Er zijn allerlei redenen te bedenken waarom uitgeprocedeerde asielzoekers het land uitmoeten. Er zijn allerlei wetten waar we ons aan moeten houden. Maar een fatsoenlijk land zet geen kinderen uit. Hevien hoort hier. Punt uit. Teken de petitie en kom in aktie.
Als geinteresseerde Nederlander (en omdat ik het beroepshalve ook wel wil weten), zoek ik stad en land af naar meer informatie over de 20 commissies die ingesteld worden om bezuinigingsvoorstellen te doen. Tijdens de Algemene Beschouwingen zei de Minister-President dat hij de taakopdrachten naar de kamer zou sturen, nadat ze de volgende dag in de ministerraad definitief werden vastgesteld. Dan Postbus 51 maar eens gebeld. Ik kreeg zowaar een reactie:
Geachte heer Baruch,
Hieronder volgt een reactie op uw telefonische vraag om een overzicht van de twintig commissies waarover is gesproken op Prinsjesdag die onderzoek gaan doen naar bezuinigingsmaatregelen.
Omdat deze commissies nog ingesteld moeten worden, is er op dit moment nog geen overzicht beschikbaar. U kunt het beste de website www.regering.nl in de gaten houden voor nadere informatie over dit onderwerp.
Wij vertrouwen erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
Met vriendelijke groet,
S... P....
Publieksvoorlichter Postbus 51 Informatiedienst
Nou, afwachten dan maar.
Vanochtend ben ik bijna van mn sokken gereden door één van de auto's die de laatste tijd Den Haag steeds meer onveilig maken: een donkere auto met zwaailichten (en soms sirene's) waar gevaarlijk uitziende mannen in zonnebrillen inzitten, en die met een noodgang rondcrossen. Ik bracht mijn zoon naar de creche, en zij reden aan de linkerkant van de weg op de Mauritskade door rood. Lekker crossen. Lekker stoer doen.
Wat voor auto's het zijn weet ik niet. Het ziet er serieus uit. Ik kom nog uit de tijd dat er werd geleerd dat je voorrang moest geven aan herkenbare nooddiensten met licht- en geluidssignalen, maar ik heb nooit pontificaal voor zo'n auto durven springen om ze aan te houden en te roepen "vertel me eerst maar eens wie u bent en waarom u zo'n haast heeft, jongeman!".
Het zal allemaal met het nieuwe veiligheidsbesef te maken hebben. Net als de camera's, poortjes, ondervragingen, buffers, x-ray's en metaaldetectoren. Het is natuurlijk ook een industrie die draaiend gehouden moet worden.
Binnenkort moet ik voor een paar dagen naar Israel, het land dat zijn veiligheidsbesef als excuus voor een stuitend gebrek aan manieren gebruikt: de ondervragingen ("what for you go to Israel, do you have wis you any kind or bomb or exploding materials? do you know why I'm asking zis question?"), het machtsvertoon, de wachtrijen.
En is het effectief? Al eerder schreef ik over het feit dat als er écht wat aan de hand is, mensen niet weten hoe ze het communicatiesysteem C2000 moeten gebruiken, en of de rampenplannen en risicocommunicatie op orde zijn. Wat Nederland betreft heb ik daar mijn twijfels over. Zijn we écht voorbereid of hebben we goed aan cosmetica gedaan?
En levert het een groter gevoel van veiligheuid op? Wat leveren de hekken, het machtsvertoon van agressief rijdende overheidsdiensten en de camera's nu daadwerkelijk op? Een groter gevoel van vertrouwen of alleen maar een bevestiging van dat er dreiging is?
In de jaren '70 was ik fan van de band The Ex. Om de één of andere manier ken ik nog steeds bijna al hun teksten uit mijn hoofd. Eén van de zinnen waar ik aan moet denken is: Securicors sell illusions, you don't buy safety but fear.
Vanochtend was ik bij het miljoenenontbijt dat VNO-NCW, Randstad, Deloitte, de ING en de Gemeente Den Haag organiseerden. Ondanks dat Randstad één van de organiserende partijen was, was er onvoldoende personeel om koffie in te schenken of de jassen aan te nemen, dus het was wat chaotisch allemaal (en ik ben met honger en maar een half kopje koffie op er een paar uur later weer vertrokken), maar wel gezellig en zinnig. Onder leiding van Jeroen Smit was er een discussie tussen Bernard Wientjes, Mei Li Vos, Stef Blok en Carien van Gennip over zaken die het bedrijfsleven en de overheid raken, natuurlijk allemaal binnen het kader van de kredietkrisis, en met als aanleiding de miljoenennota. Zoals te verwachten was, werden de zegeningen van het bedrijfsleven geroemd. Er gingen stemmen op voor meer overheidssteun aan het bedrijfsleven, en werd er zelfs een voorstel gedaan om bij elk van de 20 commissies die het overheidsbeleid moeten gaan scannen op mogelijke bezuinigingen een échte ondernemer erbij te zetten. Sterk vond ik de opmerking van Wientjes dat ondernemers niet bang zijn (daar zijn ze ondernemers voor), maar wel verwachten (en terecht, volgens mij) dat een overheid visie uitstraalt en de motor van de economie ondersteunt. De betrokkenheid van het bedrijfsleven bij overheidsbeleid, moet, zoals je dat bij maatschappelijke actoren kan verwachten, vergroot!
Maar toen ik dit allemaal hoorde, en op me in liet werken en de zaal eens rondkeek, viel het me op dat 10% van de aanwezigen van vrouw was, en 0% van allochtone komaf.
Voor bedrijven die zó midden in de maatschappij staan, ligt daar wel, op zijn zachtst gezegd, een uitdaging.
Vandaag de nationale parlementaire ontmoetingsdagen gevierd als beginnetje van de nationale parlementaire hangdagen: de borrels en bijeenkomsten rondom de aanbieding van de miljoenennota en de daarop volgende algemene politieke beschouwingen. Ieder jaar weer een fascinerend ritueel waarbij actie en lethargie elkaar afwisselen. Aan de ene kant heb je de reacties op de begroting die soms voorspelbaar zijn maar waar soms veel mensen van alles in willen veranderen en proberen daar draagvlak voor te krijgen een gezoem van jewelste; aan de andere kant een wat verveelde uitstraling van de kamer omdat er natuurlijk heel veel gezegd wordt waar je niets mee te maken hebt. Biedt ruim kans om eens lekker met elkaar te zwetsen.
Als aftrap vandaag dus de verschillende prinsjesdagbijeenkomsten en -borrels: de beroemdste -in populariteit wedijverend met de jaarlijkse parlementaire barbecue-: de VNO-NCW-borrel. Het was er erg gezellig. Kamerleden, het bedrijfsleven en heel veel oude en nieuwe bekenden. Ik moet bekennen dat ik toch wat chagrijnig thuis kwam: een partijgenote was erg boos op me om iets wat ik een jaar of 4 geleden tegen haar had gezegd en ze had alle moed gevonden om me eens fijn uit te doeken te doen wat er volgens haar allemaal mis met me was. Informatie waar ik niet veel mee kon; ik kon me haar niet herinneren, noch wat ik tegen haar gezegd had, maar dat zal wel onderdeel zijn van de pathologie.
En dat terwijl er donderdag een boek uitkomt waar ik in voorkom, en waar ik ook al gemengde reacties op krijg. Jutta Chorus verbleef anderhalf jaar in de Afrikaanderwijk, juist toen ik er bestuurder was, en beschreef wat er gebeurde in het boek Afri. Ik heb het boek nog niet gelezen (het wordt donderdag pas gepresenteerd), maar van mensen die dat wel hebben gedaan hoor ik verschillende verhalen: het hoofdstuk waar ik in voorkom draagt de titel Fuck You en het gaat onder andere over kipshoarma en het feit dat ik te dik ben. Volgens sommigen kom ik oprecht en kwetsbaar over, maar anderen menen er een arrogante dweper met de groten der aarde in te herkennen, en wijzen daar weer op. Och, denk ik dan, je moet niet alles geloven wat ze over je zeggen.
Politiek is mensenwerk. Mensen hebben hun eigenaardigheden en maken fouten. De meeste mensen die politiek bedrijven zijn gedreven, betrokken en geloven dat ze wat kunnen bijdragen en verbeteren en veranderen. Het is zo verschrikkelijk makkelijk om elkaar de maat te nemen en elkaars integriteit te betwijfelen of zelfs te ontkennen. Tegelijkertijd sloopt dat iedere motivatie en kan het mensen bang maken om als mens politiek te maken, risico´s te nemen, iets te durven of oorspronkelijk te zijn.
Politiek moet gaan over dingen bereiken, maar ook over het beste in elkaar naar boven halen om het beste in de politiek naar boven te halen. Politici en zij die in de buurt van de politiek er een bijdrage aan moeten leveren moeten daarom alleen al ophouden met het uitdelen van zwarte Pieten en het zoeken naar zondebokken.
Daarom zijn die borrels en zwets- en hangdagen ook zo prettig: politici worden er weer mens van.
In de nieuwe zalen van het Conservatorium van Amsterdam aan de Oosterdokskade keren de winnaars van de Internationale Joodse Muziekconcours van 2008 op 23 t/m 25 oktober 2009 terug voor een weekend vol muziek.
De ensembles die te gast zijn, zullen veel verschillende concerten en workshops geven: hip-hop & reggae voor kids, Jiddisch Lied, sefardische muziek, klezmer- & balkanmuziek, close harmony en klassiek.
Het gratis Open Podium biedt amateurensembles en -solisten de kans de bühne te veroveren. Tijdens een bruisende Joodse Culturele Markt kunnen bezoekers tussen boeken, cd’s en bladmuziek snuffelen, natuurlijk is er eten en er staan stands van Joodse (cultuur-) organisaties, ten slotte is er een jamsessie voor en door alle aanwezigen samen met de swingende Britse groep She’koyokh.
Meer informatie: http://www.ijmf.org/
Alweer blijkt een schakel in de keten van aanpak bij rampen niet goed te werken: de onderlinge communicatie tussen hulpverleners via het C2000 systeem laat zó veel te wensen over dat de minister van BZK een onderzoek heeft aangekondigd. Zowel bij de aanslag in Apeldoorn als bij de rellen in Hoek van Holland bleek dat de onderlinge communicatie te wensen overliet.
Ik neem aan dat er aan de hand van de uitkomsten van dit onderzoek nieuwe richtlijnen voor het gebruik van het C2000-netwerk komen. Het netwerk is een grote verbetering ten opzichte van het oude systeem, maar nu moet er nog op zo'n manier mee gewerkt worden dat het ... werkt.
Ik hoop dat ook aan andere problemen bij risico- en rampencommunicatie wat gedaan wordt. Sinds 2002 worden de gemeentelijke rampenplannen beter gecontroleerd door de provincie, maar er zijn nog steeds problemen. Ik noem er twee:
- voor zover ik weet is de dekking van de rampenzenders nog niet goed geregeld; in delen van Zuid-Holland zijn rampenzenders niet (goed) te horen; vier jaar geleden ging dat om het gebied ten westen van de A44 en het "verre oosten" van de provincie, zeg maar het gebied rond de N210.
- als mensen de sirenes horen weten mensen op zich wat ze moeten doen: ga naar huis, sluit ramen en deuren en zet de radio aan. Een probleem is dat veel mensen geen radio hebben die op batterijen werkt (wat bij stroomuitval een probleem kan zijn), maar erger is dat mensen niet weten of ze direct naar huis moeten gaan, of eerst de kinderen op moeten halen van de creche. Dit bleek bij het ongeluk met de VOPAK in 2002.
In Vlaardingen krijgen mensen nu extra informatie over hoe ze zich moeten gedragen bij ongelukken. Maar als het bij de professionals al slecht gesteld is, zou een beetje extra aandacht bij de anderen geen overbodige luxe zijn.
Het wonder van opera is de gelaagdheid ervan: in het goede geval zit er van alles in: een verhaal, psychologie, misschien wat geschiedenis, hopelijk sex, vaak politiek, in ieder geval zang, muziek, mise-en-scene en en-place, een decor, techniek, een orkest, de zaal en het publiek, en mét en over elkaar, krijg je opera.
Als je van opera houdt, doe je jezelf tekort door niet naar La Juive van Fromenthal Halevy te gaan, die vanavond opende in de Stopera. Een knaller aan het begin van het seizoen. Vorig jaar werd ook al zo fraai geopend: met één van mijn favorieten: Die Frau ohne Schatten
La Juive is een zogenaamde "grand opera", en inderdaad is alles "grand" aan de uitvoering zoals die in Amsterdam werd neergezet. Het oppervlakkige verhaal is simpel: zoals zo vaak wordt iemand verliefd op het verkeerde meisje. De achtergrond (en de basis voor het diepere verhaal) waartegen dit gebeurt is de periode van het Concilie van Constance: aan het begin van de 15e eeuw. Een tijd van extreme politieke standpunten. Interessant is dat het stuk geschreven en opgevoerd is tegen het midden van de 19e eeuw. Een tijd van extreme politieke standpunten. Het stuk werd in 1936 in Duitsland verboden (Een tijd van extreme politieke standpunten) en komt enorm aktueel over, en ik vraag me af waarom. Nee, echt.
Een man voedt een vrouw op die denkt dat ze z'n dochter is, maar dat niet is. Zij is verliefd op iemand die doet alsof ie iemand anders is. De échte vader werkt mee aan haar veroordeling tot de doodstraf. Ze hadden er ook om kunnen lachen en met elkaar een borrel kunnen drinken en elkaar hun eigenaardigheden kunnen gunnen. Maar dat deden ze niet. Iedereen heeft gelijk, en is koppig. En helpt zo de boel naar de verdoemenis.
Maar wat een opvoering! Technisch zit het stuk helemaal fantastisch in elkaar. Lees de recensies maar in de krant, vanaf morgen. Maar je las het als eerste hier. En ach, er zal vast ook wel wat kritiek zijn, hier en daar (de laagste noten die nét niet mooi genoeg gehaald werden), maar écht. Je doet je zelf een groot plezier door dit te gaan zien.
Wat is Pierre Audi toch een held.
En wat is opera toch een wonder. Zeker als het zo aangepakt is als La Juive van Halevy in de Stopera.
Eindelijk: de A4 tussen Delft en Schiedam wordt nu écht aangelegd. Ministers Eurlings en Cramer maakten het vandaag bekend. Hiermee komt dan (echt, nu?) een einde aan een discussie die 46 jaar heeft geduurd.
De 7 kilometer wordt gedeeltelijk gedeeltelijk gedeeltelijk helemaal verdiept en er komt een tunnel. De weg is dan niet zichtbaar vanaf de zijkant, en er zal minder geluidsoverlast zijn. Begin 2011 wordt begonnen met de aanleg, en als alles volgens planning verloopt wordt de weg in 2015 geopend.
In Zuid-Holland is flink gedebatteerd over de weg. Voor mij was het één van de eerste kennismakingen met de Provincie, omdat, toen ik als Statenlid begon, het Plan Norder volop in de belangstelling stond: de zogenaamde IODS (Integrale Oplossing tussen Delft en Schiedam).
Gedeputeerde Martin van Engelshoven-Huls is terecht erg blij. Ik geloof dat er zo´n 25 overheden en andere belangrijke partijen aan tafel zaten, en er is jaren ingesproken, overlegd, getorpedeerd en geprocedeerd. In ieder geval: Stadsgewest Haaglanden, Gemeente Delft, Gemeente Maassluis, Gemeente Schiedam, Gemeente Midden-Delfland, Gemeente Vlaardingen, Gemeente Lansingerland, Gemeente Pijnacker-Nootdorp, Gemeente Rijswijk, Gemeente Den Haag, Gemeente Rotterdam, Stadsregio Rotterdam, Deelgemeente Overschie, VNO-NCW West, Rijkswaterstaat, Natuurmonumenten, Milieufederatie Zuid-Holland, Hoogheemraadschap van Delfland, LTO Noord, ANWB, Recreatieschap Midden-Delfland, Woonplus Schiedam, Provincie Zuid-Holland. Daarnaast natuurlijk alle briefschrijvers, journalisten, klagers, "vutters-met-pc's", activisten, buurtbewoners, insprekers, betrokkenen, volksvertegenwoordigers, politici die je maar kan bedenken.
Van alle varianten die er besproken zijn, is deze variant, met een budget van € 880 miljoen zeker niet de goedkoopste. Maar er wordt wel rekening gehouden met de meest genoemde problemen. Kortom: er is alle reden om te klagen. Duur, lang en ingewikkeld proces en een dure, en ingewikkelde oplossing. Je kan er van alles over zeggen: vooral dat een eerdere en doorgedrukte beslissing veel van de kosten van zowel de discussie als van de aanleg voorkomen hadden kunnen worden.
Maar is het ook terecht om nog te klagen? Nee. Er is een huzarenstuk verricht. De discussie is afgelopen en er is een oplossing die Zuid-Holland beter bereikbaar maakt. Mensen hebben de kans gehad om zich erover uit te spreken, en er is wat gedaan met de meeste van de aangedragen problemen. De bestuurders hebben nu een knoop doorgehakt. Dat heet: "democratie". De kosten zijn enorm, maar het belangrijkste is, dat het een democratisch gelegitimeerd besluit is, waarbij naar alle partijen geluisterd is, en zoveel mogelijk recht gedaan is aan alle bezwaren. En het alternatief... daar wil je niet aan denken.
Ik zal er met genoegen op rijden.
PS: op dat plaatje hierboven kan je wel klikken, maar dat doet niets.
Toen ik in Feijenoord aantrad als Dagelijks Bestuurder, kreeg ik van mijn voorganger drie briefjes, en de raad om bij een politiek probleem een briefje open te maken. Bij mijn eerste conflict maakte ik een briefje open. Er stond op "geef de schuld aan de vorige bestuurders". Ik heb die raad opgevolgd. Enige tijd later was het weer zo ver, en maakte ik het tweede briefje open. "Geef de schuld aan de complexiteit van de zaak en bied je excuses aan", stond erop. Wat ik deed. Toen ik een jaar later weer in de problemen kwam maakte ik het laatste broefje open. Er stond op: "Schrijf drie briefjes".
Natuurlijk is dit niet echt gebeurd, maar het is een mooi verhaal waar ik gisteravond aan moest denken toen ik bij de Haagse PvdA zat te genieten van een avond over Joop den Uyl. Anet Bleich sprak, en Henk Kool, en Jos van Kemenade. Van Kemenade was minister in het Kabinet Den Uyl (1973-1977). Ik kan me niet veel van dat kabinet herinneren, anders dan dat we zowel tijdens de verkiezingen van 1973 als die van 1977 sportdag hadden, op de Montessorischool aan de Louise de Colignylaan in Oegstgeest. In 1973 zat ik trouwens nog op bij Mevrouw Pannekoek in de klas op de dependance op de Endegeesterstraatweg; tegenover en naast Endegeest in een gebouw dat (en de weg ernaartoe ook) beschreven staat in "Terug naar Oegstgeest" van Jan Wolkers. Eén van de best bewaarde geheimen is dat ik zowel bij Jan Wolkers, AW Kist als Ramses Shaffy op school zat, al zaten er wel wat jaren tussen.
In het Kabinet Van Agt I, dat volgde op het Kabinet Den Uyl, hebben ze alleen maar dat eerste briefje open gemaakt. En het lijkt er soms op, dat de kabinetten erna hierop doorborduurden: het Kabinet Den Uyl zou alleen maar vechtend over straat gerold hebben, niets voor elkaar gekregen, en -bovenal- geld, heel veel geld hebben uitgegeven.
Van Kemenade nuanceerde dit beeld gisteravond. Refererend aan een -ahum- huidige discussie herinnerde hij de zaal eraan dat het Kabinet Den Uyl bij aankomst meteen de Ministriële salarissen met 10 procent kortte. De Publieke Opinie reageerde lauwtjes: "Kunst met zo'n inkomen". Maar er was meer. En van sommige van de beslissingen is het goed ze nog eens te noemen:
Verhalen uit de eerste hand waren er ook van Kamerlid Angelien Eijsink; zij was in die tijd kleuterjuf en zag haar klas krimpen van 40 naar 35 leerlingen, maar zag geen -beloofde- salarisverhoging. Wethouder Rabin Baldewsingh (waarmee ik weer op de middelbare school zat) legde uit hoe hij in Leiden terecht kwam: als gevolg van het spreidingsbeleid (!) en de onafhankelijkheid van Suriname. Trouwens: over de gastarbeiders die toen naar Nederland kwamen, heeft Den Uyl eens gezegd: "Niet zomaar, als de conjunctuur aantrekt, bij duizenden gastarbeiders hier naartoe halen. Dat is niet verantwoord tegenover hen, en niet tegenover de omstandigheden in dit land.". Maar ja, het bedrijfsleven schreeuwde om goedkope arbeidskrachten.
Natuurlijk is alle kritiek op het Kabinet Den Uyl al vaak genoemd: dat hij in de vroege jaren 70 in het geheim hulp aan Arafat had aangeboden, dat hij de tweede set steekpenningen (van Northrop) geheim had gehouden en vast veel meer.
Maar waar het me om gaat is dat het beeld dat van Den Uyl wordt neergezet éénduidig negatief is. Alleen dat eerste briefje is opengemaakt. Terwijl wij juist nu vast moeten houden aan ons eigen verhaal, namelijk dat rechtvaardige spreiding van inkomen, macht en kennis nog steeds actueel is. Misschien wel actueler dan ooit.
