Grote koppen weer in de Telegraaf vandaag: er zijn Engelse politici die porno en hondebrokken declareren, dus in Nederland moet er ook wel iets dergelijks aan de hand zijn. Ze kunnen niets vinden dus "ze" proberen van alles te verdoezelen. En inderdaad is er sprake van diefstal: Wouter Bos heeft een gestolen zonnebril gedeclareerd. De staatsschuld van Nederland bedraagt € 346.168.000.000.000.- en zonder die declaratie zou die schuld een stuk kleiner zijn.

Geheel indachtig de "nieuwe politiek" waar sommige websites en politieke partijen zo goed in zijn: cynisch, wantrouwend, persoonlijk en snoeihard. 

Gisteren stond in de  NRC een serieus en goed artikel over de idealen van de Partij van de Arbeid. Verbinden, verheffen, de boel bij elkaar houden. Ik kan er nog één aan toevoegen van Drees: dat wat individueel niet lukt in het collectief voor elkaar krijgen.

Het is dan ook niet gek dat de PvdA een moeizame relatie heeft met "de elite". Immers: het is altijd een elite die iets organiseert: in alle organisaties is er uiteindelijk maar een klein groepje mensen die het allemaal regelt. Zo leert ons de "ijzeren wet van de oligarchie" van Robert Michels.

Het is dan óók niet gek dat er zoveel PvdA-ers actief zijn in buurt- en wijkverenigingen, en allerhande bestuurtjes. Daar waar écht verschil gemaakt wordt. Ik vraag me af hoeveel van de mensen op wie de "nieuwe politiek" zo'n aantrekkingskracht heeft zich inzetten om de boel wat leuker en vrolijker te maken. Ik ben ze daar in ieder geval nooit tegen gekomen. Wel aan de zijlijn: schreeuwend dat de spelers, de scheidsrechter, de andere supporters en de man die het veld heeft ontworpen allemaal niet deugen.

Ik hoop dat we er met zijn allen binnenkort gewoon eens genoeg van hebben van dat gesaggerijn. Er gebeuren immers ook zo veel leuke dingen! Vanavond, bijvoorbeeld, is de premiere van Keurmerk NL in Pierrot: Nederlandse vrouwen van Marrokaanse afkomst, met gevoel voor humor. Het moet toch niet gekker worden.

Trouwens: hoe zit het met die uitnodiging?

De Christenunie wil een prijs uitreiken voor het meest hoffelijke kamerlid. Het voorstel leidde tot hilariteit en ergernis. Hilariteit op twitter, waar @lotsykarel voorspelde dat Wilders als eerste de prijs zou krijgen als hij de deur voor een allochtoon kamerlid zou openhouden. De deur naar buiten, wel te verstaan.

Het is niet de eerste prijs voor kamerleden. Er is een Thorbeckeprijs voor politieke welsprekendheid, de prijs bisexualiteit, de verlepte-plantprijs van het FNV, bijna had je de Tara Sing Varmaprijs (die is niet voor kamerleden, inderdaad, maar er naar één vernoemd, net als de Ab Harrewijnprijs). Lutz Jacobi is dit jaar uitgeroepen tot kamerlid met het groenste hart. Staf Depla tot het meest lokale kamerlid, de prinsjesdagaward, het beste adoptiekamerlid. Sinds de uitvinding van het kloofdenken doen kamerleden bovendien graag mee aan quizzes en andere spelletjes waar ze ook nog wel eens een prijs winnen, dus buiten de prijzen voor parlementair gedrag zijn er genoeg overige mogelijkheden om de prijzenkast te vullen.

Kortom: ik denk dat kamerleden alle mogelijkheid hebben te laten zien hoe goed ze het doen. Buiten dat: een prijs instellen voor iets wat uit zichzelf zou moeten spreken vind ik geen goed idee. Dan liever het met elkaar delen van wat óngewenst gedrag is. Het debatje van vanmiddag over de eigen begroting van de tweede kamer gaf een aardig voorbeeld van een lakmoestest: elk gedrag waar Femke Halsema haar zoontje van vijf op aanspreekt zou ook in de kamer tot ongewenst verklaard moeten worden.

Gisteren werd in de kamercommissie voor Wonen, Wijken en Integratie het onderwerp "sexe-gelijkheid in relatie tot integratie" behandeld, mede naar aanleiding van de kamervragen die over Theater Pierrot zijn gesteld.

Het blijft een dilemma. De Minister zei dat het weliswaar mag, maar dat het daarmee niet gewenst is.

Mij staat een samenleving voor ogen waarin mannen en vrouwen, oude en nieuwe Nederlanders gelijkwaardig zijn en gelijke kansen hebben. Waarin mensen van verschillende herkomst samen leven door elkaar te ontmoeten: in de wijk, op school en in het theater. Dit is ook de norm die is vastgelegd in de AWGB. Het aanbieden van naar sekse gescheiden zitplaatsen of voorstellingen in theaters acht ik geen doelmatige bijdrage aan het bevorderen van integratie en participatie van groepen vrouwen met een achterstandspositie. Ik vertrouw erop dat men in de culturele sector terughoudend zal zijn bij het inzetten van dergelijke maatregelen.

In het bestuur van Theater Pierrot gaan we het binnenkort over deze discussie hebben. Ik ben het met iedereen eens die zegt dat mannen en vrouwen evenveel toegang moeten hebben tot kennis, macht, inkomen en cultuur. Maar ik zie ook dat bij het aanpakken van achterstanden het soms goed is als er speciale evenementen voor vrouwen zijn. De PAVEM-trajecten werden gisteren bedoeld, maar ik moest ook denken aan de VOS-cursussen: dit waren vormingscursussen die vanaf halverwege de vorige eeuw werden gegeven aan vrouwen met weinig opleiding, met als doelen bewustwording, aankweken van zelfvertrouwen en het ontdekken van eigen mogelijkheden.

Feit is, dat veel vrouwen, als deze mogelijkheid bij Pierrot niet zou worden geboden, niet naar de voorstelling zouden gaan. Pierrot is ervoor om te stimuleren dat mensen kennis nemen van cultuur, dus hebben we positief op dit verzoek gereageerd. Het gaat om deze voorstelling. Als je met me mee wil kan je me mailen. Lijkt me gezellig.

Na het kameroverleg snel naar De Balie gegaan in Amsterdam. Mariëtte Hamer organiseert om de anderhalve maand een bijeenkomst om over een specifiek onderwerp te praten: gisteren ging het over cultuur. Interessante maar moeilijke discussie, want het onderwerp is zó breed, en heeft met zó veel aspecten te maken dat het soms alle kanten op ging. Toch een paar lijnen: iedereen vond dat het belang van cultuurparticipatie voor zich spreekt. De tragiek van cultuur is dat er vaak een vraag is om te bewijzen dat het zin of nut heeft, terwijl dat niet zo is met uitgaven voor bijvoorbeeld sport of openbare verlichting.

Een laatste onderdeel vond ik erg interessant: er werd veel gesproken over juridische en financiële mogelijkheden om cultuur te versterken. John Leerdam maakte terecht de opmerking dat het vooral de ideeën zijn die dat mogelijk moeten maken. Het is juist de taak van politici en andere mensen die maatschappelijk actief zijn om die vorm, inhoud en richting te geven. Kortom: cultuur kan niet zonder creativiteit.

Gisteren de premiere van Carmen van de Nederlandse Opera in de Stopera bijgewoond. Mensenkinderen wat prachtig. Ik word een steeds grotere fan van Marc Albrecht. Vanaf de plaatsen waar wij zitten is goed te zien welke band hij met het orkest heeft: onwillekeurig deint het orkest met hem mee. Heel wat anders dan sommige andere orkesten, waar je de musici vooral in de partijen ziet turen. Dat moet natuurlijk ook gebeuren, daar niet van, maar de manier waarop je Albrecht het orkest mee ziet (en hoort) nemen is heel bijzonder. Bij Die Frau ohne Schatten was het ook al zo genieten.

De combinatie van meisjes van de tabaksfabriek en soldaten is een spannende, maar zelden leidt het tot zulke grote drama's als bij Carmen van Bizet. Met een beroep op de vrijheid heeft ze een excuus voor promiscuiteit en andere vormen van losbandigheid en brengt ze het hoofd van die arme Don Jose op hol. Ach, die arme Don Jose! Zijn lot is met Micaëla trouwen, teruggaan naar zijn geboortestreek en aanwezig zijn bij het sterfbed van zijn moedertje. Tegelijkertijd is zijn moord op Carmen ook onafwendbaar. Het staat immers in de kaarten.  

Over welke vrijheid gaat het dan toch? De vrijheid van Carmen om te smokkelen, te zingen en losbandig te zijn? De vrijheid Jose om keuzes te maken die tot zijn ondergang leiden? De vrijheid van de toeschouwer op een eigen mening die "veel te los van hoofd genoten dienst vergeet en -helaas- het kwaad gelooft", zoals Vondel schrijft?

Het is de vrijheid van de stier. Niet voor niets speelt de stervensscene van Carmen zich af tegen de achtergrond van het stierenvechten. Gejend, getergd, bevrijd uit zijn gevangenis heeft de stier de vrijheid om de picadores, banderilleros, matador en toreador te lijf te gaan met al zijn kracht en passie. Maar het is een onwinbare strijd. De onafwendbare dood volgt er immers op. La hora de verdad!

Ah, ma Carmen! Ma Carmen adorée!

NB: op het eind werd de koordirigent overgeslagen bij de bloemen. Misschien kan dat gecorrigeerd worden?

"Het komt allemaal goed" roept "een kiezer" aan het einde van bovenstaand filmpje naar Wouter Bos. Ik ben dat wel met deze kiezer eens. Het kan echter nog wel even duren. We moeten eerst "los komen" van het regentendom, volgens sommigen. Ik denk dat we vooral los moeten komen van de discussie daarover. Het begint er zo langzamerhand op te lijken dat de slechte uitkomsten van deze verkiezingen vooral aanleiding zijn voor sloten opmerkingen als "ik heb het altijd wel geweten" en X, Y en Z zijn voorbeelden van onze partij waar we niet trots op zijn. Apenkool natuurlijk: je wil niet een partij hebben waar je bang moet zijn om in de pas te lopen. Diversiteit is onze eenheid.

Logischerwijs klopt het ook al niet om de schuld bij "de regenten" neer te leggen; als we a) eerder geleid werden door allemaal regenten en b) eerder meer zetels hadden, volgt daaruit dat we meer zetels hadden toen we door allemaal regenten geleid werden.

Plasterk verbaast zich erover dat in de wijken waar vroeger de mensen PvdA stemden, men dat nu niet doet. Op zich is dat niet zo verwonderlijk. De samenstelling van die wijken is immers veranderd. Een groot gedeelte van de achterban uit die wijken is er de afgelopen jaren uit weggetrokken, en moet je nu in de vinex zoeken. Ook opmerkelijk is de opmerking van Plasterk dat we na de oorlog alleen maar Drees, Den Uyl, Kok en Bos als partijleider hadden. Om te beginnen is het een nieuw fenomeen, en is dus eigenlijk alleen Bos partijleider, maar als je kijkt naar de trekkers hadden we ook nog Anne Vondeling, Jaap Burger en Ad Melkert.

Wat zou er toch links zijn aan Harry Borghouts? Ik heb hem van nabij meegemaakt bij het organiseren van de Hollandmaand ter gelegenheid van het ambtsjubileum van de Koningin. Ik heb me toen al over een paar dingen verbaasd. Om te beginnen het uitnodigingenbeleid: ik had geen zin om een bijeenkomst te helpen organiseren voor dezelfde 500 bestuurders die je bij alle borrels tegenkomt: het bestuurdersgrauw. Helaas: het is niet gelukt om toen juist voor vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties een feestje te bouwen. Een tweede ding was dat ik me toch goed kan herinneren dat Borghouts tijdens de finale van de quiz die we in het kader van de Hollandmaand verzonnen hadden deze CdK zichzelf introduceerde als een bestuurder met een democratisch mandaat. Immers: hij is door de Staten verkozen.

Een vreemde actie, en nog vreemder in het licht van de actie van vandaag: het college neemt collectieve verantwoordelijkheid, en biedt zijn ontslag aan, op deze CdK na. Schande. Hij onttrekt zich daarmee volstrekt aan zijn verantwoordelijkheid. Immers: die gaat niet alleen op in goeie, maar ook in slechte tijden.

"Links" staat voor "oog hebben voor de noden van de maatschappij". Laat Borghouts nou maar eens uitleggen welk doel gebaat is bij zijn aanblijven!

In april van dit jaar deed de voorzitter van de afdeling Den Haag van de PvdA een oproep voor academici in de partij om zoch zo veel mogelijk koest te houden. Er zijn er té veel. Geen heel slimme actie, lijkt me, want het kringetje van actieve PvdA-ers wordt maar kleiner en kleiner, en ik denk dat je blij moet zijn met iedereen die wat voor de partij wil doen, ook al hebben ze zich in de ogen van die voorzitter gediskwalificeerd door een academische opleiding te volgen.

Vandaag schijnt de minister van OC&W, Ronald Plasterk iets dergelijks gezegd te hebben. Op teletekst lees ik:

Minister Plasterk van OC&W vindt dat de PvdA te elitair is geworden.Volgens  hem is de partij het contact met de achterban in veel wijken kwijtgeraakt.  Een groot deel van het PvdA-partijkader  bestaat nu uit hoogopgeleide mensen die niet meer weten wat er leeft,zegt de minister in een interview in het AD.  Het wordt tijd dat we weer luisteren naar de mensen in wijken waar vroeger  80 procent PvdA stemde", zegt Plasterk.

Een definitie van domheid schijnt te zijn iedere keer hetzelfde te doen en telkens een andere uitkomst te verwachten. Sinds de introductie van het "kloofdenken", zo midden jaren '90, is er steeds meer "geluisterd". Voor het contact met de achterban zag je politici steeds vaker opduiken in spelletjesprogramma´s en de dames en heren van de communicatie-afdelingen deden erg hun best om te laten zien hoe "gewoon" de politici toch waren. Het heeft het gezag van het politieke ambacht geen goed gedaan.

De verbinding tussen "hoogopgeleid" en "niet weten wat er leeft" is snel en makkelijk. Welke geheimen kennen de oude wijken dan die nog niet in de krant hebben gestaan? 

Ik vrees dat de gemiddelde inwoner van Nederland tabak heeft van de zoveelste bestuurder die begrijpend en geinteresseerd knikt terwijl hij naast een wipkip poseert. Immers: bestuurders moeten niet luisteren: ze moeten laten zien dat ze geluisterd hébben.

Behalve dat het "luisteren" dus vaak een futiele exercitie is, kleeft er nog een groot gevaar aan: het kan leiden tot een "u-vraagt-wij-draaien"-democratie. Dat leidt alleen maar tot teleurstellingen: als je wél draait, en er zijn mensen tegen dat wat je doet, zeggen zij dat je nietnaar hén geluisterd hebt, en als je niet draait, zeggen de mensen waar je naartoe bent gegaan om te "luisteren" dat je niet naar hen geluisterd hebt.

Veel mensen hebben er heus wel begrip voor dat dingen langzaam veranderen. Mensen weten ook wel dat "de politiek" heus niet op alles wat mis is een antwoord heeft. De taak van politici en bestuurders is richting en duiding te geven. Vertellen waarom  bepaalde dingen moeten gebeuren. Visie tonen. En lef. De "intellectuelen" beschuldigen van "niet luisteren" en de PvdA het onderwerpvan discussie maken is een voorspelbare manier van nog steeds geen uitspraak durven doen over wat er nu in de maatschappij moet veranderen.

Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af en toe nog wel eens af naar Feijenoord. De deelgemeente kwam wel even heel dichtbij toen de ING in het nieuws kwam met het bericht dat huizen in bepaalde wijken in Rotterdam niet verzekerd zouden kunnen worden. Verder was ik natuurlijk blij verrast door de voortgang op het dossier "ijzeren robbie", het beeld dat op Katendrecht moet verrijzen. Ik heb me er voor ingezet, en het ziet ernaar uit dat het er toch echt gaat komen. Belangrijk, want Rotterdam heeft nog steeds geen monument voor de mannen die die stad groot hebben gemaakt.

Af en toe hoor ik ook nog wel eens wat van mijn oude vrienden van de Tuigcommissie. Ze wezen me op bovenstaand filmpje over Joany Muskiet. De moeder van H.E.L.D.E.R.H.E.I.D. Gigantisch dat Breyten nu nog dagelijks zo'n impact heeft.

Volgens Geert Corstens, de President van de Hoge Raad, lijken politici zich soms niet te beseffen dat de rechterlijke macht de derde macht is in ons staatsbestel, niet onder- maar nevengeschikt aan de wetgevende en uitvoerende macht. Politici moeten rechters respecteren en dat respect ook uitdragen. 

Op zich is het een terechte constatering dat binnen de Trias Politica zoals die in Nederland wordt gehanteerd de rechterlijke en wetgevende macht van elkaar gescheiden zijn, en behoren te zijn. Maar wat betekent dat? Dat betekent dat een uitspraak van de rechter niet door de wetgever of uitvoerder teruggedraaid kan worden. Niet dat je geen mening mag hebben!

Van politici wordt meer verwacht dan dat ze alleen maar budgetrecht hebben, wetgever zijn en de overheid controleren. Het feit dat dat hun core business is, ontslaat ze niet van de mogelijkheid, nee: de verplichting, om deel te nemen aan het maatschappelijk debat. Aangezien de activiteiten van de rechterlijke macht ook een onderdeel uitmaken van dat maatschappelijke debat, is het niet gek dat politici erover meepraten. Er moet echter wel aan twee voorwaarden voldaan worden: het werk van de rechter mag erdoor niet met dwang beinvloed worden, en dat debat moet met respect gevoerd worden. Dat maakt het voor sommige partijen natuurlijk erg moeilijk.

A propos debat: is Wilders eigenlijk al ingegaan op de uitnodiging van Bos? Nee. Thought so.