudoku-puzzels, en slaat het door. En vooral als het onmogelijk gemaakt wordt voor blanke hoogopgeleide mannen om nog een fatsoenlijke baan te vinden, slaat het door. Dat heeft meer met methoden van Pol Pot te maken dan met het wegnemen van barrieres voor carrieres.
Beter is het probleem bij de bron aan te pakken: vergroot nou de mogelijkheden voor vrouwen en andere "achtergestelden" om te studeren en vaardigheden op te doen. Dan komen de besten daarvan ook vanzelf bovendrijven.
Vanavond begint Purim, het "lotenfeest", waarmee het aftellen naar Pesach ook meteen is begonnen.Traditioneel stuurt men elkaar voor Purim etenswaar, en op facebook ben ik uitgenodigd voor een initiatief om daar prudent mee om te gaan: teveel en te luxe eten aan te veel mensen sturen is immers verspilling: je kan beter geld geven aan arme mensen. Ook een Purimverplichting. Onwillekeurig moest ik denken aan mijn tijd in studentenhuis "Sine Pro Derma" in Leiden, waar we mensen uitnodigden om ons etenswaar te sturen, om hen zo te helpen de heilige opdracht om elkaar eten te sturen te kunnen vervullen. Tegelijkertijd boden we aan om tijdens Pesach niet toegestane etensmiddelen (met name cake, koekjes, bier en whiskey) op geoorloofde wijze aan ons ter beschikking te stellen ten einde het te laten verdwijnen. Puur altruisme!
Zou het zoveelste initiatief om wethouder op hun toekomst te wijzen van hetzelfde altriusme getuigen? Er komt nu al het zoveelste rapport voorbij waarin staat dast wethouders te weinig aandacht hebben voor de baan na hun baan. Het is niet voor het laatst dat marketing in de vorm van "wetenschappelijk" onderzoek voorbij komt.
Ook in dit onderzoek wordt een aantal open deuren met de gebruikelijke platitudes ingetrapt. Solliciteren, geen wachtgeld, want dat stimuleert niet, en loopbaanbegeleiding en intervisie. Kortom: alles wat voor de hand ligt.
Een gemiste kans, want naar mijn mening legde Minister ter Horst gisteren de vinger op een veel grotere zere plek, bij Buitenhof, gisterochtend: de kwaliteit van het openbaar bestuur is in het geding. En als de openbare ambten gedegradeerd worden tot gewone baantjes voor mensen die zich laten leiden door een carriere, zal het er niet beter op worden. Risicomijdend gedrag, vooral bezig zijn met de volgende move in "careerplanning" hoort daar dus niet bij. Juist de mensen die zich vol op de openbare functie storten, ontwikkelen zich, en komen vanzelf wel weer boven drijven voor een volgende functie.
Voor een verbetering van het openbaar bestuur is het juist nodig dat mensen de functie als een volwaardige ambacht zien waar ze zich vol op kunnen storten. Waar betrokken mensen met visie zich voor geroepen blijven voelen. Een vangnet in de vorm van wachtgeld is daarbij nodig, maar meer nog een gedeeld gevoel dat we met zijn allen bezig zijn om Nederland een nóg betere plaats te maken.
Het "lot" waar Purim zijn naam aan te danken heeft doet denken aan de loterij van de carriere: je weet niet waar je terecht zal komen. Je weet wel dat als je je best doet, doet wat goed is en je hart volgt, het nooit fout kan gaan.
Gisteren de premiere bijgewoond van Così fan tutte in de Stopera. Wat een feest weer. Hij moest wat op gang komen, maar vanaf ongeveer de helft heb ik op het puntje van m'n stoel gezeten. Hoewel er nog wel eens geschamperd wordt op de Nederlandse Opera (de mening die nu in vogue is, is "er wordt teveel geld uitgegeven aan decor, en te weinig aan stemmen"), blijf ik iedere keer versteld staan van de wonderen die er op het podium worden verricht. Juist de gelaagdheid in woord, muziek, mise-en-scene, verhaal en achtergrond maken opera opera.
Het verhaal van Così fan tutte is ogenschijnlijk luchtig en simpel. Twee mannen vragen zich af of hun verloofdes trouw blijven, verkleden zich als Albanische edelmannen en proberen elkaars verloofdes voor zich te winnen. Ze slagen daarin, maar vergeven ze aan het end.
De grote aria van Fiordiligi (Virginia Tola) is het hoogtepunt van de avond. Het acteerwerk van Guglielmo en Ferrando ijzersterk. Vooral Guglielmo (gespeeld door Luca Pisaroni) die moeiteloos van een soort jonge Jan Hein Donner is een soort Elvis Presley verandert. Despina (Ingela Bohlin)is de meest sexy vrouw die de avond kent, wat flink wordt uitgebuit. Garry Magee (Don Alfonso) prachtig getypecast als een soort Godfried Bomans of andere pijprokende man uit de jaren '50. Nogal wat sexuele verwijzingen: van optische borstvergroting tot zelfbevlekking; dat laatste in een scène die te expliciet was en daarmee detoneerde.
Vooral de achtergrond intrigreert me. Wat wil de librettist vertellen? Wat is de mening van de componist? Wat wil de regisseur overbrengen? Welk verhaal wordt hier verteld? Waarvan wil men ons overtuigen?
De setting van gisteren was in de jaren '50: petticoats, braafheid, handjes-boven-de-dekens maar de belofte van sex. Kortom: het soort maatschappelijk conservatisme waar sommigen vandaag ook nog wel eens naar terug verlangen. Aan het strand, in de zomer, met een braaf feestje waar stoer gezongen en zedig gedanst wordt. Maar: met de bijpassende valse werkelijkheden, intriges, desintresse, en dubbele moraal.
En daarmee werd de uitvoering van gisteren van Così fan Tutte gevaarlijk actueel.
Jammer dat radio de nonverbale reactie van mijn discussiegenoot Henk Boes niet kan laten zien, maar gelukkig hebben we Twitter, Flickr en Mobypicture nog. Het ging erover dat de huidige crisis ons leert dat er structurele veranderingen nodig zijn in de economie. Er is een "Appél van Antwerpen" dat oproept tot die veranderingen, en dat was de aanleiding voor de discussie van vanmiddag in de uitzending bij BNR.
Nu is de grote zwakte van het Appél dat er geen concrete voorstellen genoemd worden voor verandering, en de hoogleraar die inbelde kwam niet veel verder dan te zeggen dat er meer overlegd moest worden met belangenorganisaties. Jammer, want dat er structurele fouten zitten in dit systeem wordt toch wel door heel veel mensen onderkend.
Hoewel de grote bedrijven natuurlijk duizenden aan het werk hebben geholpen zijn het toch vooral de allerrijksten die rijker geworden zijn, en nu het slecht gaat, de meest kwetsbaren die de rekening dreigen te moeten gaan betalen. De welvaart is nog steeds ongelijk verdeeld. De risico´s blijven groot. Dat zijn geen neveneffecten van kapitalisme: dat is kapitalisme.
Tegelijkertijd moeten we erkennen dat er geen alternatief is voor een gemengd kapitalistisch stelsel. Al sinds de uitvinding ervan wordt dat stelsel aangepast. De ontploffende bubble tijdens de Tulpenbollencrisis in 1637 leidde tot regulering van de termijnhandel, excessen bij kinderarbeid leidde tot het kinderwetje van Van Houten in 1874. De oliecrisis leidde tot de zoektoch naar andere vormen van energie, de discussie rond klimaatverwarming tot pogingen voor meer duurzaamheid.
Allemaal aanpassingen van het kapitalisme. Na het aanpakken van excessen als de roofbouw op mensen en op de natuur, vindt nu het aanpakken van de roofbouw op de wereldeconomie weerklank. Interbancair toezicht wordt verstevigd, de ongebreidelde speculatie wordt verder ingeperkt en de topsalarissen worden aangepakt. Iedereen gaat ervan uit dat het internationale bankverkeer ook aangepakt gaat worden.
Maar bovenal ontstaat er het bewustzijn dat ongebreideld kapitalisme ongebreidelde risico's met zich meebrengt, en de crisis zoals die waar we nu het begin van meemaken niet meer mag voorkomen. Er blijft dus hoop.
Eén van de aardige dingen van het lidmaatschap van een brede volkspartij als de PvdA is dat je nog eens ergens over kan discussieren. Het is niet onbekend dat er traditioneel verschillende meningen leven over belangrijke zaken. Recent is dat weer eens tot uiting gekomen bij de discussie over integratie. Ook over Europa liggen de meningen verdeeld. Het zijn weliswaar meestal nuanceverschillen, maar genoeg stof voor een pittig debat. Voor mij - als één van de bedenkers van de campagne "Europa, best belangrijk" natuurlijk erg grappig om te zien dat de aannames van onze campagne (de meeste mensen staan positief en geinteresseerd ten opzichte van Europa, maar de discussie wordt vooral bepaald door de extremere voor- en tegenstanders), nog steeds gelden.
We hebben het allemaal kunnen meemaken tijdens de lijsttrekkersverkiezingen, maar vooral in de meta-discussie daarover op de blogs en in de kranten. Uiteindelijk is Berman lijsttrekker geworden (gelukkig had ik hem óók op één gezet) en is er een heel redelijk verkiezingsprogramma waarin ambtie, kritiek, hoop en haalbaarheid hebben gevonden.
Helaas is de lijst voor de Europese verkiezingen minder in balans. Nogal wat "Europi's ", en bij de eerste 3 (en met de peilingen van vandaag komen we gewoon niet verder dan 3) géén nieuwe gezichten. Terwijl ik me toch kan voorstellen dat er van de fractie andere dingen worden verwacht dan de afgelopen periode. Stevigere inhoudelijke Nederlandse lobby's, en meer pogingen om in nederland meer mensen bij Europa te betrekken.
René Cuperus heeft opvattingen die meer bij het verkiezingsprogramma past dan veel van de anderen. Hij draagt die mening al jaren uit. Hij is niet bang voor het publieke debat kent de partij beter dan veel anderen. Hij hoort op een verkiesbare plaats te staan! Op 3!
Eén van de aardige dingen van het lidmaatschap van een brede volkspartij als de PvdA is dat je nog eens ergens over kan discussieren. Het is niet onbekend dat er traditioneel verschillende meningen leven over belangrijke zaken. Recent is dat weer eens tot uiting gekomen bij de discussie over integratie. Ook over Europa liggen de meningen verdeeld. Het zijn weliswaar meestal nuanceverschillen, maar genoeg stof voor een pittig debat. Voor mij - als één van de bedenkers van de campagne "
