Lekker boos worden.

Afgelopen maandag kwam Wouter Bos naar Feijenoord. Na een rondleiding en een etentje was er een politiek café. Eén van de vragen die daar aan hem gesteld werden, ging over het Turks spreken aan de balie van het deelgemeentekantoor. Het gebeurt namelijk wel eens dat er mensen aan de balie komen die de Nederlandse taal niet goed machtig zijn, en als er iemand in de buurt is die kan helpen met vertalen, doen we dat graag. Wouter Bos noemde dit -terecht- een noodzakelijk kwaad. Natuurlijk wil je graag dat iedereen Nederlands praat; de realiteit is dat niet iedereen dat in voldoende mate kan. De vraagsteller ging in discussie met Wouter Bos over zijn antwoord; later bleek dat het om een journalist van het AD ging. Tja, zo krijg je de krant wel vol.

Afgelopen donderdag werd er buiten de raadsvergadering, vooraf, en tijdens schorsingen, door een aantal raadsleden van Turkse komaf Turks gepraat. Niet in de raadzaal, althans, voor zover ik heb kunnen waarnemen, maar wel daarbuiten. Niet heel fraai: door in het Turks met elkaar te praten sluit je niet-Turkssprekenden (zoals ikzelf) buiten. Dat is jammer, want juist als mensen zich met elkaars gesprek bemoeien ontstaat er debat. Maar er zijn verschillende manieren om erop te reageren. Sommige mensen voelen zich met net wat teveel graagte beledigd, gediscrimineerd of buitengesloten, en soms wordt er net wat te makkelijk een mooi verhaal van gemaakt.

Reacties (6) Reageer

  1. Maar aan welke manieren wordt hier gedacht om dat duidelijk te(mogen) maken. Van onze zijde wordt nogal veel begrip en tolerantie gevraagd, maar er mag van de andere zijde wel van alles goed worden gevonden.
    Waarom kunnen zij niet erop worden aangesproken om zich in gezelschap goed verstaanbaar voor anderen in dezelfde functie? Wat is daar mis mee op gelijkwaardige basis met elkaar te communiceren en dat geldt voor zowel jong en oud.
    Het doet niks af van eigen persoonlijkheid om rekening te houden met anderen, toch???

  2. Als je al met ons en de andere begin ben je snel uitgepraat in welke taal dan ook.

  3. Het laatste begrijp ik niet helemaal, maar dat zal wel aan mij liggen.

    Ik wil er nog wat aan toevoegen,nl:
    Bespreekbaar maken van problemen (zoals we nu doen) over onderwerpen waar je tot 2002 gelijk voor racist werd uitgemaakt als je het maar `even’ over had.
    En dat is al een hele winst omdat als iets bespreekbaar wordt er ook eindelijk iets aan gedaan kan worden, en er hopelijk niet dezelfde fout wordt gemaakt door net te doen of iets niet bestaat.

    Wat je thuis of op straat spreekt moet je zelf weten; maar in de raadszaal en aan de balie van bijv. de stadswinkel, wijkgebouwen enz. (zeg maar publieke instellingen), zal men fatsoenshalve gewoon Nederlands moeten kunnen spreken.

    Ik citeer een nieuws-artikel vanaf de website v.d. deelgemeente:
    `In sommige gevallen worden mensen geholpen in een taal die zij wel beheersen, vaak hun moedertaal. Dit kan natuurlijk alleen als er een medewerker beschikbaar is die deze taal spreekt. Vaak gaat het om Turks of Arabisch. Deze manier van werken moet worden bezien in het kader van een goede serviceverlening. Immers, een Noorse toerist die in de Stadswinkel voor informatie komt, wordt ook indien mogelijk in het Engels te woord gestaan.’

    Dit stelt de deelgemeente in dat laatst verschenen artikel, maar dat is natuurlijk onzin; die Noor wordt ook niet in het Noors aangesproken en het volgens mij is internationaal afgesproken dat Engels internationale voertaal is aangevuld door Frans en Duits. Ook de reden waarom men deze talen op scholen krijgt.

    Weer zo’n typisch PvdA gedoog-antwoord; zó, van we moeten het niet doen maar doen het soms toch!!

  4. Jan van Lent

    Voor bertus v/d Wulf
    Hedenmiddag een ontzettende belevenis, in mijn dokterscentrum
    werdt turks gesproken,kom op trek ten strijden.
    Jan van Lent

  5. Het ligt aan het gezelschap waarin men verkeert en in een beperkte ruimte valt het op hoe de fatsoensnormen worden gehanteerd.
    Een ding is zeker: het is en blijft gewoon een kwestie van respect tegenover de `andere mede-mens’, van welke afkomst dan ook.

    Oja, het is ondenkbaar te geloven dat men elkaar wel kent en toch de indruk schijnt te willen wekken dat het niet zo is!!!
    Misschien moet ik toch maar eens naar de Stadswinkel om eens in het register na te gaan hoe toendertijd mijn naam echt werd ingeschreven.

  6. Als emigrant weet ik hoe moeilijk het is om altijd de taal van het gastland te spreken in gezelschap. Ik spreek vloeiend Frans en we spreken thuis Frans als er Frans bezoek is, maar in de winkel of zo wil ik me toch nog wel eens in het Nederlands tot mijn vrouw of kinderen wenden. Dat kan als onbeleefd ervaren worden. Mijn kinderen zeggen desgevraagd dat ze liever hebben dat ik Nederlands praat in de supermarkt. Voor hen is het anders alsof ik wil dat de anderen onze conversatie volgen, omdat ik mijn taal aanpas aan de omgeving terwijl ik puur en alleen mijn kinderen iets wil zeggen. Ik heb niet het gevoel dat de Fransen mij dit kwalijk nemen, al klinkt mijn Nederlands ze waarschijnlijk als Arabisch in de oren. Maar ja, ik ben dan ook blank.

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.