Een belangrijke dag

Gisteren was een belangrijke dag. Niet alleen was het 1 mei, de dag waarop vroeger mensen die midden in het leven stonden stil stonden bij de strijd voor de acht-urige werkdag; niet alleen had ik mijn eerste wortelkanaalbehandeling; nee, gisteren behaagde het Hans Spekman om mij de versierselen behorend bij het 25-jarig lidmaatschap van de Partij van de Arbeid op te laten spelden.

Ik meen me te herinneren dat ik al in 1989 of daaromtrent lid was van de PvdA, maar door verhuizingen niet door te geven is dat lidmaatschap verlopen:  mijn huidige lidmaatschap dateert van 1992. Ik ben lid geworden op advies van Bart Tromp, die ons, jonge studenten politicologie, aanraadde om lid te worden van een politieke partij, zodat we het fenomeen dat we bestudeerden van dichtbij konden meemaken. Ik was een paar jaar daarvoor wegens desinteresse en wanbetaling uit de CPN gestoten (de partij waarin ik heb leren lopen en -in De Waarheid, natuurlijk- leren lezen), en had eigenlijk mijn bekomst van politiek activisme, maar Tromp had gelijk; bovendien wilde ik het politieke bestuur ook wel eens van dichtbij meemaken. Het werd de bestuurderspartij PvdA.

Leiden

Het was geen gelukkige relatie, tussen mij en de PvdA. Ik ben een paar keer naar bijeenkomsten gegaan van de lokale afdeling en vond het een verschrikking. De enige waar ik nog wel mee kon praten was Toos Fallaux. Verder had ik weinig aansluiting en vond ik de sfeer deprimerend, soms bedreigend.

Niet Nix

Toen in het midden van de jaren ’90 een beweging ontstond die politiek wilde vernieuwen dacht ik dat dat wat voor mij was. Het werd een tegenvaller. Niet Nix was een club van mensen die vooral meedreven op de vernieuwingsdrang van de toenmalige voorzitter, Rottenberg: vernieuwing om de vernieuwing, en die hem nogal klakkeloos volgden. Ik vond er weinig aansluiting. Braaf, politiek correct en er was sprake van een kleine nomenklatura die elkaar baantjes, klusjes en reisjes toespeelden: er is later nog een succesvol bedrijf uit gerold.  Op de bijeenkomsten zag ik meer drugs dan politieke discussie, want verder dan “het moet allemaal anders” en laatdunkende taal over de vorige generaties, waaronder mensen die letterlijk hun leven gaven voor het bereiken van hun idealen, kwam het niet. Het moest allemaal jong en vernieuwend, maar ik vond het nogal leeg, gratuit en wereldvreemd.

Feijenoord

Pas in 1999, toen ik lid werd van de communicatiewerkgroep van de PvdA in Den Haag, begon ik het leuk te vinden: niet veel later trad ik toe tot het afdelingsbestuur, ik werd Statenlid, Dagelijks Bestuurder van de Deelgemeente Feijenoord en tussendoor deed ik partijgenootschappelijk vrijwilligerswerk: het trainen van afdelingen, coachen van raads- en statenleden, intervisie en dat soort werk. Nadat mijn Dagelijks Bestuurdersschap ten einde kwam omdat een aanbesteding voor opbouwwerk leidde tot een andere uitslag dan de lokale, door en door verrotte PvdA wenste,  kwam er een einde aan mijn politieke loopbaan. Ik heb nog wel een paar keer mijn hand uitgestoken maar daar werd doorgaans in gespuugd.  Eigenlijk zoals voorspeld: toen ik eens aan een PvdA-prominent vertelde wat ik zoal tegenkwam in Feijenoord, reageerde die met “Maar waarom stel je dit aan de orde? jij wil toch toch nog verder in de politiek?”

Nootjes

Maar gisteren kreeg ik dan een speldje en een vriendelijk woord, en een persoonlijke brief van Hans Spekman. De overhandiging vond plaats in het PvdA-kantoor: een met planken dichtgespijkerde huiskamer vlakbij Station Hollands Spoor. Tussen de Sinas zonder prik en huismerk bier waren nootjes en chips neergezet voor een popquiz. Ik heb mooiere kraakpanden gezien. De woorden waren vriendelijk en goedbedoelend, de mensen aardig en gastvrij, maar het was van een deprimerende leegheid die ik verder alleen van Niet-Nix bijeenkomsten kende, maar dan zonder jongeren. Geen greintje respect voor de zaal, voor elkaar, voor de beweging waartoe we behoren. En wat voor vriendschappen en relaties geldt ook voor politieke partijen: als je geen respect hebt voor jezelf, heb je dat ook niet voor een ander.

Spekman

En dan de persoonlijke brief van Hans Spekman. We kennen elkaar. We hebben elkaar meerdere keren gesproken: ik heb op zijn verzoek een aantal dingen geschreven en bedacht die door hem verder genegeerd zijn, en we zouden ook nog eens praten over de campagne voor het lijsttrekkerschap. In zijn brief staat “ik wil je graag persoonlijk bedanken” en “ik ben erg blij dat ik je de jubilarisspeld mag uitreiken”.  Feit is: door een standaardbrief en met een ingescande handtekening word ik juist niet persoonlijk bedankt. Niet dat ik er persoonlijk veel prijs op stel, maar zeg niet dat je iets doet als je het niet doet. En zeker geen twee keer.

Verhaal

De tekst “Het bewijst eens te meer dat onze strijd voor een sociale economie en een fatsoenlijke samenleving gedeeld wordt” is van een zinloze leegheid in een tijd dat de PvdA zonder leiderschap, zonder organisatie, zonder politieke richting, zonder aansprekend verhaal zich voorbereidt op de komende verkiezingen. Die zullen ongetwijfeld licht meevallen, waardoor de zittende boven ons gestelden zichzelf kunnen feliciteren met hun leiderschap, organisatie, politieke richting en aansprekend verhaal. Strijd? Strijd voeren ze in andere landen. Voor persvrijheid, voor een dak boven hun hoofd, voor een boterham. Wij mogen op 4 bijeenkomsten aan Paul Depla zeggen wat we vinden.

Betere reden

Op een zondagochtend in 2006 ging ik squashen met Bart Tromp. Ik vertelde hem dat ik overwoog mijn lidmaatschap van de PvdA op te zeggen: dat wat ik in Feijenoord zag, stond zó ver af van wat ik wilde, dat ik me er niet langer aan wilde verbinden. “Zeg niet zomaar je lidmaatschap op van de PvdA” zei hij. “Er komt altijd een betere reden”.  Tot nu toe heeft hij gelijk gehad, maar de partij moet nu wel haar verrotte best daarvoor doen.

Reacties (3) Reageer

  1. Erica van Beek

    O Robbert wat ben ik het met je eens.. ik krijg er een brok van in mijn keel die ik niet kan wegslikken. Ook lid geweest van de CPN, en daarin een aantal jaren heel actief geweest ook. Het was voor mij een boze, verdrietige dag toen die partij verdween en opging in GroenLinks, want dat had niet de sociale strijd als hoofdpunt, maar eigenlijk nix.
    Omdat ik toch politiek actief wilde blijven ben ik veel later lid van de pvda geworden, heb een keer opgezegd en geprobeerd bij de sp… maar ook dat was niets voor mij. Mijn ervaring met de pvda? We krijgen brieven vanuit besturen van landelijke, provinciale en plaatselijke besturen. Je wordt uitgenodigd voor vergaderingen waar ik niet meer kan komen en waar ik als persoon niets te vertellen heb… En voor de voorstellen en artikelen die ik zelf stuur krijg ik niet eens een ontvangstbevestiging, laat staan dat ze beantwoord worden. Ik kreeg een onpersoonlijke brief van het provinciaal bestuur of ik alsjeblieft met voorstellen en ideeën wilde komen… dus dat doe ik. Ook geen ontvangstbevestiging, bedankje of antwoord. Ik overweeg nu ook om te bedanken. Want hier wordt een mens toch meer dan moedeloos van? Kom maar met nieuwe ideeën… dat ik weer enthousiast mee kan doen op mijn leeftijd.

  2. Klaas de Vries

    Een mei 20117 was de Dag van de Arbeid waarop het blijvend belang van werk door Lodewijk terecht werd onderstreept. Een goede dag dus voor de nieuwe fractie om alle fractiemedewerkers te ontslaan. Dat kon geen dag wachten. In het Duits heet dat Unverschaemtheit.

  3. D.J. Weeda-Zijlmans

    Ik ben blij dat ik nooit lid ben geworden van welke partij dan ook. Ik heb sympathie ( of juist niet ) voor personen. En het kan me dan niet schelen wat voor partij ze aanhangen.

Reageren