Een paar weken geleden schreef ik een blogje over de onvrede die ik had met de interne discussie binnen de PvdA. Die blog werd door een aantal mensen misbegrepen (men dacht dat ik mijn lidmaatschap van de PvdA had opgezegd), maar ik kreeg veel reacties van mensen die hetzelfde onbehagen voelden bij de interne discussies. Zo veel, dat het me leuk leek om er een aparte site van te maken.

Die site is zojuist live gegaan: wijdoennietmeermee.nl. Het is een site die bedoeld is voor die PvdA-ers die ook tabak hebben van het geneuzel en zich ook niet meer met het interne geneuzel bezig willen houden (althans, niet via de pers ) maar zich vooral willen richten op het politieke werk. Geen hoogstaande ideeën dus, nee, juist niet, maar een poging om de discussie weer een wat andere kant op te krijgen.

De bijdragen worden gemodereerd (door mij), dus oproepen om op de PVV te stemmen (er zijn er tot nu toe een stuk of 5 binnengekomen) worden niet geplaatst.

Ik moet trouwens gaan uitkijken, want www.retecool.com heeft er een wedstrijd van gemaakt: welke niet terzake doende opmerking wordt nog geplaatst?

update: Zie Trouw van 22/7. of hier.

update II HP heeft een wat cynischer stukje.

update III en op 24 juli een stuk in De Pers.

Een vriend van me is na jarenlang verblijf in de Verenigde Staten aan het her-inburgeren in Nederland. Interessant wat hem opvalt: bij de trein mensen stappen mensen ín voordat iedereen uitgestapt is, skateboardterroristjes, moslims die weglopen van de PvdA, in plaats van mét de PvdA en de vraag of je bij de herinburgeringscursus wel of niet een oortje in mag, of moet je dan bij de sekse-apartheidscursus?

Hilarisch vaak, maar soms ook verdrietig, mij valt vooral het toegenomen schofterige gedrag van mensen als ze er niet op aangesproken kunnen worden. Op Internet, in "de politiek" en in het verkeer: snoeihard, persoonlijk, cynisch en wantrouwend schijnen de nieuwe Nederlandse omgangsvormen te worden.

Gelukkig zijn er ook andere geluiden. Afgelopen weekend was ik weer eens in Hillesluis, waar ik was uitgenodigd voor het traditionele buren-eten. Cor, Ger, Anja, Diana, Niko en al die andere vrijwilligers elkaar weer zo gek gekregen om lekker te koken en met elkaar in het zonnetje te eten. Turks, Marrokaans, Pakistaans, Surinaams was er in ieder geval, en als toetje vlaflip en een wafel met jam. Zonder dit soort initiatieven zou je denken dat er helemaal geen hoop meer is, en dat we er alleen maar zijn om elkaar af te bekken. Bravo, Donkerslootstraat! Volgend jaar kom ik weer!

Op de site van het OM lees ik dat aan mensen die zich schuldig maken aan discriminatie alternatieve straffen uitgedeeld worden als het bezoeken van het Anne Frankhuis. De Haagse officier Wouter Bos vraagt zoch af: "Proppen prikken en graffiti schrobben passen bij het delict vernieling, en een agressiecursus bij geweld. Maar wat sluit aan bij discriminatie?". Een bezoek aan het Anne Frankhuis dus.

Onwillekeurig moest ik denken aan hoe eens in de Deelgemeente Feijenoord een Rotterdamse topambtenaar (in zijn hoedanigheid van privé -persoon) kwam inspreken en daarbij de deelgemeente betichtte van het gebruiken van Nacht und Nebel-technieken. Ik stelde dat niet bijzonder op prijs, en de man gebruikte de door mij aangeboden mogelijkheid om om zijn woorden terug te nemen niet. Ik heb toen voorgesteld elkaar alleen nog te spreken nadat we samen naar Auschwitz, Natweiler of Gross-Rosen waren geweest, zodat ik hem het verschil kon laten zien tussen dat wat daar gebeurde en het verkeerd plaatsen van een stoeprand. We hebben elkaar niet meer gesproken.

Maar inderdaad: een bezoek aan het Anne Frankhuis is leerzaam. Het blijft een indrukwekkende plek. Maar toch heb ik mijn twijfels bij een bezoek daar brengen als straf. Ik vrees dat de jonge overtreders er niet automatisch zó door gegrepen worden dat ze hun mening veranderen. Sterker nog: ze zouden wel eens het Anne Frankhuis kunnen zien als een strafinrichting.

Dat kan niet de bedoeling zijn. Ik denk zeker dat ze -net als iedereen- zich zouden moeten verdiepen in de Tweede Wereldoorlog. Naast een gewone straf. Want het oproepen tot geweld, hoezeer het ook gebeurt door minderjarigen, en hoezeer het ook gericht is op één specifieke bevolkingsgroep, moet ook "gewoon" bestraft worden.

Als nieuw werknemer van het Verbond van Verzekeraars moet ik inburgeren in de organisatie. Kennis nemen van procedures en mores. Van het bijhouden van agenda's en waar men zit tijdens de lunch tot hoe men zich kleedt als men met een kamerlid spreekt: over alles is al eens nagedacht en over alles is een mening. Dat is wennen. Tegelijkertijd is het voor de organisatie natuurlijk ook wennen dat er een oud-bestuurder van de Deelgemeente Feijenoord rondloopt, die zich soms per motor vervoert en af en toe een hemd draagt waar zijn dochters zich voor schamen.

Kortom: het inburgeringstraject verloopt tweezijdig. En, zoals dat altijd gaat, vergt dat van twee kanten aanpassingen.

Toevalligerwijs is het inburgeren van immigranten ook weer nieuws. Onder druk van de kamer, en onder meer naar aanleiding van kamervragen die over Theater Pierrot (waar ik nog steeds voorzitter van ben) zijn gesteld, wil Minister van der Laan dat wethouder Spit stopt met het aanbieden van gescheiden inburgeringstrajecten voor mannen en vrouwen.

Het verschil tussen hoe landelijke en lokale politici naar Integratie kijken. Uit een onderzoek van de Wiardi Beckman Stichting (het wetenschappelijk instituut van de PvdA) bleek al eerder dat landelijke politici veel strikter en misschien wel principieler kijken naar integratie. Lokale politici kijken vooral pragmatisch: wat levert het nu op.

Mijn lokale ervaringen verloochenen zich niet. Net zo goed als ik er geen probleem mee heb om een theatervoorstelling te reserveren voor vrouwen, heb ik geen probleem met vrouwenhuiskamers, gescheiden fiets- en zwemlessen of gescheiden inburgeringstrajecten. Het gaat erom dat vrouwen het theater bezoeken, elkaars problemen met elkaar delen, leren zwemmen of fietsen en Nederlands leren.

Het zijn de lokale politici die er verantwoordelijk voor zijn, en het is niet goed dat de landelijke politici nu de lokalen gaan vertellen wat ze moeten doen, of hoe.

Zoals wel vaker is het commentaar onder het artikel in de Telegraaf interessant: nogal wat mensen spreken zich uit tégen inburgeringscursussen. En dat terwijl deze cursussen nu juist aangeboden zijn naar aanleiding van geluiden die vaak van dezelfde mensen kwamen.

Het blijven dezelfde barensweeën van een nieuwe samenleving.

De afgelopen tien jaar gingen wij iedere zondagmiddag Joods zwemmen. De afgelopen tien jaar maakte ik dezelfde grap als mensen me vroegen wat "Joods zwemmen" inhield: "de kinderen splijten het pierebadje en de grote mensen lopen over het diepe". Tot gisteren, want gisteren was de laatste keer Maccabi zwemmen. Een Joodse traditie van bijna zestig jaar komt daarmee ten einde. Met een aantal Joodse families werd al die jaren eerst in Wassenaar en later in Leidschendam een zwembad afgehuurd en zwemles gegeven. Hoeveel kinderen hebben er hun diploma niet gehaald? Wij hebben er 5 (ABC en AB) aan te danken.

Maar zoals op zoveel andere plekken slaat ook hier het terugtredend maatschappelijk middenveld toe. Steeds minder mensen kwamen zwemmen, steeds minder mensen wilden het organiseren, steeds minder... steeds minder.

En toen hield het op.

Erg jammer, want behalve een sportieve ervaring was het ook een sociale.

Vandaag leverde de commissie onder leiding van Sharon Dijksma een brief af aan de leden waarin werd opgesomd wat fout is gegaan tijdens de verkiezingscampagne voor de Europese campagne, en een aantal voorstellen voor verbetering. Ondertussen ken ik de rapporten van de PvdA wel. Ik loop ondertussen té lang mee in de partij om nog te hopen dat we er  nog wat van leren. Iedere keer hetzelfde: dit is fout gegaan, dat kon beter, en een aantal voorstellen voor verbetering waarvan meestal alleen die voorstellen die iets veranderen aan (interne) regels het halen: de belangrijkste voorstellen (opletten, rekening houden met elkaar, kennis delen in plaats van voor jezelf houden, mensen erbij proberen te betrekken in plaats van ze af te stoten) niet opgevolgd worden, de goede voornemens ten spijt.

Ondertussen maak ik me dan ook grote zorgen. Steeds meer mensen, ook mensen die ik ken als actieve partijgenoot, haken af. Gewoon omdat ze geen zin meer hebben. Sommigen omdat ze het gevoel hebben dat zie niet door de partij serieus genomen worden, sommigen omdat ze vinden dat ze linkser of rechtser geworden zijn, sommigen omdat ze geen vertrouwen hebben in het leiderschap van Bos, Hamer en Ploumen.

En inderdaad: wie dit soort filmpjes als voorgeschoteld krijgt als serieus verkiezingsmateriaal moet kanweinig anders concluderen. En wie ze maakt en denkt dat 'ie serieus verkiezingsmateriaal heeft geproduceerd met maar eens een stage volgen bij een fatsoenlijk campagnebureau.

Ook de commissie Dijkstra zoekt het weer in de structuur, terwijl het vooral de cultuur is die moet veranderen. We moeten heil verwachten van primaries (als ik het goed begrijp mag iedereen straks bepalen wie lijsttrekker wordt: een uitholling van het lidmaatschap) en lijsttrekkers die met hun programma verkozen worden (waardoor discussies tussen leden onderling over programma's nog nuttelozer worden), en een campagneleider met meer mandaat. Ik geloof er geen letter van. Het is allemaal mensenwerk, en uiteindelijk gaat het om de mensen, hun handelen en hun boodschap.

Ik doe er dan ook niet meer aan mee. Die discussies over wie wat waar fouten maakt, wat wie waar moet verbeteren en hoe dat dan moet. Het gelazer en gedoe en gekat en geschimp en gezelfkastijd.

Ik ben in 1991 lid geworden van de PvdA omdat ik vind dat de overheid moet ingrijpen waar mensen het niet zelf kunnen, van een partij die vindt dat mensen gelijke toegang moeten hebben tot macht, kennis en inkomen, een partij die wil verbinden en verheffen, en een partij die vol zit met mensen die zich dagelijks, als lid, bestuurder, wethouder, arbeider, moeder, leraar, ambtenaar, politicus, werkloze, vrijwilliger inzetten om dat allemaal te helpen bereiken. Begeerte heeft ons aangeraakt!

Die partij! Die partij! Die partij bestaat nog steeds,en daar blijf ik bij! Vooral als er meer mensen ook niet meer meedoen, en wél verder gaan met waarvoor we er zijn: misstanden signaleren, ideeën bespreken, actie ondernemen en zo dingen veranderen. Verantwoordelijkheid dragen! Aan de slag! Kom op nou! Precies zoals Paul Tang zegt!